0 Οι αναμνήσεις μιας φιλολόγου απο την Ευρυτανία

Γράφει η Χριστίνα Τσαρούχα
Ήταν Οκτώβρης του 1989, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Εδώ Δ/νση Β/θμιας Εκ/σης Ευρυτανίας. <Κυρία Τσαρούχα θέλετε να δουλέψετε στο Γυμνάσιο- Λύκειο Γρανίτσας; Πρέπει να μου απαντήσετε σύντομα και να παρουσιαστείτε εντός λίγων ημερών> Η καρδιά μου βάρυνε, έπρεπε να απαντήσω. Πήρα τη μεγάλη απόφαση να πω το< Ναι> του Οδυσσέα να επιστρέψει στην Ιθάκη του, και να παρουσιαστώ στη Δ/νση. Με σκέψεις θολές και καρδιά βαριά, ξεκίνησα ,έχοντας ως πλοηγό τη θέλησή μου και την επιμονή μου ότι θα τα καταφέρω.
Πρώτο βράδυ στο Καρπενήσι. Εντυπώσεις πολύ θετικές. Η καρδιά μου επιστρέφει στη θέση της. Το πρωί της άλλης μέρας παρουσιάζομαι στη Δ/νση. Παίρνω το χαρτί <της ανάληψης υπηρεσίας> μαζί με κάποιες πληροφορίες για τη Γρανίτσα. <Στη 1.00 μ.μ αναχωρεί το λεωφορείο για Γρανίτσα με πολλές ενδιάμεσες στάσεις σε χωριά και σε 4 ώρες φτάνετε στο χωριό. Εκεί θα σας περιμένουν οι συνάδελφοι σας>. Παράξενο να με περιμένουν αναρωτιέμαι με τον εαυτό μου, δεν μου έχει ξανασυμβεί.
Η υποδοχή στην πλατεία του χωριού ήταν εγκάρδια. Ευχάριστα συναισθήματα. Η πρώτη εικόνα και οι πρώτες σκέψεις μου είναι ότι βρίσκομαι σε ένα όμορφο και γραφικό χωριό, με γραφικούς και φιλόξενους ανθρώπους.
Το Γυμνάσιο με τις λυκειακές τάξεις ,είναι χτισμένο στην άκρη του χωριού, φαντάζει υπέροχο και φιλοξενεί αν θυμάμαι καλά 80-100 μαθητές. Τι ευχάριστη αίσθηση να μπαίνεις σε ένα τέτοιο σχολείο που οι μαθητές σου σε υποδέχονται εγκάρδια; Και περιμένουν από σένα να τους δώσεις πολλά;

0 Στ’ Αγραφα, στ’ Αγραφα, εμπρός στον αγώνα

Γίνονται πάλι λαϊκές συνελεύσεις; Και όμως ναι. Την περασμένη Δευτέρα παρακολουθήσαμε μία που οργάνωσε η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας στην πιο δύσβατη περιοχή της Ευρυτανίας
Γράφει η Κική Τριανταφύλλη*
Κατάγομαι από την Ευρυτανία, έτσι όταν ήρθε η πρόσκληση να παρευρεθώ στη Συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου της Στερεάς Ελλάδας στα Αγραφα τη δέχτηκα με συγκίνηση αλλά και με πολλές απορίες. Τι είναι πάλι αυτό; Κάτι σαν λαϊκή συνέλευση σε πλατεία χωριού; Γίνονται σήμερα τέτοια πράγματα;
 Και γιατί εκεί πάνω; Εφυγα από το Καρπενήσι μαζί με την Ευαγγελία Σοφρώνη, τον Βαγγέλη Βλάχο και τον Βασίλη Φακίτσα, στενούς συνεργάτες του Κώστα Μπακογιάννη από τότε που ήταν Δήμαρχος στο Καρπενήσι. Και οι τρεις, πατριώτες μου, νεαροί επιστήμονες και δραστήριοι περιφερειακοί σύμβουλοι με απίστευτο χιούμορ (το οποίο χαρακτηρίζει άλλωστε και τον προϊστάμενό τους). Στη διαδρομή δεν μιλήσαμε καθόλου για το πρόγραμμα της επόμενης  ημέρας. Ηταν Κυριακή και αυτό που μας απασχολούσε ήταν ο δρόμος και το ταξίδι.
Αναρωτηθήκαμε αν υπάρχουν Pokemon στην ποταμιά, βγάλαμε σέλφις, κάναμε πλάκα όταν το σήμα των κινητών μας χάθηκε εντελώς, εκείνοι ήθελαν να μάθουν που θα φάνε καλά όταν έρθουν στην Αθήνα και εγώ πλούτισα το λεξιλόγιό μου με καινούργιες λέξεις όπως τα σαρζανέτ (τοιχία αντιστήριξης με πέτρες μέσα σε συρματοκιβώτια), ο λεπτοπλακώδης ασβεστόλιθος  και ο αργιλικός σχιστόλιθος, μαλακά πετρώματα, στα οποία οφείλονται οι συχνές κατολισθήσεις και οι καθιζήσεις που γίνονται συχνά στην περιοχή.

1 Ιδεολογικά ψέματα και προπαγάνδα

Γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας *
«Το "Οχι" έχει μείνει στην Ιστορία ως η μεγάλη ανατροπή. Με τις εκλογές του Σεπτεμβρίου που ακολούθησαν άνοιξε ο δρόμος για μια διαφορετική πολιτική, με αναπτυξιακή προοπτική και κοινωνικό πρόσημο, δέσμευση για την αναδιάρθρωση του χρέους, χωρίς αγγλικό δίκαιο, χωρίς τα δυσθεώρητα πλεονάσματα στα οποία είχαν δεσμευτεί ΝΔ - ΠαΣοΚ».
Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την πρώτη επέτειο του δημοψηφίσματος (5.7.2016)
Η ικανότητα τα ψεύδεσαι με ευλογοφάνεια είναι από τις σημαντικότερες στην πολιτική. Απορρέει δυνητικά από την ίδια τη σχέση της αντιπροσώπευσης - ο «αντιπρόσωπος», χάριν του ιδίου συμφέροντος, έχει κίνητρα να ψεύδεται έναντι του «αντιπροσωπευομένου». Οπως τα ψέματα στην καθημερινή ζωή δεν είναι όλα ίδια (υπάρχουν «αθώα» και λιγότερο «αθώα» ψέματα), έτσι και στην πολιτική υπάρχουν κατηγορίες ψεμάτων.
Για τον οξυδερκή πολίτη είναι σημαντικό να διακρίνει αυτές τις κατηγορίες και τις επιπτώσεις τους, αν μη τι άλλο για να μη γίνεται πρόθυμο θύμα του εξουσιαστικού λόγου.
Μπορούμε, αδρομερώς, να διακρίνουμε τρεις τουλάχιστον κατηγορίες ψεμάτων: τα γεγονοτολογικά, τα εξωραϊστικά και τα ιδεολογικά.
Τα γεγονοτολογικά (factual) ψέματα είναι απλά: ο ψεύτης δίνει εσφαλμένα στοιχεία για ένα θέμα

0 Μετά το σεισμό, το τσουνάμι

Του Χαρίδημου Κ. Τσούκα*
Προσωπικά νοιώθω να πενθώ. Αισθάνομαι τη Βρετανία δεύτερη πατρίδα μου – πάνω από τριάντα χρόνια σχετίζομαι μαζί της. Χθες η δεύτερη πατρίδα μου γύρισε την πλάτη στην ευρύτερη πατρίδα μου, την Ευρώπη. Νοιώθω σαν τα παιδιά χωρισμένων γονέων. Γιατί συνέβη; Πώς θα είναι η ζωή από δω και πέρα;
Προσπαθώ να το εκλογικεύσω. Η «σοφία του πλήθους» διαθέτει επιστημολογική εγκυρότητα σε μια δημοκρατία.
 Όχι τόσο γιατί το πλήθος (ο δήμος) απαραίτητα γνωρίζει, όσο γιατί, ex officio, αυτό-προσδιορίζεται – η λαϊκή βούληση συνιστά την αφετηριακή πράξη - θεσμίζει το πλαίσιο - μιας αυτόβουλης πορείας στη δημοκρατική πολιτεία. Πώς έλεγαν οι αρχαίοι Αθηναίοι; «Εδοξε τη Βουλή και τω Δήμω». Αυτή είναι η πεμπτουσία της Πολιτικής. Η Βρετανική ψήφος για έξοδο από την ΕΕ είναι το πολιτικό ανάλογο του μεγάλου σεισμού. Τώρα αναμένουμε το τσουνάμι. Ξέρουμε ότι θα έρθει, αλλά δεν ξέρουμε το μέγεθός του. Πρέπει να προετοιμασθούμε.
Οι Βρετανοί αποφάσισαν να «πάρουν τη χώρα τους πίσω» - το Βρετανικό ισοδύναμο του οικείου μας «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες». Θα ανακαλύψουν, όμως, ότι καμία χώρα στο σύγχρονο κόσμο δεν ανήκει στο λαό της με τον τρόπο που θα ήθελαν οι υποστηρικτές της εξόδου. Ο σύγχρονος κόσμος είναι αλληλένδετος, στηρίζεται στο εμπόριο, τη συνεργασία, και στην ανάληψη κοινών δράσεων για κοινά προβλήματα. Παρ’ όλα αυτά το βρετανικό αποτέλεσμα δημιουργεί μια νέα δυναμική.

3 Η Κυβέρνηση σε αυταπάτη, η Αντιπολίτευση στον κόσμο της, ο λαός σε κώμα!

Άρθρο του Θανάση Παπαμιχαήλ
Επικοινωνιολόγου
Μια νέα αρρώστια μαστίζει αυτόν τον τόπο, χρόνια τώρα, και ακούει στο όνομα αυταπάτη. Για όλα φταίνε οι άλλοι, οι διεθνείς συνωμοσίες, οι ξένοι τοκογλύφοι, οι ντόπιοι διαπλεκόμενοι.
Μας ψεκάζουν, μας ζηλεύουν, θέλουν να κλέψουν την ιστορία μας και τα πλούτη που διαθέτει το υπέδαφος μας. Ιδεοληπτικές εμμονές μας κατατρέχουν ως κοινωνία. Και οι πολιτικοί μας το ξέρουν.
Επίσημα κι από το βήμα της Βουλής, υπουργός παραδέχεται ότι τα νέα μέτρα είναι υφεσιακά, αλλά προχωράμε σε ανάπτυξη.
Βουλευτής θρηνεί για τα νέα μέτρα, αλλά τα ψηφίζει, ενώ άλλος συνάδελφος του τα καθυβρίζει στο περιστύλιο της Βουλής, αλλά μέσα το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ το λέει …. Όλοι φοβούνται μήπως ακούσουν κάποια στιγμή το «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η ώρα της εκλογικής κρίσης», και το παίζουν μετανοούσες Μαγδαληνές για να έχουν άλλοθι! Αλήθεια, το 45% της αποχής του Γενάρη του ’15, είναι ευχαριστημένο από την επιλογή του;
Ευρωβουλευτής επιτίθεται στο κόμμα με το οποίο είχε εκλεγεί, για τα σκληρά μέτρα που ψήφισε. Εύγε! Θα ήταν όμως λογικά σωστό να παραιτηθεί από το θεσμικό αξίωμα και μετά να το παίξει προστάτης των καταπιεσμένων Ελλήνων. Ψιλά γράμματα θα πείτε!
ΟΧΙ ΣΕ ΟΛΑ από την αξιωματική αντιπολίτευση, αίτημα για νέες εκλογές και τελευταία δικαίωμα ψήφου σε Έλληνες του εξωτερικού!

0 "Η ανάπτυξη στην Κοιλάδα του Αχελώου είναι δική μας υπόθεση"

ΚΟΙΛΑΔΑ ΑΧΕΛΩΟΥ – από την ΚΟΡΙΝΑ ΚΡΕΤΣΟΥ στον ΤΖΙΑΝΝΙ ΠΙΤΕΛΑ!!!
ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΙΣΣΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ;

Γράφει ο Μενέλαος Νικ. Παπαδημητρίου
Πέρασε ένας χρόνος από την επίσκεψη της Ευρωπαίας Επιτρόπου ΚΟΡΙΝΑΣ ΚΡΕΤΣΟΥ (αρμόδια για τις Περιφερειακές Πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης) στην Κοιλάδα του ΑΧΕΛΩΟΥ, στη Μονή ΣΕΛΤΣΟΥ και στα απομεινάρια της Γέφυρα ΚΟΡΑΚΟΥ. Στις 22 Μαΐου 2015 ήταν η κεντρική ομιλήτρια στην ημερίδα που έγινε στο Περδικκάκι Αιτωλοακαρνανίας με θέμα «Οι αναπτυξιακές δυνατότητες της Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης».
Στην ημερίδα συζητήθηκε αναλυτικά για την πολιτική Συνοχής και τις αναπτυξιακές δυνατότητες της Περιφερειακής Πολιτικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για το νέο προσανατολισμό της Κοινής Γεωργικής Πολιτικής καθώς και για το πως η Ελληνική Γεωργία θα βγει μπροστά.
Μετά το τέλος της Ημερίδας η Επίτροπος επισκέφθηκε και προσκύνησε στην Ιστορική Μονή Σέλτσου και άκουσε από πρώτο χέρι για την θυσία των υπέρ χιλίων τριακοσίωνΣουλιωτών στις 23.4.1804 (εξ αυτών τριακόσια γυναικόπαιδα έπεσαν στο γκρεμό – στον Πέτακα).
Σημειώνουμε εδώ πως η αποκατάσταση - αναστήλωση των κελιών της Μονής Σέλτσου χρηματοδοτήθηκε από το πρόγραμμα nterreg Ελλάδα - Ιταλία: cult routs και ήδη οι εργασίες τελειώσανε.
Αξιοσημείωτο επίσης είναι πως ήρθε και στα απομεινάρια της ιστορικής και θρυλικής γέφυρας

0 Το Τίποτα τού Πολύ και το Πολύ τού Τίποτα!

Του Βασίλη Φ. Φωτάκη* 
Η προσπάθεια της κυβέρνησης να απεγκλωβιστεί από τα αδιέξοδα της πολιτικής της ανυπαρξίας ταυτόχρονα δημιουργεί και θρέφει αντιλήψεις βαθέως κράτους.
Η ρέπουσα πολιτική τακτική της υπερβολής και των ανέξοδων λόγων ασθενούν την διαπραγματευτική θέση της χώρας καθημερινά κι αυτό καταγράφεται στον τρόπο αντιμετώπισης της χώρας διεθνώς, τόσο στους τίτλους των μέσων ενημέρωσης,  όσο και στις συνεδριάσεις οργάνων που κατά τα άλλα είμαστε εταίροι.
Αυτή η τοξικότητα που παράγεται διαχέεται στο σύνολο του πολιτικού κόσμου στραγγαλίζοντας το όποιο πνεύμα δημιουργίας και ελευθερίας σηκώνει ανάστημα, καταστέλλοντας τις δυνάμεις της πνευματικότητας, δίνοντας έτσι  χώρο δράσης σε ημιμαθείς, ιδεοληπτικούς και επικίνδυνους για τη δημόσια ζωή.
Ο λαϊκισμός που εκδηλώνεται ως ήπια μορφή τοξικότητας είναι στην ουσία ένα περίπλοκο κοινωνικό-πολιτικό φαινόμενο που η τροφοδοσία του έρχεται αδιαμφισβήτητα και από δεξιά και από αριστερά.
Η ανοχή της κοινωνίας έναντι των σκληρών μέτρων αλλά και η αφασία στην οποία έχει περιέλθει οφείλονται στους παραπάνω λόγους, συν ότι βαρέθηκε να εμφανίζονται ως τιμητές ή "σταλεγάκιδες", αυτοί που ευθύνονται γιατί επέτρεψαν με τα λάθη και τις παραλείψεις τους να εμποδίσουν τον κατήφορο της χώρας. Αυτούς που ακόμα προσπαθούν να πιάσουν στασίδι στην πρώτη σειρά διαφόρων εκδηλώσεων ώστε να "φανούν", να "βολέψουν" τους δικούς τους και να αναλάβουν μια θέση στον κρατικό μηχανισμό.
Το νέο αφήγημα που χρειάζεται η χώρα για το αύριο δεν χωράει λογικές του χθες. Αυτό ας το συνειδητοποιήσουμε όλοι εάν θέλουμε να είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.

1 Νομός Αγράφων ή Αντιπεριφέρεια Αγραφαχελωίδας!!

Γράφει ο Δημήτρης Μακρής*
 ΕΜΠΡΟΣ. TΑ AΓΡΑΦΑ ΝΑ ΖΩΣΟΥΝ Τ’ ΑΡΜΑΤΑ
Τα περήφανα και αδούλωτα επί τουρκοκρατίας Άγραφα καιρός είναι να συναχθούν να ανασυνταχθούν και να βγούν στο κλαρί κηρύσσοντας ανένδοτο αγώνα διεκδικώντας τα αυτονόητα που δικαιούνται από το υποτιθέμενο κράτος δικαίου. Τα Άγραφα που σήμερα είναι διαιρεμένα σε Ευρυτανικά και Θεσσαλικά ως η πλέον υποβαθμισμένη περιοχή της Ελλάδας και ολόκληρης της Ευρώπης έχουν δικαίωμα στην  ανάπτυξη. Δικαιούνται τα Άγραφα να αποκτήσουν οντότητα που τους αξίζει.
Δικαιούνται  και πρέπει να ξαναενωθούν. Αυτές οι ξεχασμένες και απόμακρες περιοχές που όμως είναι δεμένες στα άρματα του Καρπενησίου και της Καρδίτσας πρέπει να λευτερωθούν, να αυτοδιοικηθούν ως Νομός και να πετάξουν στους αιθέρες της ανάπτυξης.
Βλέπουμε το Καρπενήσι και τα πέριξ αυτού χωριά να έχουν αναπτυχθεί τουριστικά και όχι μόνο. Στο δήμο Αγράφων ζούνε άνθρωποι ενός κατώτερου Θεού, παιδιά μιας τριτοκοσμικής Ελλάδας. Το ίδιο συμβαίνει και στην Καρδίτσα ο Δήμος Αργιθέας βράζει στο ίδιο καζάνι με το Δήμο Αγράφων. Βλέπουμε την ίδια υποβάθμιση και την ίδια υπανάπτυξη σε αντίθεση με την υπόλοιπη περιοχή του Νομού Καρδίτσας που έχει αναπτυχθεί παντοιοτρόπως. Καιρός  να ξεσηκωθούμε και με μπροστάρηδες τους Δημάρχους Αγράφων και Αργιθέας να αναμετρηθούμε με τήν κατεστημένη νοοτροπία της  τοπικιστικής αντιμετώπισης των συμφερόντων  της ξεκομμένης περιοχής μας που όμως τη θέλουν να σύρεται στον ανατολικό άξονα Λαμίας και Λάρισας .

0 Ασφαλιστικό αγροτών: Μέριμνα και κίνητρα για τους «αληθινούς» αγρότες

Του Χρήστου Σαλτογιάννη
        Γεωπόνος Γ.Π.Α.
   Στα χρόνια των μνημονίων αλλά και πιο πριν προς τα τέλη της δεκαετίας του 2000, ο αγροτικός τομέας υπέστη αρκετές απώλειες με αποτέλεσμα να υπάρξει δραστική μείωση του αγροτικού εισοδήματος κατά 20%.
   Επιπλέον, η απασχόληση στον αγροτικό χώρο μειώθηκε κατά 8% ειδικά την τελευταία 5ετία και αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι η χώρα μας παρουσιάζεται ελλειμματική στα διάφορα γεωργοκτηνοτροφικά προϊόντα που παράγονται στην ελληνική επαρχία μας.
   Βέβαια σε όλα αυτά συνέβαλε και η ενιαία ή κοινή αγροτική πολιτική (Κ.Α.Π.), η οποία με το πέρασμα των ετών μεταβλήθηκε ριζικά αλλάζοντας την πολιτική που στόχευε στην ενίσχυση της παραγωγής (μηχανισμός πριμοδότησης) σε μια πολιτική διεύρυνσης με επίκεντρο το περιβάλλον, την ασφάλεια των τροφίμων καθώς και τις συνθήκες διαβίωσης των ζώων.
   Με την νέα Κ.Α.Π. (2014-2020) επιχειρείται μια επιστροφή στις στρεμματικές ενισχύσεις, ανεξάρτητα από το είδος της καλλιέργειας. Ακόμη προωθείται η στήριξη του εισοδήματος των πραγματικών γεωργών διασφαλίζοντας έτσι ένα επίπεδο ικανοποιητικής διαβίωσης και θεσπίζει ενισχύσεις οικολογικού προσανατολισμού το λεγόμενο «πρασίνισμα» της Κ.Α.Π., λαμβάνοντας έτσι μέριμνα για το περιβάλλον και την αειφορική χρήση της γης.

5 Μετά τα γενέθλια τι;

Γράφει η Αλεξάνδρα Σαγρή
Μια λέξη στην οποία δίνω ιδιαίτερη βαρύτητα, στην οποία πιστεύω και η ουσία της οποίας με ενεργοποιεί και με οδηγεί, προφανώς όχι μόνο εμένα, αλλά και τους περισσότερους από εσάς που διαβάζετε αυτό το άρθρο, είναι η λέξη ελπίδα.
Αυτή η τόσο φωτισμένη με δύναμη, ενέργεια, θέληση λέξη, που σε φορτίζει θετικά, που γίνεται μοχλός προκειμένου να κινητοποιηθείς, να αγωνιστείς, να παλέψεις, να δημιουργήσεις, να οργανωθείς, να διεκδικήσεις.
Πριν 1 ακριβώς χρόνο, ο πολιτικός σχηματισμός που λέγεται Σύριζα, διεκδικώντας για πρώτη φορά με αξιώσεις την εξουσία, επικαλέστηκε ακριβώς αυτή τη λέξη, με το σύνθημα «Η Ελπίδα έρχεται».
Πήρε το ρόλο της ελπίδας και γαντζώθηκε σε αυτόν το ρόλο. Με άκρατες υποσχέσεις προς όλους απευθύνθηκε σε μια κοινωνία που κυριολεκτικά έβραζε, σε μια κοινωνία, που απογοητευμένη και αγανακτισμένη από 5 χρόνια οικονομικών πιέσεων και όχι μόνο, οργισμένη και βαθύτατα ενοχλημένη από τη σταδιακά έντονη γήρανση και κόπωση του πολιτικού συστήματος που άσκησε εξουσία, μέσα σε μια Ευρώπη αδιάλλακτη, άκαμπτη, χωρίς ανθρώπινο πρόσωπο, πολύ μακριά από την αλληλεγγύη και την αίσθηση ασφάλειας που θα έπρεπε να προσφέρει στα μέλη της, έψαχνε εναγωνίως τη χαμένη ελπίδα.
Πέτυχε το στόχο του και η νίκη ήταν δική του.
 Όταν όμως επικαλείσαι την ελπίδα, πρέπει να έχεις την απόλυτη συναίσθηση του βάρους της ελπίδας που μεταφέρεις. Όταν θέλεις να επιφέρεις την αλλαγή, όταν θέλεις η ελπίδα την οποία επιστρατεύεις σαν συναίσθημα να έχει νόημα, είναι αναγκαίο να έχεις πρόγραμμα, σχέδιο, στρατηγική και οργανόγραμμα της πορείας διακυβέρνησής σου. Είναι αναγκαίο και απολύτως λογικό να έχεις γνώση

2 H I V or Χ Ι Β.(Μεταμοντέρνο δίλημμα και Νεοελληνική πραγματικότητα)

 Γράφει ο Μωυσης Μπερμπερης
« Νασαι καλο παιδι ελεγε ο παππους να ξυρισθεις και να βαλεις γραβατα για να σε εκτιμουν   και να σε σεβονται………..»
Θαρρω πως παρουσιαζει ιδιαιτερο ενδιαφερων ο τροπος με τον οποιο επιχειρειται η αποδομηση της κυβερνησης αφηνοντας επι της ουσιας ανεγκιχτο τον πυρηνα της κυβερνητικης πολιτικης
Εκπορευεται κατά κανονα από τα  ΜΜΕ τα  social media  στο καφενειο της γειτονιας   σχολιαστες αρθρογραφους  αγανακτισμενους πολιτες και ενιοτε δευτεροκλασατους πολιτικους
Δευτερευοντος θα ελεγα ασκειται απ τους καθ υλην   αρμοδιους  ητοι τη αντιπολιτευση  Διαισθανομαι  ότι οι τελευταιοι  επιτελουν το ρολο τους κρυπτομενοι κατι σαν  << ηθικοι αυτουργοι>>
«Πεδιο δοξης λαμπρον»  για το ποιον  του αντιπολιτευτικου λογου η δευτερη σελιδα της   εγκυρης και εγκριτης Κυριακατικης Καθημερινης  « η απολυτη αθλιοτητα’
Κυριαρχο δογμα αποτελουν ο φυσιογνωμισμος ο αισθητικος ρατσισμος  ο υφερπων σεξισμος και  αλλου τυπου πεζοδρομιακοι χαρακτηρισμοι
Ο Φιλης με τη λαδοκολα ως πολιτικο επιχειρημα σε  ερωτηματα της συγχρονης  ιστοριας του Ελληνισμου
Η Αναγνωστοπουλου με την αφανα για το προβλημα της στελεχωσης του κρατικου μηχανισμου
Η κυρα Τασια να τους παρει σπιτι της ως απαντηση στο προσφυγικο

0 Aγραφα: Η μεγάλη αγκαλιά των βουνών

Γράφει ο Αιμίλιος Χαρμπης
Βουνό ή θάλασσα; Αιώνιο αλλά και κάπως βαρετό δίλημμα. Ειδικά σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με τέτοιο φυσικό πλούτο και ποικιλομορφία, την οποία σπάνια συναντά κανείς ακόμα και σε πολύ μεγαλύτερες χώρες, τα επιχειρήματα της μιας ή της άλλης «πλευράς» ξεθωριάζουν ακόμα περισσότερο. Επειδή πάντως έχουμε μπροστά μας χειμώνα και οι παραλίες δεν φαντάζουν πολύ ελκυστικές, ανηφορίζουμε προς τις όχθες της λίμνης Πλαστήρα και τα θεσσαλικά Αγραφα· εκεί, μέσα στην αγκαλιά του βουνού, ο επισκέπτης ανακαλύπτει κάτι περισσότερο από τον καθαρό αέρα και το πράσινο των δέντρων: είναι η ευεργετική επίδραση της διαπλοκής όλων των αισθήσεων με το φυσικό τοπίο που κάνει τη διαφορά.
Με ορμητήριο τα χωριά της περιοχής, στα οποία μπορεί κανείς να βρει καταλύματα παραδοσιακού στιλ, σε διάφορες κλίμακες τιμών και ανέσεων, οι βόλτες στο βουνό μπορούν να συνδυαστούν με ενδιαφέρουσες δραστηριότητες. Επισκεπτόμαστε έναν παραδοσιακό νερόμυλο – στην περιοχή υπάρχουν κάποιοι από τους λίγους εν λειτουργία στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι εκεί κερνούν τσίπουρο (ότι πρέπει για το κρύο) ενώ μας εξηγούν πώς λειτουργεί ο μηχανισμός που δίνει κίνηση στη μυλόπετρα, αξιοποιώντας την ορμή του νερού. Η πιο ξεχωριστή όμως εμπειρία που μπορεί να απολαύσει κανείς τέτοιο καιρό στο βουνό είναι η «μανιταροβόλτα».

0 Ευρυτανία,η εναλλακτική πλευρά του τουρισμού!

Γράφει η Ελένη-Ευαγγελία Αρωνιάδα 
«Ευρυτανία. Βρίσκεται στα βορειοδυτικά της Στερεάς Ελλάδας, χαρακτηρίζεται από τα πυκνά ελατοδάση της και είναι ο πιο ορεινός και ο πιο αραιοκατοικημένος νομός της Ελλάδας. Δικαιωματικά πολλοί την αποκαλούν ‘Ελβετία’ ή ‘Άλπεις’ της Ελλάδας…».
 Αυτή η τελευταία φράση αναγράφεται σε κάθε τουριστικό οδηγό και κάθε ιστοσελίδα που έχω ανοίξει τα τελευταία χρόνια με αναφορά στην Ευρυτανία. Και ναι, δε διαφωνώ ότι ο τόπος μας, λόγω του φυσικού του κάλλους και των διάφορων ιδιαιτεροτήτων του, μπορεί εύστοχα να παρομοιάζεται με την αλπική ομορφιά, όμως τόσο για τους μόνιμους κατοίκους του όσο και για τους τουρίστες που τον επισκέπτονται, παραμένει το ίδιο( ίσως και περισσότερο ) άγνωστος με την Ελβετία και τις Άλπεις!
ΜΟΝΙΜΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ
Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται πολύ έντονα σε ορισμένους κατοίκους του Καρπενησίου, κυρίως όσους έχουν γεννηθεί και έχουν μεγαλώσει σε αυτό, οι οποίοι στην πλειονότητά τους δεν γνωρίζουν ούτε βασικά στοιχεία της γεωγραφίας του νομού. Δυστυχώς, η άγνοιά τους επεκτείνεται και στη στοιχειώδη αναγνώριση ειδών της χλωρίδας και της πανίδας του φυσικού περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζουν, θυμίζοντας κατοίκους μεγαλούπολης.
Από την άλλη πλευρά, οι κάτοικοι των χωριών της Ευρυτανίας βρίσκονται σε πολύ στενή επαφή με τη γη, τα ζώα, τα δάση και τα βουνά της περιοχής που ζουν. Αυτό το οποίο δεν θεωρούν απαραίτητο και κάνουν σπάνια είναι οι μετακινήσεις εντός του νομού με σκοπό να γνωρίσουν την ευρύτερη περιοχή και να συμμετάσχουν σε διάφορες δραστηριότητες  που γίνονται σε άλλα χωριά. Η συνήθης εικόνα στα χωριά είναι να κάθονται, μετά τις δουλειές τους, οι άνθρωποι στο καφενείο, στην ίδια πάντα θέση ακολουθώντας την ίδια ρουτίνα ετών.

0 Άγραφα: «Πέτρα και φως»

Του Στέφανου Σταμέλλου
Περιδιαβαίνοντας στα χωριά των Αγράφων και της Δυτικής Ευρυτανίας, εντυπωσιάζει η τόσο ιδιαίτερη άγρια ομορφιά του τοπίου, των απότομων φαραγγιών και των κορυφών. Δεν είναι τυχαίο που η περιοχή αυτή έχει κερδίσει την ιδιαίτερη αγάπη και είναι συχνή επιλογή πολλών ορειβατικών συλλόγων της χώρας.
Βρεθήκαμε μια μικρή παρέα στις πρώτες μέρες του Μάη στην περιοχή, με στόχο να γευτούμε την ανοιξιάτικη αγραφιώτικη φύση.
Στον πολύ λίγο χρόνο, θαυμάσαμε τα καλοδιατηρημένα σπίτια και τις πλακόστρωτες αυλές, τους κήπους στο πρώτο στάδιο της καλλιέργειας, τα αιωνόβια δέντρα στις πλατείες και στους δρόμους, τις εκκλησιές και τα μνημεία - του Κατσαντώνη.
 Θαυμάσαμε την επιλογή των ελάχιστων κατοίκων, των νέων κυρίως ανθρώπων, να «κρατήσουν» τη ζωή τους, με αξιοπρέπεια, ανάμεσα στις κορυφές και στα φαράγγια των Αγράφων συνεχίζοντας -σε ένα βαθμό- τον πατροπαράδοτο τρόπο ζωής ...
Διατηρούνται ακόμα οι τοξωτές γέφυρες, που έχουν σμιλέψει με πολλή φροντίδα τεχνίτες της πέτρας και οι λιθοδομές, που κράτησαν τις λίγες πεζούλες οι οποίες έκαναν στο πρόσφατο σχετικά παρελθόν τις παραγωγές και την αυτάρκεια στην κλειστή οικονομία, στο σύστημα της ιδιοπαραγωγής για ιδιοκατανάλωση. Οι καταστροφές των πλημμυρών του φετινού χειμώνα είναι παντού ορατές. Έριξε πολύ νερό βρέχοντας τρία μερόνυχτα ασταμάτητα με αποτέλεσμα πολλές ζημιές, κυρίως στο οδικό δίκτυο, αλλά και μέσα στα χωριά με μικρές κατολισθήσεις.

0 Το στοίχημα της νέας κυβέρνησης

Του Γιάννη Κουτσοκώστα
To είδα σε σκίτσο του Πετρουλάκη, το άκουσα και σαν ανέκδοτο: γιατί ο Μεϊμαράκης δεν θέλει εκλογή του νέου προέδρου της Ν.Δ. με κάλπη από τον λαό; Γιατί θα βγει ο... Τσίπρας. Προσπερνώ το δηλητηριώδες υπονοούμενο και μένω στην ουσία. Όντως. Τα τελευταία χρόνια οι κάλπες βγάζουν μόνο Τσίπρα. Το κάνουν από τις πρώτες εκλογές του 2012, όταν άρχισε για τον ΣΥΡΙΖΑ η «έφοδος στον ουρανό», όταν το 4% έγινε 17% και μετά 27%. Το έκαναν τρεις φορές το τελευταίο εννεάμηνο, με κορυφαία στιγμή τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου.
Τελικά το δύσκολο για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι να κερδίζει εκλογές, αυτό αποδεικνύεται... ευκολάκι δεδομένων των συνθηκών και των... αντιπάλων. Το δύσκολο ήταν και είναι να κυβερνήσει, να λύσει προβλήματα. Το προσπάθησε -είναι αλήθεια- με νύχια και με δόντια το επτάμηνο Ιανουαρίου - Αυγούστου. Έκανε βήματα μπροστά και βήματα πίσω, δοκίμασε και δοκιμάστηκε, έφτιαξε μια μαγιά πολύτιμη για το μέλλον. Αλλά στου δρόμου τα μισά τον πρόδωσαν οι... θηλιές του Σόιμπλε, τα αυτογκόλ της απειρίας και οι εμφύλιες «μαχαιριές». Στις εκλογές οι πολίτες τα προσπέρασαν όλα ή, για την ακρίβεια σχεδόν όλα. Αδιαφόρησαν για τις επιθυμίες του Σόιμπλε, συγχώρεσαν τα συριζαίικα αυτογκόλ, δεν γοητεύτηκαν από τις... πενιές του Βαγγέλα και αγνόησαν όχι τις εμφύλιες «μαχαιριές», αλλά αυτούς που κρατούσαν τα... μαχαίρια.

0 «Summer life» στη..Βαλαώρα... όλα μισό ευρώ!

«Δε χρειάζεται να έχεις πολλά για να περάσεις καλά, λέει ένας κάτοικος

Η κρίση δεν άγγιξε ποτέ το χωριό Βαλαώρα του νομού Ευρυτανίας - Ο τιμοκατάλογος πάντως προκαλεί έκπληξη σε επισκέπτες του χωριού που διαπιστώνουν ότι οι τιμές σε ότι και αν παραγγείλουν δε ξεπερνά τα 2 ευρώ
Οι 300 κάτοικοι του χωριού Βαλαώρα Ευρυτανίας κινούνται στους δικούς τους ρυθμούς αποκομμένοι από την ένταση και την καθημερινότητα των μεγάλων πόλεων, απολαμβάνοντας όπως λένε το «προνόμιο» της ζωής κοντά στη φύση.
Τα πρωινά δουλεύουν στα χωράφια και από το μεσημέρι και μετά συγκεντρώνονται στην πλατεία του χωριού στο καφέ της Μαρίας και εκεί ξεκινά το δικό τους πάρτι σε ρυθμούς καλοκαιρινούς με μουσικές παραδοσιακές και πολύ κρασί ούζο και τσίπουρο.
Ο τιμοκατάλογος πάντως προκαλεί έκπληξη σε επισκέπτες του χωριού που διαπιστώνουν ότι οι τιμές σε ότι και αν παραγγείλουν δε ξεπερνά τα 2 ευρώ.
Το τσίπουρο κάνει 0.50 λεπτά το ούζο 1 ευρώ και οι παγωμένες μπύρες 1,5.
Όσο για τα ποτά οι τιμές αντιστοιχούν σε μόλις 2 ευρώ. «Είναι τα καλά του χωριού αυτά, δε χρειάζεται να έχεις πολλά για να περάσεις καλά, μπορείς να βγεις βόλτα και με ένα ευρώ να περάσεις φίνα.

5 Τα παράδοξα του ΣυΡιζΑ και το άλμα του Τσίπρα

Του Δημήτρη Ευαγγελοδήμου*
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι όποιο κόμμα που βρίσκεται στην κυβέρνηση και υιοθετεί πολιτικές λιτότητας και εκσυγχρονισμού χάνει μεγάλο τμήμα από τη δύναμή του. Ενίοτε αποδεκατίζεται.
Ιδιαίτερα δε όταν απέναντί του δρα μια αντιπολίτευση, που ανεύθυνα υπόσχεται στους πάντες τα πάντα, όταν τους δείχνει τον δρόμο προς έναν παράδεισο που ουσιαστικά δεν υπάρχει, όταν παραμυθιάζει τους πολίτες που πλήττονται, όταν χλευάζει τους αντιπάλους και καλλιεργεί αισθήματα γενικώς «αντί«,  τούτα φέρνουν πάντοτε καρπίζουν σε μια κοινωνία που έτσι έχει μάθει, τέτοιες ιστορικές καταβολές έχει. Ο θυμός, η ανέχεια είναι κακοί σύμβουλοι, γονιμοποιούν φαντασιώσεις, θολώνουν τη σκέψη και οδηγούν σε λάθος επιλογές.
Αυτό ακριβώς έγινε και στα καθ΄ ημάς. Πλην όμως ο παράδεισος αποδείχθηκε φενάκη, οι υποσχέσεις φληναφήματα, η «παραμυθία» αυταπάτη. Η κυβέρνηση χρειάστηκε πεντέμισι μήνες για να αντιλφθεί ότι όλα ήταν λάθος: Λάθος ο στόχος, λάθος η μέθοδος, λάθος και η λύση.
Ευτυχώς  την ώρα που κουτρουβαλούσαμε στην άβυσσο κατάλαβε τι πάει να γίνει, έστριψε έντρομα το τιμόνι, συνομολόγησε μια σκληρή, αλλά ρεαλιστική συμφωνία, η αντιπολίτευση του φιλοευρωπαϊκού τόξου τη στήριξε και τώρα αρχίζουν τα δύσκολα.
Αυτή η συμφωνία πρέπει κιόλας να υλοποιηθεί. Για να υλοποιηθεί, χωρίς λάθη και υπαναχωρήσεις που θα μας οδηγήσουν πάλι στα γνωστά αδιέξοδα χρειάζεται στοχοπροσήλωση, μεθοδικότητα, επιμονή και ταχύτητα.
Ωστόσο, εν προκειμένω προκύπτουν αρκετά παράδοξα.

7 Ο κ. Τσίπρας και το... μπλοκάκι του Σημίτη

Του Δημήτρη Ευαγγελοδήμου
Δημοσιογράφου 
Εντιμος συμβιβασμός; Ανευ όρων συνθηκολόγηση; Όπως και να χαρακτηρίσει κανείς τη συμφωνία που επιτεύχθηκε ανάμεσα στην Αθήνα και στους εταίρους ένα είναι σίγουρο: Η θέση της Ελλάδας στην ευρωζώνη διασφαλίζεται κάτω από αυστηρές πλέον προϋποθέσεις  και βαρύτατους όρους.
Διασφαλίζεται ωστόσο προσώρας, καθώς οι εταίροι έδειξαν ότι η συμμετοχή στο κλάμπ των ισχυρών της ευρωζώνης, η χρήση του κοινού νομίσματος και της ομπρέλας προστασίας δεν παρέχονται ως προνόμια γιατί «είμαστε η κοιτίδα του ευρωπαϊκού πολιτισμού» ούτε διότι «στα δικά μας εδάφη γεννήθηκε η Δημοκρατία».
Διασφαλίζεται μόνο όταν κινούμαστε μέσα σε ορθολογικά πλαίσια, έχουμε παραγωγική οικονομία, είμαστε – τέλος πάντων – ένα σοβαρό κράτος, σοβαρό με τα δεδομένα της Δύσης.
Πράγματι, η συμφωνία που επετεύχθη μας τράβηξε από το βάραθρο, όπου πέφταμε με ορμή και πάταγο. Και ευτυχώς, έστω και στο «και πέντε» ο Πρωθυπουργός αντελήφθη πως έπρεπε να εγκαταλείψει τις ιδεοληψίες και να βάλει την πατρίδα πάνω από το κόμμα. «Μπροστά μας είναι ναρκοπέδιο» ομολόγησε μιλώντας την Παρασκευή στη Βουλή, μόνο που ακούγονταν ήδη οι πρώτες φονικές εκρήξεις.
Η αργοπορία αυτή κοστίζει ήδη κάμποσα δισεκατομμύρια ευρώ παραπάνω και ένα τριετές μνημόνιο, εκεί που τον Ιανουάριο πιστεύαμε ότι τελειώσαμε με αυτό το μαρτύριο με την προληπτική γραμμή πιστοδότησης που προέβλεπαν οι τότε διαπραγματεύσεις, προτού δηλαδή οι «δεν πληρώνω», οι «θα καταργήσουμε τα μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο», οι ανεμίζοντες αιθεροβάμονα το

2 Το ευρώ συνεπάγεται θυσίες

Γράφει ο Χαρίδημος Τσούκας *
Είναι ενδιαφέρον να διαβάζει κανείς το παρόν αναδρομικά. Εχει την ευκαιρία να εστιάζει στη διαδρομή που οδήγησε στην παρούσα κατάσταση - στις δυνατότητες που υπήρχαν, τα σημεία διακλάδωσης στη λήψη αποφάσεων, τις επιλογές που έγιναν. Η αναδρομική ανάγνωση διαυγάζει το πεδίο επιλογών της τρέχουσας δράσης.
Θυμάστε την υπεροπτική δήλωση του φρέσκου τότε υπουργού Οικονομικών κ. Βαρουφάκη στους «New York Times» (30.1.2015); «Δεν θέλουμε τα 7 δισ. ευρώ» είπε. «Θέλουμε να (...) επανεξετάσουμε ολόκληρο το πρόγραμμα. Στόχος μας δεν είναι να πάρουμε την επόμενη δόση του δανείου». Κάτι τέτοιο, ανέφερε, θα ήταν απλώς μια μετάθεση του προβλήματος.
Η στρατηγική του απέβλεπε σε αλλαγή «παραδείγματος» - να αναθεωρηθεί η λογική του προγράμματος διάσωσης, όχι απλώς κάποιες πτυχές του. Ολες οι κινήσεις του κ. Βαρουφάκη περιστρέφονταν γύρω από αυτή τη στρατηγική επιλογή: να επιμείνει στην πολιτικοποίηση, όχι στην «τεχνικοποίηση» του ελληνικού προγράμματος διάσωσης.
Γι' αυτό ουσιαστικά ποτέ δεν έκανε «τεχνική» διαπραγμάτευση με τους δανειστές, επιδόθηκε κυρίως σε αλλαγές φραστικού-προπαγανδιστικού τύπου και χρονοτρίβησε ελπίζοντας ότι ο φόβος των δανειστών για διάλυση της ευρωζώνης έπειτα από ένα Grexit θα τους καθιστούσε ενδοτικούς στα ελληνικά αιτήματα. Κρίσιμες προθεσμίες χάθηκαν, ιδιαιτέρως σημαντικά γεγονότα συνέβησαν: η χώρα έχει κηρύξει στάση πληρωμών στο ΔΝΤ και βρίσκεται πλέον εκτός προγράμματος, με τις τράπεζές της ημιθανείς.
Το δημοψήφισμα ήταν μια ακόμη αποτυχημένη προσπάθεια πολιτικοποίησης του θέματος. Ο κ.

1 Οι μόνιμες παγίδες και η πρόκληση του "Κόσμου Που Γυρίζει"

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος
Απο την συμπεριφορά της κυβέρνησης,της αντιπολίτευσης,τα ΜΜΕ έως τις ουρές,εκείνο που κυριαρχεί είναι η "αυθεντία".
Ολα αυτά δηλ : ευχές,γενικολογία, μετατόπιση
ευθυνών.κενές δηλώσεις, εύκολες κρίσεις, έτοιμες,λύσεις. καχυποψία,αυνομοσιολογία. τεράστια έλλειψη εμπιστοσύνης όλων προς όλους.μάσκες προσώπων και συμπεριφορών.
Εχουμε ή κατασκευάζουμε κάθε φορά μια εικόνα για τον κόσμο,τα προβλήματα,την πολιτική,τα γεγονότα που είναι αναντίστοιχη με την πραγματικότητα και έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των αδιεξόδων αντί την ουσιαστική και όχι επιφανειακή αντιμετώπισή τους !
Το τελευταίο εξάμηνο και ιδιαίτερα το δεκαπενθήμερο που τρέχει από την εξαγγελία έως την πραγματοποίηση του δημοψηφίσματος και την κρίσιμη Κυριακή , ισως την δεύτερη πιο κρίσιμη μέρα της μεταπολίτευσης, είχαμε την απογείωση όλων αυτών των στοιχείων.
Η "αριστερή" διέξοδος "χάθηκε" πρώτα απ ´ όλα στην τροφοδότηση αυτών των κακοδαιμονιών απο μια αδικαιολόγητη ένταση και ορμή προπαγανδιστικών πρακτικών, διλημμάτων, ρητορικής και νοοτροπίας.