Στο χωριό μου υπάρχουν τα τοπωνύμια Παλιάμπελα, Περαμπέλια και Μεσαμπελιά, που όμως δεν έχουν καθόλου κλήματα. Το ίδιο περίπου συμβαίνει και στα υπόλοιπα χωριά της περιοχής.
Πριν 150 χρόνια “οργή Θεού” τα κατέστρεψε.
Οι κάτοικοι του χωριού, αφού έκαναν λιτανείες και δοξολογίες, στο τέλος πήραν την αξίνα κι έφτιαξαν τα νέα αμπέλια τους στις Λάκες, στον Αη-Γιάννη κι αλλού.
Τέτοια εποχή κάθε χρόνο, ο τρύγος ήταν η δόξα των αμπελότοπων και η ανταμοιβή των δουλευτάδων τους.
Πριν 50 χρόνια οι κάτοικοι εκμαυλισμένοι από τις σειρήνες του βιομηχανικού-καταναλωτικού πολιτισμού εγκατέλειψαν τους νέους αυτούς αμπελότοπους. Η ορμή και η… οργή της βιομηχανικής επανάστασης τους κατάστρεψε και οι οινοποιητικές βιομηχανίες εξαφάνισαν και το πτώμα τους.
Ας είναι τούτη η αναφορά ένα μνημόσυνο, για τον πρόωρο και άδοξο χαμό των αμπελότοπων, των
χωραφιών και των περιβολιών μας, για την ερήμωση των δασών και των βοσκότοπων, για την φυγή των ποιμενίδων και των αιπόλων και τη σιγή των τραγουδιών και των κυπροκούδουνων.
Ας είναι ένα σάλπισμα για να κεράσουμε “στα νέα ποτήρια τ΄ αρχαίο πιοτί” όπως μας λέει ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου