Αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν αντάμωμα των αποφοιτησάντων του 1972και να συναντήσουν τους συμμαθητές τους, 43 ολόκληρα χρόνια έπειτα από την αποφοίτησή τους.
Το Reunion των αποφοίτων του 1972 θα πραγματοποιηθεί στις 31 Μαίου και ώρα 7 το απόγευμα στην πλατεία Μάρκου Μπότσαρη στο Καρπενήσι .
Πληροφορίες στο τηλ 6972608252.
2 σχόλια :
Τι χρονιά κι αυτή του 1972, όταν έφηβοι εμείς τελειώναμε το εξατάξιο Γυμνάσιο και αρχίζαμε να ανοίγουμε τα φτερά μας, διεκδικώντας με ενθουσιασμό το μέλλον! Δικτατορία, καταπίεση πολιτική και εκπαιδευτική μέσα σε μια μικρή πόλη που τα γύρω βουνά της ήταν για τους/τις περισσότερους/ες ασφυκτικά ορόσημα! Ο Παπαδόπουλος γινόταν ο απόλυτος δικτάτορας συγκεντρώνοντας όλες τις εξουσίες, η διεθνής τρομοκρατία όδευε προς την κορύφωσή της με τη σφαγή από τον «Μαύρο Σεπτέμβρη» στους Ολυμπιακούς του Μονάχου και τη σύλληψη των Μπάαντερ και Μάινχοφ, με τους εγγλέζους να σφάζονται με τους Ιρλανδούς στο Μπέλφαστ, στην Αμερική να ξεκινάει το σκάνδαλο Watergate, με τον Χαρίλαο να γίνεται Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, με πλήθος ανθρώπων σε εξορίες και φυλακές, στην Ελλάδα εκτελείται ο τελευταίος θανατοποινίτης (Ο Λυμπερης που έκαψε την οικγένειά του).
Κι εμείς να πολιτικοποιούμαστε σιγά σιγά, δειλά δειλά ακούγοντας BBC, Deutsche Welle και Παύλο Μπακογιάννη από το Μόναχο.
Τραγουδάμε τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι, που κυκλοφόρησε εκείνη τη χρονιά, κρυφακούμε το Αξιον Εστί από ένα πικάπ (το μοναδικό;) του Νίκου Κρυστάλλη, διαβάζουμε Λόρκα, πράλληλα όμως ακούμε και Φωνή της Αμερικής με όλα τα hits της χρονιάς: The First Time Ever I Saw Your Face από την Roberta Flack, το Alone Again από τον Gilbert O'Sullivan, το American Pie από τον Don McLean και κάμποσα ροκάκια από τα παλιά.
Αλλά και ξεδίνουμε μετά τις εξετάσεις στο παραδίπλα από το Γυμνάσιο ουζερί, τρώγοντας το χαρτζίλίκι μας στο τζουκμπόξ με τα μικρά δισκάκια: Αδέλφια μου αλήτες πουλιά, Δυο παλικάρια απ' το Αϊβαλή, Τι θέλεις να κάνω, Αφιλότιμη, Νύχτα στάσου, απαξάπαντα φρέσκα τότε τραγούδια του 1972.
Και στα πάρτι (άρχιζαν νωρίς το απόγευμα, λόγω απαγόρευσης της κυκλοφορίας των μαθητών μετά τις 8 το βράδυ) τεστάρουμε τα σκιρτήματα του φύλλου μας, κάποια δειλά αγγίγματα και πεταχτά κρυφά φιλιά!
Τα λεφτά βέβαια έλειπαν. Στο Καρπενήσι όλοι ήμασταν μάλλον φτωχοί – άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, πλούσιοι όμως δεν υπήρχαν. Ολοι ελβιέλες, όλοι ντρίλινο παντελόνι. Στην καλύτερη περίπτωση ένα μποτάκι με πέταλα τον χρόνο παραγγελία στον Κοντοπάνο. Δεν είναι ψέμα ότι το πρώτο που έκανα κατεβαίνοντας στην Αθήνα ήταν να αγοράσω ένα ζευγάρι σκαρπίνια!
Μετά, σκορπίσαμε. Φροντιστήρια, εξετάσεις, άλλοι Πανεπιστήμιο, άλλοι σε δουλειά. Μια νέα εποχή άνοιξε. Οσοι απεικονίζονται στη φωτογραφία της αποφοίτησης πέτυχαν στη ζωή τους. Γιατί; Για μια σειρά από λόγους: Πρώτα πρώτα αποφοιτήσαμε με εφόδια, με απόθεμα ψυχής και με πολλές ελπίδες και προσδοκίες. Μετά, γιατί πολύ σύντομα άρχιζε μια περίοδος γενικής προόδου, ανάπτυξης, ευφορίας. Ημασταν ουσιαστικά η πρώτη μετεμφυλιακή γενιά, αφήνοντας πίσω πόνους και έριδες (ή τουλάχιστον τα θάψαμε βαθειά μέσα μας). Αλλης συζήτησης θέμα αν εξελιχθήκαμε και στη γενιά της άκρατης ευφορίας και της αλόγιστης σπατάλης.
Και να τώρα, που 43 χρόνια μετά ξανανταμώνουμε (reunion το λένε στα… νεοελληνικά!) να αντιστοιχίσουμε το χθες με το σήμερα, να ξεσκονίσουμε τη λήθη να γνωριστούμε πάλι και να δώσουμε μια ακόμη υπόσχεση: Κουφάλα νεκροθάφτη εμείς η τάξη του 1972 δεν θα πεθάνουμε ποτέ!
ΥΓ: Ακόμη κι αυτοί που σήμερα λείπουν, ο Γιάννης Γαλανός, ο Σταύρος Κουσιαρής και ο Γιώργος Παπαροϊδάμης ζούν στη σκέψη μας, στις αναμνήσεις μας και στις καρδιές μας!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΣ
Κάντε και λίγο αυτοκριτική. Μία γενιά πεινασμένη από όλα που δεν σταμάτησε να τρώει παρά μόνο όταν έφαγε τα παιδιά της.
Δημοσίευση σχολίου