Πόσο ακόμη πιο ΜΙΚΡΟΣ μπορεί να γίνει ένας τόπος, όταν αναγκάζεται να αποχωριστεί τόσο ΜΕΓΑΛΕΣ προσωπικότητες;
Και ο Ηλίας ήταν για όλους μας μεγάλος στην καρδιά, σπουδαίος στη γνώση και ευγενής στη συμπεριφορά. Κατάφερνε με τον τρόπο του να σε κάνει να αισθάνεσαι πως είσαι το ίδιο ΜΕΓΑΛΟΣ κι ας ήσουν … ΜΙΚΡΟΣ. ..
Ήταν πάντα ανάμεσα σε πρόσωπα, σε πολλά πρόσωπα σε πρόσωπα διαφόρων επιπέδων … κι όμως διάλεξε να «φύγει» μόνος… Τυχαίο; Την Τετάρτη θα αναγκαστούμε όλοι όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε να πούμε το στερνό αντίο σε έναν άνθρωπο που πάντα ήταν κοντά μας, που πάντα μας ενθάρρυνε, που πάντα μας στήριζε… Πόσο φτωχή είναι η… πλούσια ελληνική γλώσσα, σ΄αυτές τις περιπτώσεις, όταν ψάχνεις να βρεις λέξεις που θα ταίριαζαν μ’ αυτό που θέλεις να αποτυπώσεις αυτές τις δύσκολες πραγματικά στιγμές… και δεν τις βρίσκεις…
Τι να πεις… Πόσο μεγάλο κενό αφήνει πίσω του και πόσο θλίψη σκόρπισε σε έναν τόπο που τον λάτρεψε και τον είχε ως υπόδειγμα σε κάθε του βήμα…
Ακούραστος και πρόθυμος να προσφέρει, κατόρθωσε να γράψει το όνομα του στην ιστορία των μεγάλων της Ευρυτανίας και όχι άδικα… κάνοντας υπερήφανο έναν τόπο πολύ μικρό… Αντί για κλάμα, ίσως να ήταν καλύτερο ένα χειροκρότημα, διότι αυτό αξίζει κι αυτό θέλουν όλοι οι μεγάλοι της ιστορίας… Και τέλος είναι από τους πιο τυχερούς που άφησε την τελευταία του πνοή, στον τόπο που τόσο αγάπησε και τόσον τον αγάπησε, τα Φουσιανά Ευρυτανίας…
Καλό ταξίδι αγαπημένε μου φίλε… που όλα αυτά τα χρόνια με στοργή και υπομονή με περίμενες πότε θα έρθω στο χωριό για να με πάρεις και να με ξεναγήσεις στα απέραντα βουνά του υπερήφανου τόπου σου… Μου φαίνεται ψέμα, πως τούτο το καλοκαίρι δεν θα σε συναντήσω, όπως και όλα τα επόμενα καλοκαίρια…
Σου είπαν ψέματα πως μου τα έδειξες όλα… Τα γράμματα και ο πολιτισμός της Ευρυτανίας θρηνούν τον καλύτερό τους πρεσβευτή… Δεν λυπάμαι γιατί… «έφυγες», αλλά στενοχωριέμαι με τον τρόπο που… «έφυγες»…
Γ.Τ
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου