0 Ο θησαυρός της γριούλας..

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη
Περπατώντας πριν κάποια χρόνια ένα μονοπάτι στο χωριό μου κοντοστάθηκα απέξω από το συρματόπλεγμα μιας αυλής..... στο κατώφλι του σπιτιού καθόταν κατάχαμα μια γριούλα .
Εννοείται πως θα ήταν αγένεια να μην την χαιρετήσω αν και εγώ το έκανα γιατί το ήθελα.
-Καλησπέρα!
-Καλσπέρα...ποια είσι?
-Η κόρη του Χριστόφορου..δεν χρειαζόταν επίθετο γιατί δεν υπήρχε άλλος στο χωριό με αυτό το όνομα..
-Ισύ είσι Χαρίκλεια?
-Εγώ είμαι βάβω....τι κάνεις?
-Καλά είμι,κόπιασι στου κουνάκι μ'....
Άνοιξα την αμπάρα και μπήκα.....πλησίασα και έσκυψα και της φίλησα το χέρι όπως μας είχαν μάθει από μικρά οι γονείς μας...
-Καλούς ώρσεις,πάρτ΄του σκαμνί κι κάτσει....
Πράγματι πήρα ένα σκαμνάκι και έκατσα δίπλα της ...
-Πως τα περνάς βάβω?
-Καλά πιδί μ' δόξα του Θεό...ισύ που βρίσκισει?
-Στην Αθήνα και ήρθα λίγες μέρες να δω τους γονείς μου..
-Μπράβου-μπράβου Χαρίκλεια μ'...αχ...
Αυτό το αχ με έκανε να την κοιτάξω κατάματα... το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, τα κάπως βαθουλωμένα της μάτια ήταν γεμάτα θλίψη,άλλωστε και αυτό το παραπονεμένο αχ μαρτυρούσε το πως ένιωθε....
-Τι έχεις πονάς πουθενά?

0 O λόγος του ψηφοφόρου έχει μπέσα..όσο και των πολιτικών

Γράφει η Χαρά Χαρίκλεια Βλαχάκη
Ο πατέρας μου ανακατευόταν με τα κοινά του χωριού μου... θυμάμαι να μιλάει στο σπίτι μας για τις προεδρικές εκλογές, τους συνδυασμούς και τα άτομα που έβαζαν υποψηφιότητα....
Την προεκλογική περίοδο γινόταν χαμός... από συζητήσεις διαφωνίες και συναντήσεις....
Αν και δεν πολυκαταλάβαινα την έννοια των εκλογών,κατάλαβα ότι τα άτομα που έβαζαν υποψηφιότητα για να βγουν έπρεπε να τους ψηφίσουν πολλοί χωριανοί μας.
Ο πατέρας μου τα βράδια στο σπίτι μετρούσε τα <<κουκιά>>..έλεγε ποιους έχει σίγουρους και ποιοι ...<<παίζονται>>.
Υπήρχαν κάποια άτομα στο χωριό που δεν εκδηλωνόταν και κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει ποιον στήριζαν.
Στα καφενεία, στις στράτες, όπου και να έβλεπες άντρες δεν είχαν άλλη κουβέντα από τις εκλογές...
Εγώ όπως πάντα περίεργη για οτιδήποτε γινόταν ,έδινα προσοχή σε ότι άκουγα και έβλεπα.
Ένα απόγευμα κάποιος φώναζε από τον δρόμο στην πίσω μεριά του σπιτιού μας,ο πατέρας μου πήγε να δει ποιος είναι και για να μην τον φάει το ζαβό σκυλί που είχαμε...πήγα κι εγώ από πίσω...
Βλέπω έναν κατωχωριανό μας από αυτούς που ακούστηκε ότι δεν εκδηλώνεται ποιον στηρίζει και τον ακούω να λέει του πατέρα μου''
-Εγώ ξέρεις ότι είμαι σοβαρό άτομο και επειδή κι εσύ είσαι σοβαρός και καλός άνθρωπος στον λόγο μου θα σε ψηφίσω,θα μείνει μεταξύ μας όμως..

0 Η παιδική μου φαντασίωση..

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη
Όταν ήμουν μικρή, δεν μου άρεσε ποτέ να κοιμάμαι στο δωμάτιο με την υπόλοιπη οικογένειά μου,πρώτον γιατί ήθελα να διαβάζω και δεν με άφηναν να έχω την λάμπα αναμμένη και να καίω το πετρέλαιο και δεύτερον γιατί ήθελα να σκέφτομαι χωρίς να με διακόπτουν οι συζητήσεις ή τα ροχαλητά των άλλων.
Έτσι λοιπόν κοιμόμουν πάντα μόνη μου σε ένα από τα δυόμισι δωμάτια που είχαμε..το χειμώνα το κρύο ήταν ανυπόφορο και δεν μπορούσα να κουνηθώ από τα βαριά σκεπάσματα αφού δεν υπήρχε τζάκι σ'αυτό το δωμάτιο για να ζεσταθώ,αλλά ούτε που με ένοιαζε μπροστά στην ηρεμία μου.
Επειδή ήμουν κάπως <<ατίθασο>> παιδί και πάντα στην τσίτα...σε κάθε άσχημο συμβάν με έπιανε τάση φυγής.... αλλά δεν είχα να πάω πουθενά.
Όταν με μάλωναν ή με έδερναν,όταν ήμουν νευριασμένη, λυπημένη, προβληματισμένη,πήγαινα από νωρίς στο δωμάτιό μου ή στην παραγκούλα (αν με είχαν κλείσει έξω) και κουκουλονόμουν ...σκεπτόμουν τι να τους κάνω την επόμενη μέρα για να πάρω το αίμα μου πίσω,ή άφηνα την φαντασία μου να με πάει όπου ήθελε εκείνη...
Πάντα η ίδια εικόνα! Βρισκόμουν καθισμένη σε μια μεγάλη πέτρα στην μέση από ένα ξέφωτο σε κάποιο άγνωστο μέρος και κοίταζα παντού εκτός από την πίσω μεριά .. υποτίθεται πως εκεί πίσω ήταν ό,τι με στεναχωρούσε....
Από την αριστερή πλευρά εκεί που τελείωνε το ξέφωτο υπήρχε δάσος ,μόλις που φαινόταν ένα

0 Ο μάγος..του χωριού μου

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη
Το κάθε χωριό είχε την ξεματιάστρα του,την προξενήτρα ,την κομμώτρια ,την μοδίστρα του,τον τρελό του...
Το δικό μου τα είχε όλα αυτά, αλλά είχε και κάτι παραπάνω...είχε έναν <<μάγο>>!!!!!!!!!!!!
Ο συγκεκριμένος (που εμένα προσωπικά με φόβιζε σαν παιδάκι) ήταν ένας περίεργος άνθρωπος και δούλευε τον κόσμο κανονικά.
Το σπίτι του ήταν στην άκρη του χωριού και λίγο πιο κάτω ήταν η βρύση....αναγκαστικά περνούσαμε έξω από το σπίτι του για να πάμε για νερό.
Πολλές φορές βρίσκαμε περίεργα πράγματα απ' έξω, όπως κλωστές με ξυλαράκια δεμένα, η χτένες με σπάγκους κτλ. και όλα τα παιδιά περνούσαμε προσεχτικά μην τυχόν και τα πατήσουμε και πάθουμε κάτι.
Στην κούπα της βρύσης, αρκετές φορές είχαν βρει χωριανοί μέσα κάποια σχήματα από πετραδάκια και έλεγαν πως είναι δικά του καμώματα και στο τέλος σπάσανε την κούπα και έβαλαν σωλήνα να τρέχει το νερό.
Την εποχή που ήταν το φέρυ -μποτ ερχόταν κοσμοσυρροή και τον έψαχνε..ερχόταν άτεκνοι για να τους βοηθήσει να τεκνοποιήσουν ,ένας άνθρωπος που δεν είχε καν δικά του παιδιά...γεροντοκόρες να βρούνε άντρα,χωρισμένοι να σμίξουν και κάθε πονεμένος άνθρωπος με κάποιο πρόβλημα που έψαχνε λύση.
Στο χωριό δεν νομίζω να τον πίστευε κανένας ..αλλά μάλλον όλοι τον ψιλοφοβόταν.....

0 Στην κατασκήνωση του Σωτήρα!

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Καλοκαίρι...Δευτέρα Δημοτικού προς την Τρίτη πήγα στην κατασκήνωση του Σωτήρα στην Φραγκίστα..
Ήταν η πρώτη φορά που θα έφευγα από το σπίτι,ήθελα πολύ να πάω αλλά στεναχωριόμουν και λίγο ,στην ιδέα όμως πως θα γλίτωνα το ξύλο όλο το καλοκαίρι ,αλλά και στο άκουσμα ότι είναι κοντά και μπορώ να το σκάσω αν ήθελα να γυρίσω..το αποφάσισα και πήγα....
Υπέροχο μέρος,ανάμεσα σε θεόρατα πλατάνια και τρεχούμενα νερά..... το στοιχείο μου....πολλά τα παιδιά,παιχνίδι όλη μέρα,μόλις έφτανε το σούρουπο και η ώρα του ύπνο είχα λίγο θέμα,αλλά από την κούραση του παιχνιδιού κοιμόμουν...
Πέρασα φανταστικά.. λίγο πριν το τέλος μας ενημέρωσαν ότι θα δούμε σινεμά....
Ήρθαν....την ώρα που ετοίμαζαν το....σκηνικό μου λέει η αρχηγός μας που πραγματικά ένιωθα ότι με αγαπούσε πολύ..
-Χαρίκλεια από τον Τριπόταμο δεν είπαμε ότι είσαι?
-Ναι,απάντησα..
-Αυτός που έφερε τον σινεμά είναι χωριανός σου ,τον ξέρεις?
-Πως τον λένε?την ρώτησα...
-Βρέκο τον ξέρεις?

0 Το ξυλοφόρτωμα που.. ευχαριστήθηκα!

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Πριν από καμιά σαρανταριά χρόνια περίπου, (πρόσφατα δηλαδή) μια μέρα του καλοκαιριού,καθόμουν στην αυλή του σπιτιού και διάβαζα κάτι....
Η μάνα μου άμα με έβλεπε με βιβλίο στο χέρι την έπιαναν τα διαόλ@α της ... τι κακό με βρήκε με σένα...που άμα έρθει γαμπρός αντί για προικιά θα σου φορτώσουμε βιβλία...... αντί να πάρεις κανένα κέντημα στραβώνεσαι με τις χαζαμάρες.... έχουμε την κυρά-δασκάλα ...θα τα βρεις αυτά που σου λέω, αλλά δεν θα έχεις τρυχές να τα δέσεις (ακόμα τα ψάχνω)...... εγώ σημασία δεν της έδινα......
Στο σπίτι είχαμε ένα κατσικάκι για *μανάρι*....ήταν μαύρο με ένα άσπρο αστέρι στο κούτελο και το φωνάζαμε Μπάλιο.. ήταν ζωηρό και πανέμορφο όπως όλα τα κατσικάκια...
Το δέναμε σε διάφορα σημεία για να βοσκάει....
Η ευθύνη ήταν σχεδόν δική μου... και γιατί ήμουν και είμαι πολύ φιλόζωη, αλλά το κυριότερο γιατί έτσι απέφευγα τις δουλειές του σπιτιού....
Την συγκεκριμένη μέρα το έλυσα και το άφησα ελεύθερο.....το έκανα κι άλλες φορές...
Μάλλον το βιβλίο που διάβαζα θα είχε πολύ ενδιαφέρον .....ξεχάστηκα τελείως και φυσικά ξέχασα και τον Μπάλιο.......
Κάποια στιγμή άκουσα ένα περίεργο βέλασμα....αφουγκράστηκα λίγο.....τίποτα......
Συνεχίζω το διάβασμα....πάλι το αδύναμο και κάπως περίεργο βέλασμα..πάλι αδιαφορία....ούτε καν κοίταξα να δω που είναι το κατσικάκι....

0 Το χτύπημα της πόρτας.

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ,οι σχέσεις μου με την μάνα μου ήταν όπως της γάτας με το ποντίκι...
Αν ήταν κάποιος θεατής, δεν θα έπληττε στιγμή...από κωμικοτραγικές, έως επεισοδιακές.....
Βλέπεις πέντε αδέλφια ήμαστε ζωή να έχουμε, δεν μπορούσε να έχει άλλο ένα το χαραχτήρα μου, έτσι για να έπαιρνα και εγώ κανένα ρεπό πότε-πότε...
Σίγουρα αν όχι όλοι οι περισσότεροι ,σαν παιδιά θα το κάνατε αυτό με την πόρτα... Εγώ πάντως το έκανα συχνά και ειδικότερα όταν είχε προηγηθεί κάτι με την μάνα μου...
Χτυπούσα την πόρτα του σπιτιού μια- δυο φορές και έτρεχα και κρυβόμουν.. Περίμενα την στιγμή που θα είχε δουλειά ,όπως ζύμωμα ,πίτα,κάτι τέλος πάντων που να έχει λερωμένα χέρια...
Έλεγε εμπρός και αν δεν έβλεπε να μπαίνει κανείς, πήγαινε και άνοιγε....
Μια μέρα παραμονές Πάσχα, δεν θυμάμαι τι προηγήθηκε (τι να πρωτοθυμηθώ)...χτύπησα ως συνήθως την πόρτα και κρύφτηκα...την άκουσα να μουρμουρίζει και μπήκε πάλι μέσα.. αφού πέρασε αρκετή ώρα ,παραποίησα όσο μπορούσα την φωνούλα μου και την φώναξα με το όνομά της...βγήκε ,πάλι μουρμούρα ,απειλές,το ίδιο σκηνικό....
Εκεί που ήμουν κρυμμένη στην γωνία του σπιτιού,βλέπω μια θεία μου να έρχεται στο σπίτι,μας έφερνε πρόβειο γάλα για να κάνουμε γιαούρτι για το Πάσχα...

0 Το στριφτό και ο ..διάολος

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Σε μια διαδρομή του Κ.Τ.Ε. Λ. Καρπενήσι -Αγρίνιο ,μέσα στο λεωφορείο έτυχε να είναι και ο γνωστός σε μας και καλόκαρδος μπαρμπα-Βασίλης....
Δύσκολη διαδρομή με πολλές στροφές,αλλά ευτυχώς τότε για τους καπνιστές και δυστυχώς για τους άλλους το κάπνισμα επιτρεπόταν.
Ντουμάνι μέσα στο λεωφορείο...
Ο μπαρμπα-Βασίλης ήθελε να καπνίσει ο κακομοίρης, αλλά επειδή είχε λαθραίο στριφτό και αγαθός και φοβητσιάρης όπως ήταν δεν το ρίσκαρε...
Κάποια στιγμή, το λεωφορείο έφτασε επιτέλους στην Δυτική- Φραγκίστα, κατέβηκαν αρκετοί, ανάμεσά τους και ο μπαρμπα-Βασίλης.....
Χαρμανιασμένος για τσιγάρο κοιτάζει δεξιά-αριστερά μην είναι κανένας χωροφύλακας ,βγάζει την καπνοσάκκουλα απο την τσέπη του και πάει λίγο απόμερα για να καπνίσει....εκεί βρισκόταν άλλο ένα άτομο...
Στρίβει το τσιγάρο ο μπαρμπα-Βασίλης ..κοιτάζει τον άλλον και του λέει χαμηλόφωνα....
-Δεν πιστεύω να με δει κανένας διάολος εδώ.... (εννοούσε χωροφύλακα) ξέρεις τι καθίκια είναι.... ο άλλος τον κοιτάζει και αμέσως κατάλαβε τι αγαθιάρης ήταν .......

0 Η έκθεσή μου για την 25η Μαρτίου

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Πέμπτη Δημοτικού,γράφουμε έκθεση με θέμα''
''Γιατί πρέπει να ήμαστε ευγνώμονες, στους αγωνιστές του 1821''
Ο δάσκαλός μου Δημήτριος Ζάρπας, μας έδωσε το θέμα και μας είπε να την γράψουμε στο σπίτι με την ησυχία μας.....
Όταν είδα το θέμα, αν και ήταν αναμενόμενο δεν μου άρεσε καθόλου,δεν μπορούσα να γράψω πολλά και εγώ στην έκθεση ήμουν πολύ δυνατή...
Πήγα σπίτι το πάλεψα αλλά τίποτα...εκτός από την ευγνωμοσύνη μας που θυσιάστηκαν για μας και ένα ευχαριστώ για την ελευθερία μας, δεν έβρισκα πολλά λόγια....και τώρα?...
Εκεί που έγραφα δύο σελίδες έκθεση και μου την έστελναν στον Επιθεωρητή, ούτε δέκα σειρές δεν μπορούσα να γράψω .... σίγουρη αποτυχία.....
Οχι δεν μπορούσα με τίποτα να δεχτώ πώς θα πάει αλλουνού η έκθεση στον Επιθεωρητή...έπρεπε να βρω λύση ....
Αφού σκέφτηκα για αρκετή ώρα το βρήκα....είχα και θράσος βλέπετε. προκειμένου να μην υποστώ την ήττα, αποφάσισα να πάω στον δάσκαλο της μικρότερης αδελφής μου Γεώργιο Κυριάκη για βοήθεια..
Πήγα του είπα ότι δυσκολευόμουν,έπιασε και μου έγραψε την έκθεση σε μία κόλα αναφοράς μπρος πίσω,λέγοντάς μου να πάω στο σπίτι να την αντιγράψω, ευχαρίστησα και έφυγα....
Μόλις βγήκα από το σπίτι του, άρχισα το διάβασμα.....τρελάθηκα, ήταν πολύ ωραία... αλλά τι δάσκαλος ήταν αυτός ? Κάθε λέξη και ένα λάθος....... άρχισα μέσα μου να δικαιολογώ την αδελφή μου που δεν ήταν καλή μαθήτρια....με τέτοιο δάσκαλο την γράμματα να μάθαινε.

0 Η νύφη ,η συμπεθέρα και η ..παραμάνα

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Οταν ήμουνα παιδάκι γινόταν στο χωριό ένας γάμος.....
Από το πρωί πήγαμε στο σπίτι της νύφης,αρκετός ποδαρόδρομος, ήταν κοντά στην λίμνη το σπίτι της, αλλά τότε δεν είχε σημασία η απόσταση.........
Η νύφη καλή και όμορφη κοπέλα (από τότε έχω να την δω) καθότανε σε μια καρέκλα ,η κομμώτρια την χτένιζε ,οι γυναίκες τραγουδούσανε''όλα τα δέντρα το πρωί δροσιά είναι φορτωμένα και μένα τα ματάκια μου ,δάκρυα είναι γεμισμένα''..
Όλες τραγουδούσανε κλαίγοντας και κλαίγαμε και εμείς τα παιδάκια χωρίς να ξέρουμε γιατί....
Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω,γιατί τόσο κλάμα στους γάμους και ειδικά των κοριτσιών εκείνα τα χρόνια.....
Η μάνα της νύφης ήταν σαν να αποχωριζόταν για πάντα το παιδί της , γενικά η όλη κατάσταση και ειδικά για ένα παιδάκι σαν εμένα ήταν ανεξήγητη..
Μάταια προσπαθούσα να καταλάβω γιατί κλαίμε,οπότε σε μια στιγμή ακούω να λέει κάποια .''έρχονται οι συμπέθεροι''.
Ήταν το σόι του γαμπρού, ήρθαν πέντε -έξι άτομα να την <<ποδέσουν>>(να την φορέσουν τα νυφικά παπούτσια) μπήκαν στο δωμάτιο που ήταν η νύφη,εμείς τα μικρά ούτε να δούμε δεν μπορούσαμε και ακούω μια γυναίκα λίγο εύσωμη και ψηλή (για αυτό μπορούσα να την δω)να λέει "Τώρα είναι δική μας,ήρθαμε να την πάρουμε''

0 Ο γερο-πλάτανος..

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Κατεβαίνοντας από το χωράφι μας στην Βατερή σταμάτησα να πάρω μια ανάσα κάτω από τον βαθύ ίσκιο του γέρου- πλάτανου στα Πγαδούλια Τριποτάμου .....απολαμβάνω την δροσιά του....χρόνια τώρα στέκεται εδώ και προσφέρει απλόχερα φιλοξενία στους περαστικούς.. την σκιά από τα πυκνά κλαδιά του και την δροσιά από το γάργαρο κρύο του νεράκι που αναβλύζει ακούραστα από τα σπλάχνα του,!!!!!!!
Από το πρωί μόλις χαράξει ο Θεός την μέρα,δέχεται τις πρώτες ηλιαχτίδες να τον χα'ι'δεύουν απαλά και αυτός ανταποκρίνεται σαλεύοντας τα φύλλα του ...έχουν το δικό τους τρόπο να λένε καλημέρα..... μπροστά του απλώνεται η πανέμορφη λίμνη των Κρεμαστών. Ολα τα χρώματα της φύσης δεμένα αρμονικά μεταξύ τους, θαρρείς πως βλέπεις πίνακα ζωγραφικής,ένας μικρός παράδεισος.......
Κοιτάζει ολημερίς απέναντι, τον σχεδόν ερειπωμένο Τριπόταμο που άλλοτε βούλιαζε από τον κόσμο..σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά και αναρωτιέμαι...λες να στεναχωριέται?...Το μικρό θρόισμα των φύλλων του νομίζω μου απαντάει '' ναι και βέβαια στεναχωριέμαι ...μου λείπουν οι παλιές καλές μέρες...αμέτρητοι Τριποταμίτες κάθονταν εδώ κάθε μέρα ,τσοπάνηδες,αγρότες,ψαράδες,άκουγα ιστορίες ακόμα και τα κουδουνίσματα και τα βελάσματα των προβάτων που στάλιζαν .. και αυτά μου λείπουν!!
Θαρρείς να μην σε νιώθω ...το ίδιο αισθάνομαι και εγώ κάθε φορά που έρχομαι στο χωριό ...άδεια και μισογκρεμισμένα σπίτια ,χορταριασμένες αυλές,σοκάκια κλεισμένα από τις πουρνάρες και τα βάτα που σου βγάζουν τα μάτια για να τα περάσεις,κρεβατίνες και φράχτες διαλυμένες.,αμπάρες ξεχαρβαλωμένες,η εκκλησία και το σχολείο κλειστά.. και οι άνθρωποι που είναι αλήθεια τόσοι

0 Το καρναβάλι του χωριού

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Όσο πλησίαζαν οι αποκριές άρχιζαν και οι προετοιμασίες από την ομάδα που θα ντυνόταν μασκαράδες.....τότε δεν υπήρχαν περούκες,έτοιμες μάσκες και στολές...έπρεπε να κάνουν κουμάντο για τα απαραίτητα υλικά που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και το κυριότερο ήταν τα χαρτόκουτα.....
Κόβανε τις χαρτόκουτες τις βάφανε με κάρβουνα και ξυλομπογιές και έφτιαχναν τις προσωπίδες(μάσκες)......για τον αρχηγό του καρναβαλιού τον Αράπη χρειαζόταν οπωσδήποτε μαύρο γουρουνοτόμαρο,το κάνανε σε σχήμα κώνου βάζανε μια μεγάλη μύτη και γύρω-γύρω από τα μάτια το έβαφαν κατακόκκινο ...σκέτος βρυκόλακας ...
Ο Αράπης έπρεπε να ήταν νέος,δυνατός και άτομο αντοχής...κουβαλούσε είκοσι κιλά κύπρους και κουδούνια δεμένα στην μέση του και στο χέρι μια χαντζάρα....
Εκτός από τον αρχηγό απαραίτητο ήταν το νιόγαμπρο ζευγάρι ,ο παπάς που αντί για θυμιατό είχε ένα κονσερβοκούτι δεμένο με σύρμα και για λιβάνι έβαζε ρετσίνι ...ο γιατρός,οι χωροφύλακες,οι συμπεθέρες,ο παππούλης και η βάβω με το σακούλι γεμάτο στάχτη που και αυτή είχε ξεποδάριασμα με το να κυνηγάει τα παιδιά με την στάχτη.....
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πιο πολύ χαιρόμασταν το καρναβάλι παρά το Πάσχα η άλλες γιορτές.......γιατί είχε θέαμα, πολύ σπάνιο πράγμα για την εποχή μας.
Από νωρίς το πρωί τα άτομα που θα έπαιρναν μέρος μαζευότανε στο κατώι της γιαγιάς μου και

0 Το ζητιανάκι..

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
(Πηγαίνοντας για την δουλειά μου χειμώνας1993)
Να τριγυρνάει κάποιο παιδάκι,
είδα μια μέρα σ΄ ένα δρομάκι
σαν κάτι να 'ψαχνε με την ματιά του
έντρομο κοίταζε ολόγυρά του.....

Κουρέλια κρέμονταν απ' το κορμί του
γυμνά τα πόδια του ,,,άδεια η ψυχή του..
Τι γύρευε άραγε αυτή την ώρα
πρωί,χαράματα μες το χειμώνα?

Μήπως ξεκίνησε για το σχολείο?
Μα δεν κρατούσε σάκα η βιβλίο....
Με βήμα γρήγορα φτάνω κοντά του
κι ευθύς με κάρφωσε με την ματιά του..

Θεέ μου τι μάτια ήταν εκείνα
γεμάτα θλίψη κι απελπισία.....
Κάνει να φύγει, μα το κρατάω
για σπίτι κι όνομα γλυκά ρωτάω...

-Δεν έχω σπίτι μου 'πε χαμένα
και δεν υπάρχει κανείς για μένα,

0 Το τελεσίγραφο του καλογιάννου

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Όταν έβγαλα το Δημοτικό ήμουνα έντεκα χρονών γιατί είμαι γεννημένη Νοέμβριο..ήμουνα σαν τον καλογιάννο (έτσι με αποκαλούσε ο πατέρας μου) γιατί σε αυτή την ηλικία η διαφορά μηνών είναι αισθητή.... Μου άρεσαν τα γράμματα αλλά η φίλη μου Μαρία Τουφεκούλα ήταν πιο αδύνατη στο σχολείο και ήθελε να πάει στην σχολή στο Μεγάλο Χωριό (Α.Μ.Ο.Σ.)που ήταν και η μεγαλύτερη αδελφή της με άλλες δυο κοπέλες από το χωριό....έτσι αποφάσισα να πάω και εγώ με μια ακόμη συμμαθήτριά μας...
Αφού φτάσαμε και μας κατατόπισαν άρχισα σιγά-σιγά να προσαρμόζομαι κάπως....όλα ήταν άψογα,οι δασκάλες,τα κορίτσια,τα φαγητά,τα γλυκά ,τα πάντα..... Εμαθα αρκετά γρήγορα τον αργαλειό,το πλέξιμο με τις βελόνες γιατί με το βελονάκι ήξερα ήδη . και γενικά ότι μας έδειχναν...σε αυτή την ηλικία έπλεξα και μία καζάκα στον μικρό μου αδελφό να του την πάω όταν θα πήγαινα σπίτι μου...
Μετά από λίγο καιρό άρχισε να μου λείπει η οικογένειά μου.,το χωριό μου,ο τσακωμός με τ' αδέλφια μου τα πάντα...έγραψα στην οικογένειά μου ότι δεν θέλω να μείνω άλλο,ότι τελικά θα πάω Γυμνάσιο...μου απάντησαν να κάνω υπομονή ,ότι σε λίγες ημέρες έρχονται Χριστούγεννα και θα τα λέγαμε από κοντά..
Εκείνες τις ημέρες έριξε ένα χιόνι που σε μάγευε το τοπίο...στο χωριό δεν βλέπαμε συχνά χιόνι και το καταχάρηκε η ψυχή μου... σαν να μου άρεσε το όλο σκηνικό ....ήταν και η αδελφή της φίλης μου η Σάνα που με προστάτευε και με συμβούλευε ....

2 Η κρύα βρύση του χωριού..

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
( Τριπόταμος καλοκαίρι 2011)
Καθισμένη στο πεζούλι της και κοιτάζοντας το καθαρό νεράκι της να τρέχει μέσα από τις ρίζες του γεροπλάτανου ανατρίχιασα............................
Το μυαλό μου άνοιξε ένα μικρό φεγγίτη και άρχισαν να ζωντανεύουν οι αναμνήσεις. ..αθάνατη Κφάλα!!
Από μικρό παιδί ερχόμουν να γεμίσω το παγουράκι μου κρύο νερό....πόσο πίσω με γυρίζεις....
Εκείνα τα χρόνια ο μοναδικός τρόπος να έχεις νερό στο σπίτι,ήταν να κουβαλάς με τις βαρέλες και τα παγούρια απο τις πηγές του χωριού,να πιούμε,να μαγειρέψουμε κ.τ.λ.
Η πέτρινη κούπα της έπαιζε πολλούς ρόλους, ένας από αυτούς ήταν η κάθε νύφη ,λίγες ημέρες μετά τον γάμο της πήγαινε στην βρύση μαζί με μικρά παιδιά (πιθανόν για γούρι)και έριχνε κέρματα στην κούπα, την ασήμωνε, στην συνέχεια τα μάζευαν τα παιδάκια, έπειτα (άγνωστο γιατί)έκανε ένα πασάλειμμα με βούτιρο τον πέτρινο τοίχο πάνω απο την κούπα .
Το νερό έπεφτε μέσα στα λούκια που είχαν φτιάξει οι χωριανοί για το πότισμα των ζώων,
Από την μια πλευρά ειδικά διαμορφωμένες τσιμεντένιες πλύστρες,που οι γυναίκες έπλεναν τα ρούχα,από την άλλη τα καζαναριά που έβραζε η αλυσίβα με τα δαφνόφυλλα και μοσχοβολούσε ο τόπος,ήταν το καλλίτερο απορρυπαντικό την εποχή εκείνη!!!!!!!!!
Πολλές φορές υπήρχε.... ουρά και περιμένανε να τελειώσει η μια νοικοκυρά,για να πιάσει την πλύστρα η επόμενη και ειδικά Χριστούγεννα Πάσχα που είχαν χοντρόρουχα και στρωσίδια ,ο

0 O γαίδαρος και το ..κουσούρι του

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Σήμερα το μενού δεν έχει ιστορία ,έχει ανέκδοτο.....
Μια φορά σε μια ζωοπανήγυρη σαν της Τατάρνας που κρατούσε μέρες, πήγε κάποιος να αγοράσει έναν γάιδαρο για τις δουλειές του ....αφού κοίταξε αρκετούς βρήκε έναν σε πολύ χαμηλή τιμή.....του φάνηκε περίεργο γιατί ήταν ωραίος και νέος γάιδαρος και σίγουρα άξιζε πολύ περισσότερο........
Κάποιο κουσούρι έχει σκέφτηκε και πλησίασε το αφεντικό του γαιδάρου να τον ρωτήσει..
-Καλημέρα ...να σε ρωτήσω κάτι?
-Καλημέρα ...ρώτα με ....
-Η τιμή του γαιδάρου είναι αυτή που γράφεις?
-Ναι αυτή είναι!
-Και γιατί τον πουλάς τόσο φτηνό?..μήπως κλωτσάει?
-Οχι δεν κλωτσάει!
-Μήπως δαγκώνει?ξέρεις έχω μικρά παιδιά.....
-Οχι δεν δαγκώνει!
-Μήπως δεν δέχεται σαμάρωμα?
-Δέχεται!

1 Ο κ.Νομάρχης και η ...Κάπα

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Μια μέρα στην δουλειά μου ήρθε ένας κύριος,την ώρα που ζήτησα την ταυτότητά του να γράψω τα στοιχεία είδα ότι ήταν από ένα χωριό της Λαμίας,του είπα ότι ήμαστε κοντο-πατριώτες και μου λέει''
-Την ξέρεις την ιστορία με τον Δήμαρχο του Καρπενησίου?
-Οχι του απάντησα..
-Ο Δήμαρχος του Καρπενησίου έστειλε μια φορά ένα γράμμα στον Νομάρχη Φθιώτιδος για κάποιο θέμα που τον αφορούσε,ο Νομάρχης αφού κοίταξε το φάκελο στράβωσε λιγάκι ,θεώρησε μεγάλη αγένεια να μην γράφει προς Κ.Νομάρχη ....το άνοιξε το διάβασε και πήρε αμέσως χαρτί και απάντησε....
Μόλις έλαβε το γράμμα ο Δήμαρχος το άνοιξε με αγωνία να δει τι του απάντησε ο Νομάρχης ...το γράμμα έγραφε το εξής.....................
Οταν απευθύνεσαι στον Νομάρχη πρέπει να βάζεις μπροστά Κάπα έτσι είναι το σωστό .....
Το κοιτάζει ο Δήμαρχος έκπληκτος, δεν βλέπει και απάντηση στο αίτημα του ... τσαντίζεται λίγο ,κοιτάζει με προσοχή το φάκελο ψάχνει να δει που να βάλει Κάπα δεν βλέπει τίποτα....
Παίρνει λοιπόν χαρτί και αρχίζει .....

1 Η Ευρυτανία με τα μάτια του αετού!!

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Τυχερέ αετέ και να'χα τα φτερά σου...να μπορούσα για λίγο να πάρω την θέση σου και να πετάξω ψηλά θαυμάζοντας το μεγαλείο της φύσης!!!
Που?Μα θέλει και ρώτημα...στην μοναδική Ευρυτανία...στην όαση του πλανήτη γη ...ήθελα να ήξερα τι κέφια είχε ο Θεός όταν την έπλασε!!!!!!!!!!!
Κλείνω τα δικά μου μάτια και πετάω κοιτάζοντας με τα μάτια του αετού...απίστευτη ομορφιά.......δεν μπορεί να υπάρχει πουθενά αυτή η παραδεισένια οπτασία...βουνά καλοντυμένα με καταπράσινο μανδύα από έλατο,καστανιές καρυδιές,βουνοκορφές πασπαλισμένες με χιόνι ......ποτάμια με πεντακάθαρα νερά που στο πέρασμά τους κάτω από τα ιστορικά πέτρινα γεφύρια ,πότε σιγοτραγουδούν, πότε μουρμουρίζουν και πότε βουίζουν για να δηλώσουν την ύπαρξή τους..........
Μικρές ραχούλες με τα ξέφωτα και τα καραούλια τους, τις καλύβες και τις μισογκρεμισμένες στάνες που θυμίζουν αξέχαστες εποχές..........
Βαθιές ρεματιές με πανύψηλα δέντρα, γεμάτα φωλιές,άγριων πουλιών και ζώων στις ρίζες και τα κλαδιά τους, δάση που κάνουν συναυλία τα αηδόνια και τα άλλα πουλιά..κακοτράχαλες και δύσβατες βουνοπλαγιές που σε πλανεύουν με την ατίθαση ομορφιά τους...
Οι πανέμορφες βρυσούλες βρίσκονται παντού έτοιμες να δροσίσουν τον κάθε διψασμένο περαστικό με το κρυστάλλινο νερό τους ,,,,,
Μικρά και μεγάλα πανέμορφα χωριά διάσπαρτα παντού ,διακοσμούν το καταπράσινο τοπίο...... οι

0 Το παρατσούκλι..

Γράφει η Χαρίκλεια(Χαρά) Βλαχάκη
Η μάνα μου όταν την νευριάζαμε (και εγώ το έκανα συχνά)είχε μια περίεργη συνήθεια να μας αποκαλεί με διάφορα παρατσούκλια....
πολλά τα παιδιά,δύσκολα χρόνια ,κούραση,φτώχεια και όταν έχεις και παιδιά σαν εμένα ακόμα χειρότερα.......
Όποιον τρελό-η η παράωρο -η η με κουσούρι ήξερε από το χωριό η από τα γύρω χωριά ,την ώρα που νευρίαζε μάς αποκαλούσε με τα όνοματά τους..π.χ. αν είχαμε στο χωριό έναν τρελό που τον έλεγαν Παρασκευά(λέω αυτό το όνομα γιατί δεν υπήρχε στο χωριό) και της έκανε κάτι κάποιο από τα αδέλφια μου τον φώναζε παλαβόΠαρασκευά...η εμάς τα κορίτσια π.χ.παλαβοΜαρία.......
Εμείς και τα πέντε παιδιά περιμέναμε πότε θα της ξεφύγει ένα παρατσούκλι για να το χρησιμοποιούμε ο ένας για τον άλλο όταν μαλώναμε μεταξύ μας....
Πολλές φορές μετρούσαμε πόσα παρατσούκλια έχει ο καθένας και πάντα είχα όσα είχαν όλα τα άλλα μαζί.....
Επειδή το καλοκαίρι γύριζα μέσα στον ήλιο πάντα ήμουνα μαύρο σαν το γυφτάκι και σε μια στιγμή αντιπαραθέσεως με την μάνα μου με αποκάλεσε *μαυροματσέλο * .....δεν ήξερα και δεν έμαθα ποτέ τι λέξη ήταν αυτή ...σίγουρα κάτι που έχει σχέση με την μαυρίλα μου σκέφτηκα..
Είχα τόσα παρατσούκλια αυτό όμως το συγκεκριμένο ίσως και επειδή δεν ήξερα τι ακριβώς ήταν με τρέλαινε όταν το άκουγα, ήταν κόκκινο πανί .....τα αδέλφια μου το πήραν χαμπάρι και ειδικά η μεγάλη μου αδελφή μόλις δεν την βοηθούσα σε κάτι που μου ζητούσε(είχε την ευθύνη του σπιτιού σαν μεγαλύτερη) με αποκαλούσε με αυτό...