Η μάνα μου το Σεπτέμβρη του 1958, μου φόρεσε μια γαλάζια ποδιά, μου έδωσε για σχολική τσάντα μια μαρούδα δηλ. έναν μικρό τρουβά και μου λέει: “Τράβα στο σχολείο να μάθεις γράμματα και πρόσεξε μη χάσεις τη μαρούδα”.
Τα προηγούμενα χρόνια, ως ελεύθερος κυνηγός και σουλατσαδόρος και ως βοηθός γεωργού και κτηνοτρόφου, σπούδαζα στο μεγάλο σχολείο της φύσης. Τώρα, ως μαθητή, με κλείσανε στους τέσσερις τοίχους του σχολείου, για να μάθω “πέντε αγκούτσες” όπως έλεγαν. Ευτυχώς που το σχολείο ήταν παλάτι, μπροστά στο σπίτι που έμενα, και είχα μια καλή πρώτη –και τελευταία- εντύπωση.
Μια από τις σχολικές δραστηριότητες ήταν η δουλειά στο σχολικό κήπο. Εγώ τα χωράφια και το χώμα τα είχα… φάει με το κουτάλι κι έτσι ούτε δυσκολεύτηκα αλλά ούτε και έμαθα τίποτα σοβαρό. Παρά ταύτα σ΄ όλο το Δημοτικό, η δουλειά στο σχολικό μας κήπο ήταν μέσα στο εκπαιδευτικό
πρόγραμμα.
Ακόμα δε κατάλαβα τι παιδαγωγικό μας πρόσφερε τότε ο κήπος. Εκτός από τη συνεργασία, την οποία έμαθα με μια δυνατή τσαπιά στο κεφάλι από το Θανάση, που μ΄ έστειλε στο γιατρό, δεν κατάλαβα που αλλού με εκπαίδευσε. Βέβαια ο δάσκαλος ο Ρ….ας, που ήταν… καλλιτέχνης κηπουρός, για να εκπαιδεύσει –και να ξεφορτωθεί- τους… “κουμπούρες” της τάξης, τους έστελνε στο ποτάμι να φέρνουν ποταμολίθια για τις βραγιές.
Με θλίψη παρατηρώ, σήμερα, που η ανάγκη δημιουργικής επαφής του παιδιού με τη φύση είναι επιτακτικότατη, κανένα σχολείο, τουλάχιστο εδώ στο Καρπενήσι, δεν έχει σχολικό κήπο.
Επειδή στην εκπαίδευση –και παντού- τίποτα δεν είναι τυχαίο, αυτό το φαινόμενο κάπου στοχεύει. Στα “φανερά” δεν άκουσα τίποτα κι έτσι για να το “ερμηνεύσω” πρέπει να επιστρατεύσω το ιδεολογικο-πολιτικό μου οπλοστάσιο!
Πάντως, θα ήθελα να τονίσω, ότι το παλιό σχολείο πέτυχε στο σκοπό του και μας πειθάρχησε στις ανάγκες του βιομηχανικού πολιτισμού, όμως οι νέες πολιτισμικές ανάγκες θαρρώ ότι χρειάζονται το Σχολικό Κήπο σ΄ ένα σύγχρονο και Αειφόρο Σχολείο.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου