Δεν είχα σκοπό να γράψω για την “Ημέρα της Γυναίκας” γιαυτό με βρήκαν τα μεθεόρτια. Ανήμερα είχα μια αμφιθυμική ψυχολογία. Η αντιφατικότητα και η πολυπλοκότητα του –όλου- άλυτου γυναικείου ζητήματος, μου ανέκοπτε την όποια παρόρμηση να γράψω κάτι επί του θέματος. Το μέγα τούτο θέμα όλους “τους φιλοσόφους -που ασχολήθηκαν μ΄ αυτό- ασόφους κατέδειξε”, και “εμωράνθησαν δεινοί συζητηταί”, όπως θα ακούσουμε στους Χαιρετισμούς, για την πρώτη γυναίκα τη Θεομήτορα, οπότε η ασημαντότητα μου είναι τελείως ανεπαρκής και ν΄ αγγίξει το Ζήτημα!
Όμως φυλλομετρώντας ένα χοντρό βιβλίο, που παρουσιάζει τον μεγάλο –το μεγαλύτερο για μένα- Αγιογράφο, τον Θεοφάνη τον Έλληνα, σταμάτησα σε μια αγιογραφία του με τον τίτλο: “H Άγνωστη Αγία”. Τούτο έδεσε κάπως το σαθρό και φασίζον οικοδόμημα του λεγόμενου Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού. Ο Θεοφάνης τον εξάγνισε λίγο στην ιερή κολυμπήθρα της τέχνης του. Πρώτα λοιπόν “τω Αγνώστω θεώ” μετά η “Άγνωστη Αγία” και τέλος “ο... Άγνωστος Στρατιώτης”.
Διάβαζα κάπου ότι ο Τολστόι κι ο Γκόρκι συνάντησαν σ΄ ένα χωριό μια γεροδεμένη χωριάτισσα να δουλεύει, με κάτι καπούλια ανώτερα κι από καλοθρεμμένη φοράδα, και λέει ο Τολστόι: “Eυτυχώς που υπάρχουν κι αυτές οι γυναίκες, οι οποίες όχι μόνο συντηρούν αλλά και βελτιώνουν το ανθρώπινο είδος, γιατί αν περιμέναμε τις ντελικάτες αριστοκράτισσες, το είδος μας θα είχε εξαφανιστεί”. Αυτήν ακριβώς τη γυναίκα εκλαμβάνω ως Άγνωστη Αγία και πολλές τέτοιες έτυχε να γνωρίσω στα μικρά μου χρόνια, που τα ΄ζησα στην παλιά παραδοσιακή κοινότητα, πανομοιότυπη -σχεδόν- με την κοινωνία του Θεοφάνη και του Τολστόι.
Αυτές οι γυναίκες δεν είχαν καμιά σχέση με τα σημερινά μοντέλα, όμως μια οποιαδήποτε απ΄ αυτές θα μπορούσε να αποτελέσει άριστο μοντέλο για έναν αγιογράφο, που θα ήθελε να ζωγραφίσει την Παναγιά των βουνών και των λόγγων. Βέβαια για να μην ξεχνιόμαστε και κείνες γυναίκες ήταν και οι περισσότερες είχαν το “διάολο κατσιούλα”, όμως ένα πανίσχυρο πλέγμα δομών, θεσμών και αξιών όπως η ανδροκρατία, η κοινωνία, η Εκκλησία, η παρθενία, η προίκα, η οικογένεια, η θρησκεία, η παράδοση ο καταμερισμός εργασιών, το "οικουρέν και το περιποιείσθαι και εκδέχεσθαι τον άνδρα ", χαλίνωναν το θηρίο, που έκρυβαν μέσα τους και χαλιναγωγούσαν τις όποιες ορέξεις τους για εξωρέξια.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου