Παλιά στα χωριά τα Χριστούγεννα για τα γουρούνια ήταν Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου και για τους ανθρώπους Γουρουνοχαρά. “Η χαρά του ενού χάρος τ΄ αλλουνού” που λέει κι ο ποιητής. Το χριστουγεννιάτικο γουρούνι ήταν το κέρας της Αμαλθείας. Δεν υπάρχει άλλο ζώο, που να μεταποιείται σε τόσα πολλά διατροφικά προϊόντα. Μόνο τα νύχια του πετούσαν. Ακολουθώντας τη “φυσική” μεταποιητική σειρά έχουμε:
1. ΣΟΥΦΛΙΜΑΣ το γνωστό κοντοσούβλι. Γινόταν από το ψαρονέφι και άλλο ψαχνό κρέας. Ήταν το πρώτο και καλύτερο έδεσμα.
2. ΚΡΕΑΣ φρέσκο μαγειρευτό.
3. ΜΠΟΥΜΠΑΡΙΑ ή αλλού ματιές. Ήταν τα χοντρά έντερα γεμισμένα με εντόσθια. Βράζονταν στο καζάνι και μετά ψήνονταν στο ταψί.
3. ΛΟΥΚΑΝΙΚΑ. Πασίγνωστα και μη εξαιρετέα. Ήταν τα λεπτά έντερα γεμισμένα με βακισμένο κρέας και άλλα συμπαρομαρτούντα.
4. ΠΑΤΣΙΑΣ. Φτιάχνονταν από τα κεφαλόποδα και τ΄ αυτιά και τρωγόταν ως πηχτή.
5. ΠΑΣΠΑΛΑΣ. Κρέας βρασμένο, που συντηρούταν μέσα στο λίπος του. Είναι ο καβουρμάς των βουνίσιων.
6. ΤΣΙΓΑΡΗΘΡΕΣ. Ήταν κράμα λίπους και κρέατος, που έμενε μετά το λιώσιμο του λίπους.
7. ΜΟΥΚΛΑ. Βρασμένα λίπη και κρέας περί την τομή της σφαγής.
8. ΠΡΟΚΟΙΛΙ. Το σπλαχνικό λίπος βρασμένο. Θα μπορούσαν να το κάνουν και λαρδί.
Εκτός από αυτά τα άμεσα φαγώσιμα προϊόντα παράγονταν και άλλα.
9. Η πολύτιμη ΓΛΙΝΑ, που έβγαινε από το λιώσιμο του λίπους. Το θλιβερό υποκατάστατο του ελαιόλαδου.
10. ΠΑΣΤΩΜΈΝΟ ΚΡΕΑΣ. Συντηρούνταν μέσα στο αλάτι και δεν ξαρμύριζε με... τίποτα. Στο τέλος πρασίνιζε, αλλά τρωγόταν. Μ΄ ένα χούχλο στο κακάβι και λίγο κάπνισμα στο μπουχαρί, γινόταν ωραίο μισίσκλι για κρασομεζές.
11. ΓΟΥΡΟΥΝΟΤΟΜΑΡΟ. Ήτανε πολύτιμο για την υποδηματοποιία. Παράγωγό του ήταν τα, αλήστου μνήμης μεν αλλά σωτήρια δε, γουρουνοτσάρουχα. Αν λυνόταν καλύτερα το θέμα της ποδεσιάς είναι βέβαιο ότι θα το έτρωγαν κι αυτό, όπως σ΄ άλλες περιοχές, με τη μορφή του λαρδιού.
12. ΦΟΥΣΚΑ. Ήταν η ουροδόχος κύστης του γουρουνιού, την οποία κάποιος μεγάλος τη φούσκωνε και γινόταν κάτι μεταξύ μπαλονιού και μπάλας, για το παιγνίδι των μικρών που παρακολουθούσαν απαθείς όλα αυτά τα γουρουνοουρλιαχτά και τα αίματα.
13. Τέλος το ΚΟΤΣΙ του γουρουνιού ήταν πολύ καλό για να παίζουν, μικροί αλλά και μεγάλοι, το Βεζύρη. Ένα άκρως διδακτικό παιγνίδι εξουσίας, για άρχοντες και αρχόμενους.
Γράφοντας τα παραπάνω, αισθάνομαι ότι με τα τόσα λιπαρά που έγραψα πήγαν οι χοληστερίνες μου στα ύψη και με το τόσο αλάτι που έφαγα η πίεσή μου πήρε φωτιά. Έχοντας κάποιο πρόβλημα με τους παραπάνω δείκτες, πιστεύω αν τραφώ με την παραδοσιακή γουρουνοδιατροφή κάποιο σχετικά μεγάλο διάστημα, γρήγορα θα τρώω αμβροσία στα Ηλύσια Πεδία.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου