“Βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος”. έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Η παραδοσιακή κοινωνία ενώ είχε πολλές θρησκευτικές και κοινωνικές γιορτές ήταν πολύ φειδωλή στις προσωπικές (ονομαστικές, γενέθλια, ερωτευμένων κ.λπ.).
Όσον αφορά την ονομαστική μου εορτή, μοίρα σκληρή και το εθιμικό του χωριού μου, με κατατάξανε στην συνομοταξία των γυναικών, οι οποίες όνομα είχαν αλλά γιορτή δεν είχαν. Μου έλεγαν δεν γιορτάζω γιατί δεν είχα σεσημασμένον (με σταυρό) Άγιο στο ημερολόγιο. Έτσι το πήρα και γω απόφαση, ότι θα διάγω τον βίον μου ανεόρταστος και στο… γυναικωνίτη, ώσπου έσκασε βόμβα, από νεαρόν μέλος του γυναικωνίτη, με μια ευχετήριο κάρτα για την ονομαστική μου εορτή η οποία μου φόρτωσε ένα μυστήριο περί ύπαρξης ή μη της ονομαστικής μου εορτής και ένα μυστικό που αφορούσε το… ερωτικό βάρος της ευχετηρίου κάρτας. Έπειτα από δυο χρόνια, φαρσοκωμωδικώς λύθηκε το μυστήριο και έπειτα από σαρανταδυό ακόμα δεν αποκαλύφθηκε το μυστικό!
Βέβαια και μέχρι σήμερα, δεν έλυσα πλήρως το μυστήριο γιατί δεν με γιόρταζαν. Ο Άγιος Αλέξανδρος, που με προστατεύει, ήταν σοβαρός. Και πατριάρχης στην Πόλη ήτανε και “αποστολικοίς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος”. Μάλλον έφταιγε, που το όνομά του ήταν ελληνικό, τεράστιο και με
νόημα και όχι εβραϊκό, μίζερο κι (ακατ)ανόητο. Φαίνεται ο εφηρμοσμένος ελληνοχριστιανικός πολιτισμός στα μέρη μας λειτουργούσε μόνο σαν χριστιανικός και καθόλου ελληνικός.
Πάντως τώρα, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένου πολιτισμού, εορτάζω ουσιαστικά: οπωσδήποτε στην ονομαστική μου γιορή, περιστασιακά στα γενέθλια και ανά ευάριθμα τέρμινα στις 14 Φλεβάρη!
Οι διαχειριστές του "PO" εύχονται στον Αλέξανδρο Χουλιάρα χρόνια πολλά και ευτυχισμένα για την ονομαστική του εορτή
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου