1 Oι «εαυτούληδες»…

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
– ΥΠΑΡΧΟΥΝ δύο κατηγορίες ανθρώπων: Εκείνοι που διακατέχονται απ’ το λεγόμενο «πανανθρώπινο ενδιαφέρον», που δρουν συλλογικά ή κι από μόνοι τους ενδιαφέρονται για τους διπλανούς τους, βοηθούν, είναι αλληλέγγυοι, νοιάζονται για ολόκληρη την κοινωνία κι ενδιαφέρονται για τα κοινά δρώμενα. Στη δεύτερη κατηγορία, ανήκουν εκείνοι που νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους, άντε και της οικογένειάς τους το πολύ και λίγο ως καθόλου για το κοινωνικό σύνολο. Είναι οι λεγόμενοι «εαυτούληδες».Το θεωρούν ως απόλυτα φυσιολογικό αυτό, δεν έχουν συναίσθηση πως είναι λάθος το να μη νοιάζονται για το διπλανό τους, τη στιγμή που και οι ίδιοι χρειαστούν ίσως τη βοήθεια άλλων σε μία δύσκολη στιγμή…
– ΣΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΕΣ (ανδρόγυνα) υπάρχουν περιπτώσεις να είναι «εαυτούληδες» και οι δύο, οπότε «δένει το γλυκό» που λέμε, με την έννοια πως θα υπάρχει συμφωνία ανάμεσά τους! Κλείνονται τότε και οι δύο στον ίδιο κύκλο αδιαφορίας για το τι συμβαίνει πέραν αυτών και της οικογένειάς τους αν έχουν! Πρόβλημα θα υπάρξει, όμως, όταν ο ένας ανήκει στη μία κατηγορία κι ο άλλος στην άλλη, καθώς η ζωή τους θα είναι γεμάτη διαφωνίες κι εντάσεις, κάτι που μπορεί να τους φτάσει μέχρι και το διαζύγιο ακόμα…
– ΕΙΝΑΙ πάρα πολλοί τέτοιοι («εαυτούληδες») γύρω μας και δίπλα μας στην κοινωνία όπου ζούμε, απλά δεν τους γνωρίζουμε. Στα χωριά – και παλιότερα και τώρα – φανερώνονται, θέλουν δε θέλουν, απ’ τη συμπεριφορά τους! «Τσιγκούνηδες» τους λέγαμε, θυμάμαι εγώ, «τσιφούτηδες» τους έλεγε ο Καζαντζάκης στα έργα του! Αν κάποιος μπορούσε να παρακολουθήσει – έστω κι από περιέργεια – τη δραστηριότητα τέτοιων ατόμων, θλίψη θα εισπράξει και μόνο, γιατί θα διαπιστώσει πως δε ζουν ούτε χαίρονται τη ζωή! Μακριά από φίλους και παρέες, μακριά από συναναστροφές κι εξόδους, μακριά απ’ την ευχαρίστηση της ανταλλαγής και στήριξης… Το μόνο που απολαμβάνουν, είναι μία

0 Όλα μας πειράζουν πλέον !

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
–ΟΣΟ ΠΑΜΕ, όλο και πιο θυμωμένοι γινόμαστε! Ως άτομα, ως οικογένειες, ως κοινωνία ολόκληρη! Όλοι τώρα μάς φταίνε, όλα μάς πειράζουν και βγάζουμε το συσσωρευμένο μας μίσος κι οργή, όχι στους πραγματικούς ενόχους όπως παλιότερα κι έξω στην αληθινή ζωή, αλλά αναμεταξύ μας, ανάλογα με τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, κτυπώντας και βρίζοντας είδωλα και φωτογραφίες όσων δε μάς αρέσουν, κυρίως μέσα απ’ το διαδίκτυο και πίσω απ’ το ασφαλές πληκτρολόγιο…
– ΟΧΙ, δεν ήμασταν έτσι πριν την εξαετή κρίση που βιώνουμε, ούτε στην αρχή της, τα πρώτα της χρόνια, δηλαδή. Ήμασταν και τότε θυμωμένοι μ’ εκείνα που βλέπαμε να γίνονται, ξεσπάγαμε κιόλας κι αγωνιζόμασταν στην πράξη, ενάντια σ’ εκείνους που μάς κατάντησαν έτσι, που μάς έμπασαν στα Μνημόνια, που μάς πετσόκοψαν μισθούς και συντάξεις, που μάς «έφαγαν» το 13ο και 14ο μισθό ή σύνταξη, που έβαζαν λουκέτα παντού ΚΑΙ μάς έριχναν κι από πάνω κατακούτελα τα διάφορα «χαράτσια», χωρίς να φταίμε σε τίποτε. Έπρεπε, δηλαδή, οι συνεπείς κι αδιάφθοροι πολίτες (πλειονότητα) να πληρώσουμε εμείς εκείνα που έκλεβαν, για δεκαετίες, οι κάθε λογής διεφθαρμένοι…
– ΣΤΑΔΙΑΚΑ, όμως, απ’ την σχεδόν ακομμάτιστη συλλογικότητα («όλοι ίδιοι είναι») και δράση με αγώνες, επίσης συλλογικούς («Κίνημα των Αγανακτισμένων» π.χ.), αρχίσαμε να προσαρμοζόμαστε στην αθλιότητα και μιζέρια μας (ο άνθρωπος πάντα προσαρμόζεται σε κάθε συνθήκη) και περάσαμε, εύκολα και χωρίς να το καταλάβουμε, στην ατομικότητα. Και, κάπου εκεί, χάθηκε το παιχνίδι για

0 Τα σχολεία ανοίγουν!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 12 Σεπτεμβρίου, θα κτυπήσει το πρώτο κουδούνι για φέτος, σε όλα τα σχολεία της χώρας, δίνοντας και το σύνθημα έναρξης μιας ακόμα σχολικής χρονιάς. Χαρά, ενθουσιασμός, λύπη, απογοήτευση κι άλλα πολλά συναισθήματα, υπάρχουν ήδη σε γονείς, εκπαιδευτικούς και μαθητές! Με τις προετοιμασίες να έχουν αρχίσει ήδη, σε μία περίοδο που η φτώχεια δε λέει να εκλείψει και τους γονείς να "ψάχνονται" από τώρα, για το πώς θα τα βγάλουν πέρα...
- ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ αυτά που κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, λένε οι "επίσημοι" μετά τον αγιασμό που σπεύδουν εκεί, όχι για συμπαράσταση, αλλά για να τους δείξει η τηλεόραση! Γιατί, έτσι πρέπει, γιατί έτσι γίνεται πάντα! Οι απόντες απ' τα προβλήματα της εκπαίδευσης όλο το προηγούμενο διάστημα, πρώτοι και καλύτεροι αυτή την ιδιαίτερη μέρα, έτοιμοι για δηλώσεις! Και τι δηλώσεις! Καθιερωμένες ευχές για "καλή σχολική χρονιά" σε μαθητές, γονείς κι εκπαιδευτικούς, κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα πως θα βρίσκονται μαζί τους όλη τη χρονιά, για επίλυση τυχόν προβλημάτων! Μεγαλύτερη υποκρισία απ' αυτή, δε θα μπορούσε να υπάρξει...
- ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ σωστή Παιδεία, κάτι που το ξέρουν και οι ...πέτρες ακόμα, πόσο μάλλον οι κάθε είδους "επίσημοι", δεν αρκούν τα καλά σχολεία, τα καλά προαύλια, οι καλές αίθουσες κ.ο.κ... Απαραίτητα κι αυτά βέβαια, αλλά - πάνω απ' όλα - χρειάζονται καλά προγράμματα και σωστή

0 Ανασφαλείς και καχύποπτοι είμαστε..

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΟΧΙ ΟΛΟΙ φυσικά, στην πλειονότητα αναφέρομαι ημών των πολιτών, οι οποίοι έτσι μεγαλώσαμε από γονείς, επίσης ανασφαλείς, μιας και τούτη η χώρα, σχεδόν ποτέ, δεν υπήρξε ελεύθερη, ακόμα και μετά απ' τα 400 χρόνια της Τουρκοκρατίας. Τα οποία (χρόνια σκλαβιάς), πάρα πολλά "κουσούρια" άφησαν στο DNA μας που κληρονομούνται από γενιά σε γενιά και καθορίζουν - κατά πολύ - και τη συμπεριφορά μας. Αν προσθέσουμε και τους δύο παγκόσμιους πολέμους μετά, τη γερμανική Κατοχή και τον Εμφύλιο που ακολούθησε, ιδού και η απόδειξη της ανελευθερίας μας...
- ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ γονείς ή παππούδες, οι οποίοι προσπάθησαν να ορθοποδήσουν μετά απ' όλα αυτά, εκτός απ' τα σωματικά τραύματα, είχαν αποκτήσει κι απείρως περισσότερα - και πιο σοβαρά - ψυχικά τραύματα, ζώντας μέσα στα ερείπια, τη φτώχεια και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης. Τα δε παιδιά που γεννήθηκαν απ' αυτούς, τους γεμάτους ψυχικά τραύματα γονείς, εμείς οι σημερινοί ενήλικες δηλαδή, δεν ήμασταν καθόλου τυχερά, γιατί κληρονομήσαμε το φόβο, την ανασφάλεια, την καχυποψία, ακόμα και το μίσος που δημιουργήθηκε με τον εμφύλιο ("δεξιοί" - "αριστεροί"), ψυχικά "κουσούρια" δηλαδή, χωρίς φυσικά να γνωρίζουν (οι τότε γονείς) το πώς πρέπει να μας μεγαλώσουν σωστά, έχοντας ως προτεραιότητα την τροφή και τη στέγη μας. Κάπως έτσι - ως αντίδραση του Ασυνείδητου - επικράτησε κι εκείνο το: "ένα κεραμίδι πάνω απ' το κεφάλι", κάτι που έφερε κι αργότερα τις "οικογενειακές πολυκατοικίες" και τα εξοχικά, για τα παιδιά και τα εγγόνια μας...
- ΑΠΟΡΡΟΙΑ όλων των παραπάνω, είναι και η τωρινή μας (και του παρελθόντος φυσικά)

0 Τυχεροί όσοι έκλεψαν!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΕΞΙ ΧΡΟΝΙΑ τώρα, απ' το "λεφτά υπάρχουν" του χαμογελαστού και το "μαζί τα φάγαμε" του χοντρού, μέχρι σήμερα, περάσαμε πολλά βάσανα και ...βασανιστήρια! Σήμερα, κλειστήκαμε στα σπίτια μας, γιατί ..."λεφτά δεν υπάρχουν"! Ούτε για βενζίνα, ούτε για μια βδομάδα διακοπές... Άσε που, πάρα πολλοί, πεθαίνουν της πείνας κι αυτά τα βασικά τα θεωρούν ως είδος πολυτελείας πλέον...
- ΑΝ ΗΜΑΣΤΑΝ όλοι στην ίδια μοίρα, πάει στο διάολο (επιτρέπεται η βλασφημία πλέον!), αλλά δεν είμαστε! Υπάρχουν κι εκείνοι - αμέτρητοι είναι - που έφτιαχναν παράνομες περιουσίες τις προηγούμενες δεκαετίες, τότε που επικρατούσε πλήρης αδιαφάνεια κι επιτρέπονταν τα πάντα, τότε που η διαπλοκή, η διαφθορά και το κλέψιμο δημόσιου χρήματος θεωρούνταν "μαγκιά"! Και οι "μάγκες" εκείνης της εποχής υπάρχουν - αυτοί και τα παιδιά τους τα νεόπλουτα - ακόμα και κυκλοφορούν ελεύθεροι κι "ωραίοι"! Το "τρένο" δεν "πάτησε" αυτούς (που λέει και το τραγούδι), αλλά εμάς, τα παντοτινά κορόιδα...
- ΚΑΙ ΚΑΛΑ οι λεγόμενοι "Σαμαροβενιζέλοι", μαζί με τ' απανταχού "πλοκάμια" τους, τα δύο κόμματα δηλαδή που κυβερνούσαν εναλλάξ για 40 χρόνια, τότε που η κλοπή θεωρούνταν "μαγκιά" - και συγκυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια αλληλοκαλυπτόμενα - αλλά τούτη η σημερινή κυβέρνηση που έταξε κάθαρση, επιστροφή κλεμμένων και φυλακές, τι στο διάολο (δις ...μη εξαμαρτείν!) κάνει; Πάει, τούς ξέχασε κι αυτή ή μήπως τους χρειάζεται ως "φροντιστές", για να τούς μοιάσουν και να γίνουν οι νέοι "μάγκες της εποχής";; Βρε, γα@ώ το κέρατό σας το ..."αριστερό" (τρις ...μη εξαμαρτείν!), μήπως θέλετε κι εσείς να πλουτίσετε παράνομα, μήπως τούς ζηλέψατε και θέλετε να τούς μοιάσετε, φορτώνοντας το συνολικό "λογαριασμό" και πάλι στους εξαθλιωμένους και πεινασμένους; Πανάθεμά σας...

0 Ας γίνουμε πιο αισιόδοξοι για το μέλλον μας!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
– ΦΥΣΙΚΑ και χωριζόμαστε σε αισιόδοξους κι απαισιόδοξους και δεν αλλάζουμε εύκολα! Τούτη την 6ετή παρατεταμένη και συνεχή οικονομική κρίση και κοινωνική εξαθλίωση, οι μεν αισιόδοξοι την περάσαμε πιο ανώδυνα, προσδοκώντας στο κάτι καλύτερο να έρθει μελλοντικά, οι δε απαισιόδοξοι υπέφεραν αφάνταστα, βλέποντάς τα όλα μαύρα, ανάμεσα στους οποίους, σίγουρα θα υπάρχουν και τα περισσότερα θύματα, από αυτοκτονίες κι άλλα πολλά και διάφορα αίτια…
– ΕΙΜΑΣΤΕ ένας πολύπαθος λαός, βρισκόμενοι σχεδόν πάντα κάτω από ξένες «Κατοχές» και πολέμους, όμως και κάτω από ντόπια «Εξουσία» των εκάστοτε κυβερνήσεων, οι εκπρόσωποι της οποίας (πολιτικοί) πάντα φρόντιζαν να μας έχουν υπό την «προστασία» τους, χωρίζοντάς μας
σε φανατικούς οπαδούς τους, ώστε να είμαστε διχασμένοι («διαίρει και βασίλευε») κι έτσι μας έχουν ακόμα δυστυχώς κι ας μην κυβερνούν οι ίδιοι κι ας υποθήκευσαν τη χώρα μας σε ξένους «προστάτες»…
– ΠΕΡΑΝ τούτων, εγώ διακρίνω – και πάντα το έγραφα – και μία άλλη «Κατοχή», αυτή των ντόπιων απατεώνων και διεφθαρμένων – πέρα κι απ’ τους κατ’ επάγγελμα πολιτικούς – που δεν έλειψαν ποτέ, οι οποίοι έκαναν τη δική τους «ομάδα», αυτή των – παρανόμως – νεόπλουτων, απ’ τα κλεμμένα 10ετιών, ζώντας στο δικό τους χώρο της αλληλοκάλυψης και της αλληλοϋποστήριξης, μην αφήνοντας κανέναν να τους ελέγξει ποτέ!
Μέσα σ’ αυτήν την «ομάδα» βρίσκονται πολίτες και πολιτικοί, μικροί και μεγάλοι επιχειρηματίες, κανάλια και μεγαλοδημοσιογράφοι, τοπικοί Άρχοντες της αυτοδιοίκησης κι όσοι κατείχαν πόστα εξουσίας και είχαν και το σύνδρομο της «κλεπτομανίας» ως χόμπι τους! Αυτοί έχουν τα λεφτά που λείπουν, αυτοί δημιούργησαν το ασήκωτο Χρέος, αυτοί μας έμπασαν και στα Μνημόνια, για να ξεχρεώσουμε εμείς, τα παντοτινά κορόιδα, εκείνα που εκείνοι τσέπωσαν…

0 Συνηθίσαμε..Προσαρμοστήκαμε!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΣΥΝΗΘΙΣΑΜΕ: "Μα είναι πιο μικρότερη η αγάπη απ' τη συνήθεια"! Έτσι λέει κάποιο παλιό τραγούδι, θέλοντας να δείξει το πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η συνήθεια στη ζωή μας και την καθημερινότητά μας. Του λόγου το αληθές, η κατάσταση που βιώνουμε τα τελευταία έξι χρόνια, την οποία βαπτίσαμε "οικονομική κρίση".
Δεν ήμασταν καλύτερα πέρυσι, ούτε πρόπερσι, ούτε πριν τρία, τέσσερα, πέντε, έξι χρόνια... Απότομα μάς προέκυψε στην αρχή, αντιδράσαμε, σα φυσιολογικοί άνθρωποι, στη βίαιη αλλαγή του μέχρι τότε τρόπου ζωής μας, νιώσαμε ταπεινωμένοι και προδομένοι, μάθαμε ποιοι ήταν υπεύθυνοι, ξεσπάσαμε σ' αυτούς όλοι μαζί κι ενωμένοι στην αρχή, αλλά μέχρις εκεί! Ξαναμπήκαμε στα πολιτικά "μαντριά" και πάλι, στρεφόμενοι ο ένας στον άλλον, ρίχνοντας την ευθύνη ο ένας στον άλλον, διχαστήκαμε ακόμα πιο πολύ! Έτσι γίνεται πάντα, όταν δεν πετυχαίνουμε κάποιον κοινό στόχο.
 Ρίχνουμε ο ένας την ευθύνη στον άλλον, προστατεύοντας έτσι τον εαυτό μας και το Εγώ μας! Και, κάπως έτσι, συνηθίσαμε μία μίζερη ζωή κι εξαθλίωση για μία ολόκληρη εξαετία! Με τη συνήθεια να φέρνει, ως επακόλουθο, την κόπωση, την αδράνεια και το "ραγιαδισμό"...
- ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΑΜΕ: Ο άνθρωπος πάντα προσαρμόζεται σε μία διαφορετική κατάσταση, όσο οδυνηρή κι αν είναι αυτή! Μετά, λοιπόν, απ' την αδράνεια και το "ραγιαδισμό" που έφερε, ως

0 Να γίνουμε «ενεργοί πολίτες» κάθε μέρα!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
– ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ που στη Βουλή ψηφίζονται πλέον εκείνα που άλλοι (Δανειστές μας) αποφασίζουν και προστάζουν και δεν «τρέμει το Σύνταγμα» (πλατεία), όπως είπε ειρωνικά ο Κατρούγκαλος, απ’ τη στιγμή που Αξιωματική αντιπολίτευση με σοβαρότητα κι εναλλακτική πρόταση δεν υπάρχει και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα απλά αντιπολιτεύονται του θεαθήναι και μόνο, εμείς οι πολίτες τούτης της ρημαγμένης χώρας, πώς πρέπει ν’ αντιδράσουμε; Το ερώτημα αυτό μπαίνει, απ’ τη στιγμή που καταλάβαμε όλοι μας (όσοι θέλουμε να καταλάβουμε έστω) τούτες τις τελευταίες μέρες πως, οι γνωστοί κομματικοί συνδικαλιστές, δε μπόρεσαν να συγκεντρώσουν άτομα παραπάνω απ’ αυτούς που κρατούσαν σημαίες και πανό – άντε και μερικές δεκάδες ακόμα – την ίδια στιγμή που οι καφετέριες ήταν τίγκα και οι καναπέδες στα σπίτια γεμάτοι από αδιάφορους πολίτες…Φταίμε κι εμείς οι πολίτες φυσικά που, μετά από εκείνο το ακομμάτιστο «Κίνημα Αγανακτισμένων» (που κι αυτό «καπελώθηκε» και ξεψύχησε), χάσαμε κάθε όρεξη για αγώνα και, το χειρότερο, ξαναμπήκαμε στα κομματικά «μαντριά» και παίζουμε «σαϊτοπόλεμο» μεταξύ μας και βρίζουμε ο ένας τον άλλον…
– ΑΡΑ τι απομένει να κάνουμε από τώρα και μετά; Καλά, εκείνοι που βολεύτηκαν απ’ τη Μεταπολίτευση και μετά, μέσα σ’ ένα άκρως πελατειακό κράτος (και είναι πάρα πολλοί), εκείνοι που έκλεψαν όσα ήθελαν τόσες δεκαετίες (οι παράνομα «νεόπλουτοι» δηλαδή και είναι επίσης πάρα πολλοί, αμέτρητοι) και οι άλλοι τώρα που τρέμουν ενδεχόμενο έλεγχο και τιμωρία (καναλάρχες, μεγαλοεκδότες, πολιτικά κόμματα με απλήρωτα δάνεια κι άλλα χρωστούμενα, ακόμα και πολιτικά πρόσωπα που βρίσκονται στις διάφορες «λίστες» κ.τ.λ.), έχουν – αυτοί – κάθε λόγο, όχι μόνο να μην αγωνιστούν, αλλά και να «πνίξουν» κάθε Κίνημα Αντίστασης, όπως και μέχρι τώρα έκαναν με τον τρόπο τους… Εμείς οι υπόλοιποι όμως, θα καθίσουμε με σταυρωμένα τα χέρια; Θα γίνουμε και πάλι «ραγιάδες»;;
– OXI, OXI, προς Θεού, όχι κάτι τέτοιο! Να σηκωθούμε όρθιοι πρέπει να σηκώσουμε ψηλά το κεφάλι και πάλι να τολμήσουμε! Να δημιουργήσουμε, στα χωριά, στις πόλεις, στις δουλειές μας, παντού, Κινήματα Ενεργών Πολιτών κι άλλων Συλλόγων κι Οργανώσεων και μέσα απ’ αυτά να

0 Παραλειπόμενα του ..Αγίου Βαλεντίνου!!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΗΜΕΡΑ των ερωτευμένων σήμερα(χθές) κι όλοι μας με κάτι θα "κοσμήσαμε" τα προφίλ μας! Εντάξει, πάντα θα υπάρχουν κι εξαιρέσεις και δικαίως κάποιοι/κάποιες δεν πιστεύουμε σ' αυτά, όπως δεν πιστεύουμε και στις Παγκόσμιες Ημέρες για όλα...
- ΕΓΩ φρόντισα να το... διασκεδάσω λιγάκι και γι' αυτό κοινοποίησα εκείνο το ωραίο τραγουδάκι, με τον τίτλο: "Αγαπώ μια πιτσιρίκα"! Πειράζοντας ταυτόχρονα και τους 50ρηδες και βάλε, οι οποίοι "τρελαινόμαστε" με τις πιτσιρίκες! Γιατί;;, όμως...
- ΛΟΙΠΟΝ, μιας και υποσχέθηκα για κάποια δική μου απάντηση, γράφω τρεις (3) δικές μου απόψεις, έχοντας υπόψη βέβαια και το τι λέει η ψυχολογία (η επιστήμη της ψυχικής υγείας γενικότερα) πάνω σε τέτοιου είδους θέματα:
- Α)... Άλλο αγάπη, άλλο έρωτας κι άλλο σεξ! Άλλο αγαπάω τους γονείς και οι γονείς τα παιδιά και τρέφω αγάπη σε πολλά άλλα πράγματα κι αξίες στη ζωή, άλλο είμαι ερωτευμένος με κάποιον ή κάποια του αντίθετου φύλου κι άλλο το σεξ, το οποίο έχει στόχο την αναπαραγωγή και φέρνει και την ηδονή (αλλιώς γιατί να υπάρχει...) και γίνεται - σήμερα κυρίως που έχουν πέσει σχεδόν όλα τα ταμπού - με όποιον ή όποια θελήσουμε, ακόμα κι εντελώς ευκαιριακά...
- Β)... Οι προτιμήσεις πάνω στο σεξουαλικό αντικείμενο του πόθου διαφέρουν από ηλικία σε ηλικία κι από άτομο σε άτομο, φτάνοντας μέχρι και τις σεξουαλικές διαστροφές... Όλα αυτά, έχουν να κάνουν με την παιδική μας ηλικία και δε σταματήσω ποτέ να το υποστηρίζω αυτό, πόσο μάλλον όταν ήμουνα και είμαι μεγάλος θαυμαστής του Φρόιντ! Έχουν σχέση με το Ασυνείδητό μας, μέσα στο οποίο "θάβουμε", ως μικρά παιδιά, όλες τις απαγορευμένες (απ' τα "πρέπει" και τα "μη") επιθυμίες μας

1 Γιατί τόση υποκρισία σήμερα;;

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΕΓΡΑΨΑ χθες για την ημέρα των Θεοφανίων κι αναρωτήθηκα για το εάν φωτιστήκαμε στ' αλήθεια ή όχι! Περιέγραψα και την υποκριτική μας στάση (εκτός εξαιρέσεων πάντα) σ' όλο αυτό το θρησκευτικό γεγονός που γιορτάζαμε, τη βάπτιση του Χριστού δηλαδή, τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος και τον Αγιασμό των υδάτων...
- ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ υποκριτές υπήρχαν και στα χρόνια του Χριστού επί της γης, τους οποίους κατακεραύνωσε Εκείνος με τα λόγια του και τους ξεσκέπασε! Άρα, η υποκρισία είναι καταδικαστέα κι απ' τη θρησκεία μας. Για όσους πιστεύουν το λέω, γιατί εκείνοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη του Θεού, είναι τουλάχιστον ειλικρινείς!
Κι όσο πάει κι αυξάνονται τούτοι ή έχουν τη δική τους θεωρία για το τι σημαίνει Θεός, τους οποίους δεν έχουμε και το ηθικό δικαίωμα να τους κρίνουμε εμείς! Στον κόσμο ολόκληρο υπάρχουν πολλές θρησκείες εξάλλου, με πιστούς - σ' εκείνον το Θεό που πιστεύουν - ίσως και καλύτερους από εμάς... Για όσους όμως πιστεύουν πραγματικά, πώς μπορεί να συμβαδίζουν χέρι - χέρι πίστη και υποκρισία; Δε συμβαδίζουν λέτε; Ας κάνουμε από μία αυτοκριτική κι ας υποστηρίξουμε το αντίθετο μετά αν μπορούμε, με επιχειρήματα όμως...

0 Αισιόδοξοι και απαισιόδοξοι (οι τυχεροί και οι άτυχοι της ζωής)

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
- ΣΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ δύσκολα χρόνια που περάσαμε και περνάμε ακόμα, φάνηκε και η διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στους αισιόδοξους κι απαισιόδοξους ανθρώπους. Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε την οικονομική κρίση και τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής, διαφέρει στους μεν απ’ τους δε, ως προς τον τρόπο σκέψης, την εκτίμηση μιας κατάστασης και το χειρισμό της, κάτι που εύκολα μάς “προδίδει” και σε ποια απ’ τις δύο κατηγορίες ανήκει ο καθένας μας…
- ΣΥΝΗΘΙΖΩ να χαρακτηρίζω τους αισιόδοξους ως τους τυχερούς της ζωής και τους απαισιόδοξους ως τους άτυχους! Δε βρισκόμαστε τυχαία σε μία απ’ τις δύο αυτές κατηγορίες και μακάρι να ήταν εύκολη μία μετατροπή ενός απαισιόδοξου σε αισιόδοξο.
 Έχει σχέση με την όλη διαδρομή της ζωής, απ’ τη γέννησή μας ακόμα και τα μετέπειτα πρώτα παιδικά μας χρόνια, κατά τα οποία διαπλάθεται ο χαρακτήρας και οικοδομείται η προσωπικότητά μας. Η διαφορά ανάμεσα στους αισιόδοξους κι απαισιόδοξους ανθρώπους έχει να κάνει με τη λειτουργία της σκέψης και του εγκεφάλου γενικότερα και σχετίζεται με το πώς οικοδομήθηκε – και με τι είδους “υλικά” – η προσωπικότητα των μεν και των δε.
 Σίγουρα, πάντα υπάρχει διαφορά στη χημική διεργασία του εγκεφάλου και τη γονιδιακή κληρονομιά, κυρίως όμως, είναι μία συνειδητή επιλογή του καθενός και χωρίς να το καταλαβαίνει – με υποσυνείδητο υπόβαθρο – η οποία είναι τελείως διαφορετική στα δύο αυτά είδη ανθρώπινου χαρακτήρα, έχοντας πάντα τις ρίζες στην παιδική ηλικία και τον τρόπο που μεγάλωσε κάποιος…

0 Μνημόνια και στους δήμους!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΑΝ ΟΧΙ σε όλους τους δήμους, τουλάχιστον στους περισσότερους! Το ίδιο θα συμβαίνει και στις περιφέρειες! Οι “Καλλικρατικοί” δήμοι της χώρας που δημιουργήθηκαν το 2010 με την τότε συνένωση των “Καποδιστριακών”, φορτώθηκαν τεράστια χρέη και υπέρογκες δόσεις δανείων, τα περισσότερα των οποίων (δάνεια) πάρθηκαν απ’ τους πρώην δήμους, γνωρίζοντας – οι πονηροί – πως, με την επικείμενη συνένωση, άλλοι θα τα ξοφλούσαν! Αυτό το γνώριζαν οι πρώτοι “Καλλικρατικοί” δήμαρχοι που εκλέχτηκαν απ’ τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2010 και το αποδέχτηκαν αδιαμαρτύρητα κι ας προέβλεπε ο νόμος για την αυτοδιοίκηση (3852/2010) απογραφή στους παλιούς δήμους, χρεών, δανείων κι άλλων χρωστούμενων!
Ο νομοθέτης, προέβλεπε επίσης και τη υποβολή σε καθεστώς Επιτροπείας, ξεχωριστά για όσους “πρώην” το παράκαναν, με αντίκτυπο στην κοινωνία εκείνου και μόνου του δήμου κι όχι στο σύνολο όσων συνενώθηκαν. Πόσοι άραγε το έκαναν αυτό; Το ίδιο “έργο” – του μη ελέγχου τι παραλαμβάνουν δηλαδή – συνεχίστηκε και στη δεύτερη θητεία, απ’ όσους εκλέχτηκαν το Μάιο του 2014 απ’ τις τότε αυτοδιοικητικές εκλογές…
- ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ αυτό στο τι ακριβώς γίνονταν και στην κεντρική σκηνή, το ίδιο το κράτος δηλαδή. Χωρίς κανέναν έλεγχο για το τι προηγήθηκε, γιατί υποχρεωνόμασταν να δανειζόμαστε συνεχώς με σκοπό την εξόφληση παλιών “αμαρτιών”, παρέδιναν οι προηγούμενοι (κυβερνήσεις, πρωθυπουργοί, υπουργοί κ.τ.λ.) στους νεοεκλεγέντες κάθε φορά, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να φτάσουμε σε νέους δανεισμούς, τα γνωστά μας Μνημόνια, την πλήρη εξαθλίωση του λαού και σ’ ένα Χρέος σήμερα λίγο κάτω απ’ το μισό τρις ευρώ που ποτέ δεν πρόκειται να ξεχρεωθεί κι ας λένε οι πολιτικοί ό,τι θέλουν…

0 Πριν και μετά τα “ντιμπέιτ”…

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΑΠ’ ΟΛΑ ΕΧΟΥΝ τούτες οι εκλογές! Ακόμα και δύο (2) ντιμπέιτ, το ένα ανάμεσα σε όλους τους αρχηγούς κομμάτων και το άλλο ανάμεσα στους δύο “υποψήφιους” πρωθυπουργούς, Τσίπρα και Μεϊμαράκη! Τα είχαμε ξεχάσει αυτά την τελευταία 6ετία τουλάχιστον κι ας αλλάξαμε επτά (7) πρωθυπουργούς!! Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν αυτά κι άλλα απίθανα…
– ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΛΠΗ βουβοί αυτή τη φορά και λιγότερο φανατισμένοι. Όταν αλλάζεις συνεχώς πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις κι… “όλα τα ίδια μένουν” ή και χειροτερεύουν, φυσικό και λογικό είναι να κάνεις και την αυτοκριτική σου ως πολίτης, μήπως δηλαδή δεν κάνεις κι εσύ αυτό που πρέπει, μήπως ψηφίζεις τόσα χρόνια έτσι “στο βρόντο” τον οποιονδήποτε, δίχως να τον ακούσεις προσεκτικά και να καταλάβεις αν λέει ψέματα ή όχι, δίχως να πεισθείς για το αν είναι ο κατάλληλος ή όχι, αν μπορεί να εφαρμόσει αυτά που σου λέει προεκλογικά! Για όλους μας ισχύει αυτό, μηδενός εξαιρουμένου…
– ΤΟΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ – λίγο ως πολύ – καταλαβαίνουμε από πριν το τι θα επακολουθήσει την επομένη των εκλογών… Βλέπετε, έχουμε ήδη μπει στην “έξωθεν” διακυβέρνηση! Οι δανειστές μας, οι Εταίροι μας δηλαδή, προτιμούν κι επιδιώκουν κιόλας, συνεργασίες όσο το δυνατόν περισσότερων κομμάτων, για να κυβερνήσουν (συγκυβερνήσουν) σταθερά και με ορίζον μία 4ετία και βάλε… Κι ακόμα περισσότερο θέλουν – κι αυτό το επιδιώκουν ήδη – συνεργασία των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ δηλαδή!
Κάτι που άρχισε να συζητιέται κι εδώ, μέσα στη χώρα μας, από πολιτικούς και πολίτες… Οι δανειστές, δεν επιθυμούν “τσαλιμάκια” και κάθε τόσο εκλογές, θέλουν όλους όσους ψήφισαν στη Βουλή τη νέα Συμφωνία με τα προαπαιτούμενα (βλέπε Μνημόνιο, Νο 3), όλοι μαζί να τα εφαρμόσουν

1 Ψεκάσαμε, σκουπίσαμε, τελειώσαμε!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
- ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ! Δε μας ψέκασε κανείς, μόνοι μας ψεκαστήκαμε… Δε σκούπισε κανείς εκεί που φτύναμε, μόνοι μας σκουπίσαμε… Δεν πάει άλλο η κατάσταση λέμε, οπότε τελειώσαμε!!
- ΕΡΧΟΝΤΑΙ εκλογές! Ε, και; Ποιοι – στην πραγματικότητα – νοιάζονται; Κουρασμένοι και προδομένοι αισθανόμαστε απ’ τις απανωτές προσφυγές στην κάλπη. Φυσικά και οι πολιτικοί τη δουλειά τους κάνουν. Για το ποιο κόμμα θα έρθει πρώτο, ποιο δεύτερο, ακόμα και τρίτο νοιάζονται! Πάνε οι αυτοδυναμίες, τις αποτελείωσε κι αυτές η κρίση… Όσο για εμάς τους πολίτες, οι περισσότεροι εκεί ακόμα, από κοντά τους! Μη χάσουμε και δε χειροκροτήσουμε, ακόμα και κάποιες καινούριες “εξυπνάδες”, λέξεις κι όρους, όπως αυτόν του… “αυτοφωράκια”! Ωραίος ο Βαγγέλας, με τα αστειάκια του, με τα χαμογελάκια του… Όχι σαν το Σαμαρά, το βλοσυρό κι αγέλαστο! Κι ο άλλος, ο νέος και λεβέντης, ο Τσίπρας, με το κοντομάνικο μπλουζάκι… Θα χάσει και τη γραβάτα, όπως φαίνεται, δε θα τη φορέσει ποτέ…
- ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ: Περιμένουμε τίποτε αλήθεια απ’ τις εκλογές που έρχονται; Δε λέω για το ποιος θα νικήσει ποιον, λέω για το τι θα επακολουθήσει μετά. Εκεί είναι το “ζουμί”! Θα προκύψει συνεργασία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, όπως ήταν και πριν την… “αριστερή παρένθεση”; Θα προκύψει συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ με…, με ποιον άραγε; Θα προκύψει μήπως αυτό που έγραφα εγώ πριν ένα χρόνο περίπου, συνεργασία ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ;; Μη γελάτε! Ποιος φαντάζονταν ποτέ πως οι δύο “αιώνιοι” αντίπαλοι, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θα συνεργάζονταν και θα συγκυβερνούσαν; Κάπως έτσι μπορεί να γίνει και τώρα με αυτά τα δύο κόμματα… αν χρειαστεί και δε γίνεται αλλιώς! Αν το θέλουν αυτό και τ’ “αφεντικά”…

0 Τι να γράψω;

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 
- ΜΟΥ ΛΕΝΕ: Γιατί σταμάτησες να γράφεις πολιτικά άρθρα τελευταία; Τους απαντώ: Τι να γράψω; Σιχάθηκα πλέον και τους πολιτικούς και τα πολιτικά “μαντριά”! Οι οποίοι (πολιτικοί) έχουν κάνει κατάληψη στα διάφορα “τηλεπαράθυρα” και πολιτικά πάνελ εδώ κι ένα χρόνο περίπου, δημιουργώντας μία ανυπόφορη κατάσταση, ουρλιάζοντας (σαν τον Άδωνι…) και πανικοβάλλοντας τους πολίτες. Οι οποίοι (πολίτες), αν θέλουμε να γλιτώσουμε τον ψυχίατρο, πρέπει να κλείνουμε τις τηλεοράσεις… Δεν πάει άλλο! Ακόμα κι ο Θεός, βαριέται το πολύ το “Κύριε Ελέησον”…
- ΕΧΟΥΜΕ “χάσει τη μπάλα” που λέμε! Προσπαθούν να μας πείσουν οι πολιτικοί για το ποιοι απ’ αυτούς νοιάζονται περισσότερο για εμάς τους πολίτες, αφού πρώτα φρόντισαν να μας φέρουν στην εξαθλίωση κι εμείς δείχνουμε ακόμα συμπάθεια κι αφοσίωση σ’ αυτού του είδους τους πολιτικούς… Ψυχική διαστροφή; “Σύνδρομο της Στοκχόλμης”; Πώς να το χαρακτηρίσω αυτό που μας συμβαίνει τελευταία; Άκουσα, τυχαία χθες το πρωί, τον εσαεί παραληρηματικό Άδωνι Γεωργιάδη να χρησιμοποιεί, ακόμα και σήμερα, εκείνα τα περίφημα “θα” του μακαρίτη του Ανδρέα! Τρία (3) στη σειρά είπε στο λίγο χρόνο που τον άκουγα: “Θα μειώσουμε τους φόρους”!
“Θ’ απαγορεύσουμε στους μετανάστες ν’ αποβιβάζονται στα ελληνικά νησιά”!! “Θα στείλουμε το Βαρουφάκη στο ειδικό δικαστήριο”!!! Ο Μεϊμαράκης, κράτησε τη “διερευνητική εντολή” για τρεις μέρες, το ίδιο θα κάνει κι ο Λαφαζάνης! Για να προετοιμαστούν για τις εκλογές! Το λένε και οι ίδιοι χωρίς καν να ντρέπονται! Αν ήταν για το δικό μας καλό, θα έκαναν τέτοια… θυσία; Ο “τσοπάνης” του νέου πολιτικού “μαντριού”, για να μην τρομάξουν τα “πρόβατα” που θέλει να μπάσει μέσα, αφήνει την επιστροφή στη δραχμή ως τελευταία εφεδρεία, λέγοντας συνεχώς πως: “Αν, λέω αν, ξαναλέω αν, φτάσουμε στο σημείο που θα χρειαστεί ακόμα κι επιστροφή στο εθνικό μας νόμισμα, προκειμένου να εφαρμόσουμε το πρόγραμμά μας”…

0 Tα πρώτα συμπεράσματα..

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ - λίγο, πολύ - ήταν αναμενόμενο, η διαφορά είναι αυτή που κάνει τη.. διαφορά! Αν αναλογιστούμε μάλιστα κάτω από ποιες συνθήκες έγινε τούτο το δημοψήφισμα...
- ΓΙΑ ΜΕΝΑ, οι μεγάλοι κερδισμένοι είναι οι νέοι, αυτοί που τους κατηγορούσαμε ως αμέτοχους στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα της ίδιας της πατρίδας τους, μιας πατρίδας και μιας κοινωνίας που εμείς οι μεγαλύτεροι, οι γονείς τους δηλαδή (πολίτες και πολιτικοί), την οδηγήσαμε σε τέτοια εξαθλίωση, για την οποία ακόμα και ο ΟΗΕ πήρε θέση, κάνοντας λόγο για παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων...
- ΕΝΑΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ μεγάλος νικητής αυτού του δημοψηφίσματος, είναι ίδιος ο λαός, ο οποίος, ανεξάρτητα πολιτικής ιδεολογίας, ανεξάρτητα απ' τις συνθήκες πόλωσης και διχασμού που δρομολογήθηκαν, μέσω μιας απίστευτης τρομοκρατίας, κυρίως απ' όλα τα ιδιωτικά ΜΜΕ (κάτι που θα πρέπει ν' απασχολήσει άμεσα την κυβέρνηση), ανεξάρτητα από ξεχωριστές συγκεντρώσεις και πορείες που γίνονταν, δεν άνοιξε "ούτε ρουθούνι" που λέμε! Μέγιστη νίκη αυτή, αν αναλογιστούμε το τι επικρατούσε στο παρελθόν σε ανάλογες περιπτώσεις...Θα πρέπει αυτό να γίνει μάθημα για τους πολιτικούς, οι οποίοι σκυλοβρίζονταν στα πάνελ και τηλεοπτικά "παράθυρα"...
- ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, τέλος, αυτοί της αντιπολίτευσης, ήρθε η ώρα να συμμαζευτούν και να μην κάνουν το μεγάλο λάθος ν' αμφισβητήσουν - για δεύτερη φορά μάλιστα - τη λαϊκή ετυμηγορία, τη λαϊκή

0 Η ντροπή της Ελλάδας και της Ευρώπης

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΠΡΙΝ την κρίση και τα μνημόνια, σα σήμερα 1η Ιουλίου, παίρναμε ολόκληρο μισθό ή σύνταξη συν το μισό αυτού ως δώρο και κανονίζαμε τις διακοπές μας. Σήμερα, πάλι 1η Ιουλίου, η εικόνα που κάνει το γύρο του κόσμου, είναι αυτή που βλέπουμε απ’ το πρωί στην τηλεόραση, μία απέραντη ουρά συνταξιούχων δηλαδή, οι οποίοι περίμεναν απ’ τα μεσάνυχτα έξω απ’ τις τράπεζες, για να εισπράξουν μόνο 120 ευρώ…
- ΑΥΤΗ η κατάντια, αποτελεί ντροπή για την Ελλάδα, αλλά ακόμα μεγαλύτερη ντροπή για την Ευρώπη των Λαών και της Αλληλεγγύης! Όπως ήταν επίσης ντροπή και οι ουρές που σχηματίζονταν τα προηγούμενα χρόνια έξω από τράπεζες, εφορεία, ΔΕΗ κ.τ.λ. για ρυθμίσεις χρεών απ’ τους εξαθλιωμένους πολίτες, όπως ήταν ντροπή κι ο συνωστισμός και τα σπρωξίματα μπροστά από συσσίτια και τις “δωρεάν πατάτες”…
- ΓΙΑ ΝΑ φτάσουμε σ’ αυτή την εξαθλίωση, κάποιοι έφταιξαν! Κάποιοι πραγματικοί εγκληματίες οδήγησαν τη χώρα κι έναν ολόκληρο λαό στην κατάρρευση και την πτώχευση. Δεν προηγήθηκε κάποιος πόλεμος, ούτε κάποια φυσική καταστροφή, ώστε να δικαιολογείται αυτή η τραγικότατη κατάσταση.
Επομένως, εάν θέλουμε να βρούμε την πραγματική αιτία αυτής της εθνικής καταστροφής, πρέπει να την αναζητήσουμε στο παρελθόν και κυρίως στους ερασιτεχνικούς – ίσως κι εσκεμμένους – χειρισμούς των κυβερνήσεων, απ’ την ένταξη της χώρας μας στο λεγόμενο Μηχανισμό Διάσωσης και μετέπειτα, όταν παίρνονταν δάνεια για να εισπράττουν τόκους οι διάφοροι τοκογλύφοι της ΕΕ, φορτώνοντας – με τα περίφημα Μνημόνια – την αποπληρωμή τους σ’ εμάς τους πολίτες, με μία άνευ προηγουμένου φοροεπιδρομή και περικοπές μισθών και συντάξεων στους μη κατέχοντες, αφήνοντας ανέγγιχτους τους έχοντες και κατέχοντες, τους “νεόπλουτους” και διεφθαρμένους απ’ τα κλεμμένα δεκαετιών, κρύβοντας και λίστες απατεώνων…

1 Πολιτικές εξελίξεις (όπως τις βλέπω εγώ)

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
- ΑΠΟ ΤΟ “διαίρει και βασίλευε” που γνωρίζαμε μέχρι τώρα, φτάσαμε στο “διαιρούμαστε μόνοι μας”, μην κάνετε τον κόπο! Αυτό, επιβεβαιώνετα πλήρως τον τελευταίο καιρό, με το να χωριζόμαστε ως λαός σε “μνημονικούς” κι “αντιμνημονικούς”, σε “κυβερνητικούς” κι “αντιπολιτευτικούς”, σε “Ευρωπαίους” που θέλουμε λύση εδώ και τώρα μέσα στο ευρώ κι ας είναι ό,τι να ‘ναι (το είπαν ερωτώμενοι κάποιοι στη συγκέντρωση της Πέμπτης στο Σύνταγμα) και σε “οπαδούς του Τσίπρα” που είναι σύμφωνοι με τους χειρισμούς που κάνει, ακόμα και το ενδεχόμενο ενός Grexit…
- ΕΙΜΑΣΤΕ λαός ανασφαλής, τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους έχουν αφήσει πολλά αρνητικά υπολείμματα στο DNA μας, όπως δουλοπρέπειας και ρουσφετιού με αντάλλαγμα (το γνωστό τότε ως “μπαξίσι”), προσαρμογής και βολέματος σε μία κατάσταση διαρκείας και με φόβο εξόδου απ’ αυτήν, έστω κι αν είναι επώδυνη, λόγω ανασφάλειας που μας διακατέχει ως άτομα κι ως λαό, την εξάρτησή μας από ισχυρούς (όπως τα πολιτικά κόμματα και πολιτικοί άντρες), σε μια κατάσταση “ραγιαδισμού”, δηλαδή, όπως αποκαλείται με μία μόνο λέξη… Επομένως, αυτό το μαρτύριο που τραβάμε εδώ και πάνω από πέντε (5) χρόνια, το οποίο το αποδεχθήκαμε και το αποδεχόμαστε ακόμα (πλην “Λακεδαιμονίων”, “νεόπλουτων” απ’ τα κλεμμένα 10ετιών και λοιπών ευεργετημένων του συστήματος που δεν έχουν λόγο να νοιάζονται…), μπορούμε να το εξηγήσουμε με βάση τα παραπάνω. Ο χωρισμός μας δε σε “ομάδες” διαφορετικών πιστεύω και η αντιπαλότητα – μέχρι και διχόνοια – που μας διακατέχει, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βόλεψή μας κάτω από “ισχυρούς” (ομάδες ή πρόσωπα), έχοντας την ψευδαίσθηση πως αυτοί μας παρέχουν προστασία έναντι – ακόμα και φανταστικών – απειλών! Λειτουργούμε όπως ακριβώς με τις ισχυρές ποδοσφαιρικές ομάδες, των οποίων είμαστε φανατικοί οπαδοί – μιας και δεν πιστεύουμε σε

0 Απ’ την εθνική κατάθλιψη… στον εθνικό πανικό!!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σε κάθε ξαφνική και βίαια – παρά τη θέλησή του – αλλαγή της ζωής του προς το χειρότερο, ένα σοκ παθαίνει στην αρχή, γρήγορα συνέρχεται, βρίσκει το κουράγιο ν’ αμυνθεί – επαναστατώντας κι επιτιθέμενος προς τον υπαίτιο της αλλαγής – αργότερα όμως, καταλαγιάζει ο θυμός, συμφιλιώνεται αναγκαστικά και προσαρμόζεται στα νέα δεδομένα… Πάντα ο άνθρωπος προσαρμόζεται! Επειδή, όμως, στην ουσία ηττήθηκε, οπισθοχώρησε και κάθισε “σούζα”, αισθάνεται άβολα με τον ίδιο του τον εαυτό (όλοι έχουμε δύο εαυτούς) και κάπου εκεί – μέσα από εσωτερικές συγκρούσεις – έρχεται χωρίς… πρόσκληση να τον κυριεύσει η κατάθλιψη…
ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ την πάθαμε κι εμείς, ως λαός ολόκληρος (εξαιρουμένων πάντα των… “Λακεδαιμονίων”), απ’ την αρχή μιας ολόκληρης 5ετίας τουλάχιστον, όταν βρεθήκαμε ξαφνικά φάτσα με τη βίαιη αλλαγή της ζωής μας, μέσα από Μνημόνια, περικοπές αποδοχών, απολύσεων, λουκέτων κ.ο.κ., φτάνοντας, σιγά και σταθερά, στην πλήρη εξαθλίωση… Αντισταθήκαμε στην αρχή, φωνάξαμε, βρίσαμε, μουντζώσαμε, αναγκάσαμε τους πολιτικούς υπεύθυνους της κρίσης να κλειστούν στα σπίτια τους απ’ το φόβο, στη συνέχεια, όμως, ξεφουσκώσαμε, υποχωρήσαμε, κάτσαμε “στ’ αυγά” μας και προσαρμοστήκαμε στα νέα δεδομένα!
 Επακόλουθο όλων αυτών, της ήττας μας δηλαδή, ήταν να έρθει και η αλλαγή της ψυχικής μας κατάστασης, με την κατάθλιψη να μας κυριεύει, ως άτομα στην αρχή κι ως κοινωνία ολόκληρη στη συνέχεια. Αυτή που “βαπτίσαμε” κι ως εθνική κατάθλιψη…
ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ – και χωρίς να βάλουμε μυαλό – μπήκαμε και πάλι στα “μαντριά” των πολιτικών κομμάτων, όντας ανασφαλείς ως άτομα κι ως λαός, αναζητώντας – τρομάρα μας – “ομπρέλα” προστασίας κι ασφάλεια σε αυτά (εκεί ακριβώς ποντάρουν πάντα κόμματα και πολιτικοί), κάναμε ακόμα κι αγώνες μαζί τους(!!) στις διάφορες εκλογικές αναμετρήσεις που ακολούθησαν εν μέσω κρίσης – εθνικές κι αυτοδιοικητικές – και συνεχίσαμε και μετά να είμαστε “κολλητοί” τους, αντί να ξεφύγουμε και πάλι απ’ τα “μαντριά” και ν’ αναζητήσουμε το δίκιο μας…

0 Πρωτομαγιά:Kάποτε και τώρα...

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος
ΕΦΤΑΣΕ λοιπόν και για φέτος η Πρωτομαγιά!
Τυχαίνει και Παρασκευή, οπότε: ζήτω το τριήμερο!! Θα τρέξουμε στην εξοχή, θα μαζέψουμε λουλούδια, θα φτιάξουμε στεφάνι και - αν έχουμε την όρεξη - θα πιάσουμε και το... "μαγιόξυλο" που λέει κι ο λαός!
 Όχι, αυτά δεν τ' απαγόρευσαν ακόμα! Δε λέω ποιοι, γιατί είναι πολλοί, εντός κι εκτός, για να μην εκτεθώ και "φάω" και καμιά μήνυση για... συκοφαντική δυσφήμιση δίχως στοιχεία!! Που λέτε, κυρίως όσοι δεν είστε "χωριάτες", την πρώτη μου Πρωτομαγιά ως δάσκαλος, μόλις διορίστηκα ως αναπληρωτής στο ίδιο μου το χωριό (21 χρονών "παιδάκι"!), δε θα την ξεχάσω ποτέ! Ακούστε γιατί: Τη μέρα εκείνη, την "κατάργησα" από αργία!
 Είχαμε κανονίσει με τα άλλα τα... παιδιά (μαθητές μου...) να πάμε ολοήμερη εκδρομή!! Θα έρχονταν μάλιστα και κάποιοι "εξωσχολικοί", όπως ο πρόεδρος, ο γραμματέας του χωριού και κάποιοι γονείς... Πριν ανατείλει ο Πρωτομαγιάτικος ήλιος, είχαμε ήδη αναχωρήσει για το βουνό, εκεί σ' ένα ίσιωμα ανάμεσα στα έλατα και δίπλα από έναν καταρράκτη! Στα χέρια κρατούσαμε μία ξύλινη σούβλα με τον "Αθανάσιο Διάκο" (το αρνί, ντε!) σουβλισμένο, έτοιμο για την πυρά! Και τι δεν είχε το πρόγραμμα... Ψήσιμο, παιχνίδια, φαγητό το μεσημέρι κάτω απ' τα έλατα, με τα... κοψίδια απλωμένα πάνω σε "λατσούδες" ή "μπάτσες" (κλαδιά από έλατα δηλαδή, για όσους δεν ξέρουν), για να μοσχοβολήσει το ψητό!!
Με το κασετόφωνο στη διαπασών, χορέψαμε, τραγουδήσαμε, μέχρι πριν δύσει ο ήλιος... Δεν είχαμε και συγκεντρώσεις τότε, μιας και δεν υπήρχαν στο χωριό ΠΑΜΕ κι ΑΔΕΔΥ!! Ούτε δύο πλατείες είχαμε για ξεχωριστές συγκεντρώσεις...
- ΦΕΤΟΣ, την ίδια ημερομηνία (1η Μάη) δε θα γίνουν φυσικά αυτά που περιέγραψα παραπάνω, ούτε θα δούμε και θα ζήσουμε κάτι Πρωτομαγιές, σαν εκείνες του "παλιού καιρού" που έζησα κι εγώ αργότερα για πολλά χρόνια (ήμουν και του Κ.Κ.Ε. από φοιτητής ακόμα...), με τον όγκο, τον παλμό, τα συνθήματα, τα τραγούδια, όλοι ενωμένοι... Γιατί - δυστυχώς - εδώ και πολλά χρόνια, η μέρα της Πρωτομαγιάς, προσφέρονταν περισσότερο ως ευκαιρία για τους συνδικαλιστάδες (ή