7 Ανθ' ημών Γουλιμής

Γράφει ο Μωυσής Μπερμπερής
Πολιτευτής ΣΥΡΙΖΑ Ευρυτανίας
Κοιτώντας τον εκλογικό χάρτη όπως διαμορφώθηκε το βράδυ της Κυριακής διακρίνει κανείς μια γαλάζια λίμνη στο γεωμετρικό κέντρο της χώρας. Δεν ξέρω αν εδώ είναι η καρδιά της Ελλάδας πιο πολύ για την φτέρνα της Ευρώπης μου μοιάζει.
Σε έναν νομό με κοινωνικά, οικονομικά και δημογραφικά χαρακτηριστικά που προκαλούν αίσθηση σε απόλυτη ασυμμετρία όχι μόνο με τα ευρωπαϊκά δεδομένα μα και με αυτή ακόμα την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Προσπαθώντας να ερμηνεύσει κανείς αυτή την ασυνέχεια σε σχέση με τα υπόλοιπα εκλογικά αποτελέσματα και σε συνάρτηση με τα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά του νομού διαπιστώνει μια συντηρητική αντίληψη να διαπερνά οριζόντια όλη τη τοπική κοινωνία χωρίς απ αυτή να διαφεύγει το κομματικό σκηνικό όσον αφορά την πολιτική σκέψη και την εφαρμοσμένη πολιτική.
Εκφράζεται κατά καιρούς είτε με ηγεμονικές τακτικές μιας κομματικής ελίτ, είτε από επαγγελματίες που ανήγαγαν την πολιτική σε αυτοσκοπό, είτε με λογικές μικρομεγαλισμού ισχνών οργανωμένων μειοψηφιών.
 Οι όποιες διαφορετικές ατομικές κατά κανόνα περιπτώσεις πνίγονται στο κομματικό δοκιμαστικό σωλήνα ή στο τέλος τείνουν στη γραφικότητα. Βεβαία κατά το γνωστό τραγουδοποιό η ιστορία γράφεται από της παρέες ή τέλος πάντων από τους παρόντες. Είτε με τη λογική του ιέρακα είτε με τη λογική του σκαντζόχοιρου και οι δύο πολιτικές εκφάνσεις στα πλαίσια του νέου και μικρού δικομματισμού εκφράζουν αντιλήψεις στα όρια του κοινωνικού αυτισμού.
Θα ήθελα να αναφερθώ σε μερικές εμπειρίες μου τη προεκλογική περίοδο, ως υποψήφιος, συνεργαζόμενος με το ΣΥΡΙΖΑ στο Νομό Ευρυτανία. Γενική άποψη ο καλοχαιρέτας καλά κρατεί και ψηφοφόροι απαιτούν τα έξοδα μετακίνησης τους για να ψηφίσουν.

 Η δε σχέση επικοινωνίας αποτυπώνεται μέσω ενός κακέκτυπου κεράσματος τσίπουρου. Σε ένα ετεροκαθοριζόμενο εκλογικό σώμα όπου η συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων είναι ετεροδημότες. Οι δε υποψήφιοι των τριών μεγαλυτέρων κομμάτων αποτελούνται κατά κανόνα από δημόσιους υπάλληλους ή συνταξιούχους του δημοσίου με όλο το σέβας στους απόμαχους της εργασίας στο ελληνικό δημόσιο, αλλά εκτός από το παρελθόν υπάρχει και το μέλλον.
Εκλογικά κέντρα σε σχολεία κλειστά εδώ και χρόνια ή στη καλύτερη περίπτωση με πέντε μαθητές και δώδεκα καθηγητές και τον περιφερειακό άρχοντα διαμαρτυρόμενο για τα κενά των δασκάλων λες και το όνειδος των είκοσι χιλιάδων αναπληρωτών είναι υπόθεση σημερινή. Αφιερωμένος αποκλειστικά στη υπόθεση της δήθεν αριστείας και αγνοώντας επί της ουσίας τον μαθητή του τελευταίου θρανίου στο λύκειο Γρανίτας σε μία λογική κοινωνικού Δαρβινισμού.
Τελικά έννοιες όπως το ήθος και το ύφος η τιμιότητα η ανιδιοτέλεια η κοινωνικότητα ή η συνεργατικότητα δεν αποτελούν μονοπωλιακά υπόθεση του συλλογικού υποκειμένου αλλά αφορούν τον καθένα και την καθεμιά ξεχωριστά. Ίσως πολλές φορές ο κομματικός πατριωτισμός χτίζει τοίχους στα αυτιά και ρίχνει πέπλο στα μάτια. Καιρός πλέον να πράξουμε στη πολιτική με όρους κοινωνίας.
Η διεκδίκηση της πρωτοκαθεδρίας είναι θεμιτή ίσως και προκλητική, αλλά από κει και ύστερα το κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι απαιτεί όλους τους ρόλους εξίσου σημαντικούς και αλληλοσυμπληρούμενους «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του για την κοινωνία σύμφωνα με τις ανάγκες της». Η αυτογνωσία βοηθάει το όλο εγχείρημα ατομικά και συλλογικά και η όποια ατομοκεντρική πολιτική ευτελίζει πρόσωπα και λειτουργίες. Άλλο πράγμα το μπόι και άλλο πράγμα το ανάστημα.
Οι ανάγκες είναι μεγάλες και πολυσύνθετες και απαιτούν αποφάσεις και δράσεις συλλογικές.
Τέλος οι νίκες έχουν πατρότητα και οι ήττες είναι ορφανές ή άντε μπάσταρδες.