Γράφει η Καλλιόπη Κανακάκη
Υποψήφια Βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ
Στις εκλογές του Ιανουαρίου ο Ελληνικός λαός, κάνοντας υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ πρώτο κόμμα και στην κυβέρνηση.
Δεν έγινε ξαφνικά η πλειοψηφία των Ελλήνων αριστεροί.
Τα κυρίαρχα κόμματα του δικομματισμού στην κυριολεξία είχαν σαπίσει τα ίδια ως μηχανισμοί και επί πλέον με τις σχέσεις τους με τη εγχώρια και ξένη ελίτ και τη διαφθορά διέλυσαν και χρεωκόπησαν τη χώρα. Έτσι ξεπεράστηκαν οι διαχωριστικές και κομματικές γραμμές. ΄Οχι γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ έταξε στους πάντες τα πάντα, όπως ισχυρίζονται ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΠΟΤΑΜΙ, θεωρώντας τους πολίτες αφελείς, χωρίς κρίση και κυρίως χωρίς μνήμη, ώστε να παρουσιάζονται ως σωτήρες αυτοί που κατέστρεψαν τη χώρα.
Στο 7μηνο που πέρασε η κυβέρνηση Τσίπρα έδωσε μια σκληρή μάχη διαπραγματευόμενη με το πιο ακραίο νεοφιλελεύθερο σύμπλεγμα (στο οποίο ανήκει και η ΝΔ) το οποίο κυβερνάει την Ευρώπη. Διαπραγματευόμενη την απεμπλοκή της χώρας από τον ατέρμονα κύκλο της λιτότητας, στον οποίο είχαν ρίξει οι κυβερνήσεις Παπανδρέου-Παπαδήμου- Σαμαρά (με συμπαράσταση Βενιζέλου). Η τελευταία βέβαια, φτάνοντας σε αδιέξοδο, είχε ρίξει ήδη «λευκή πετσέτα» από τα μέσα της προηγούμενης χρονιάς μετά τις Ευρωεκλογές, αφού λανσάρισε το success story και την «έξοδο στις αγορές» που απέτυχε παταγωδώς, αφού «κόπηκε» στην τελευταία αξιολόγηση των δανειστών, επίσπευσε τη διαδικασία των εκλογών για να αποφύγει την πλήρη κατάρευση στη Βουλή αν έφερνε για ψήφιση τα προαπαιτούμενα για την τελευταία δόση.
Κατά τη διάρκεια αυτής της διαπραγμάτευσης όλο το μνημονιακό μπλόκ πίεζε να υπογραφεί όπως – όπως μία συμφωνία κλείνοντας το μάτι στους δανειστές ότι είναι παρόντες, αν καταφέρουν να αποπέμψουν τον Τσίπρα. Μέχρι το δημοψήφισμα, που κατέδειξε ότι δεν μπορούν να ξεμπερδέψουν μ’ αυτόν, οπότε αναγκάστηκε και ο κ. Σαμαράς να παραιτηθεί.
Η συμφωνία που επιβλήθηκε τελικά ως αποτέλεσμα ασφυκτικών εκβιασμών δίχασε το κόμμα μας και ένα κομμάτι του, που παρέμεινε ως κόμμα μέσα στο κόμμα αυτοαποκαλούμενο ως «αριστερή πλατφόρμα», αποφάσισε να καταψηφίζει στη Βουλή ό,τι είχε σχέση με αυτή τη συμφωνία, αναγκάζοντας τον πρωθυπουργό να παραιτηθεί και να πάμε σε εκλογές. Οι σύντροφοι αυτοί ταυτόχρονα ισχυρίζονταν ότι στήριζαν την κυβέρνηση. Όμως οι πολίτες που μας ψήφισαν, που μόνο αφελείς δεν είναι, γνωρίζουν τις δυσκολίες, γνωρίζουν το πολιτικό, οικονομικό και διεθνές περιβάλλον και τους συσχετισμούς δυνάμεων και στηρίζουν στην συντριπτική πλειοψηφία τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα.
Θέλουν την αριστερά κυβέρνηση, με την ευθύνη της διακυβέρνησης και όχι σε ρόλο ανέξοδης και ακίνδυνης αντιπολίτευσης και οι απέναντι να κάνουν πάρτυ στην πλάτη του κόσμου παρέα με τους κρατικοδίαιτους – διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες. Μια χαρά τα καταφέρνει σ’ αυτό το ΚΚΕ περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου.
Σε αυτές τις εκλογές έχουμε απεναντί μας μια δεξιά και νεοφιλελεύθερη ΝΔ που ο «υπηρεσιακός-προσωρινός» πρόεδρός της κ. Μεϊμαράκης προσπαθεί να φτιασιδιάσει και να καμουφλάρει το γνωστό της προφίλ κρύβοντας και τους ακροδεξιούς που είχαν πάρει κεφάλι επί Σαμαρά (Γεωργιάδης, Βορίδης κλπ), αλλά και τους γνωστούς νεοφιλελεύθερους, τύπου Χαντζηδάκη, που πιστεύουν ότι οι πλούσιοι πρέπει να γίνονται περισσότερο πλούσιοι με φοροαπαλαγές και οι φτωχοί να δουλεύουν με λιγότερα λεφτά και χωρίς δικαιώματα. Μια δεξιά που απέφυγε να φορολογήσει τους έχοντες, που συνέχισε να καλύπτει τους διαπλεκόμενους μεγαλοεπιχειρηματίες, που τα στελέχη της περιλαμβάνονται στις διάφορες λίστες , που έχουν δικαστικές εκκρεμότητες και που συγκυβερνώντας με το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν νόμο για αναδρομική ασυλία. Που καλλιεργεί τα ακροδεξιά ένστικτα λαϊκίζοντας με το μεταναστευτικό, δήθεν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιξε τα σύνορα στους μετανάστες, παραβλέποντας ότι είναι ένα διεθνές πρόβλημα, αλληθωρίζοντας στο ακροατήριο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ.
Έχουμε απένατί μας το ΠΑΣΟΚ που πιστεύει ότι εξαγνίστηκε με την αλλαγή ηγεσίας και ότι ξέχασε ο προοδευτικός κόσμος το βίο και την πολιτεία του, με αποκορύφωμα την τριετή συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του κ. Σαμαρά, όπως και την πρόσφατη συνεργασία τους στις περιφερειακές εκλογές. Έχουμε επίσης και το Ποτάμι, που του αρκεί να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε κυβέρνηση άσχετα από πρόσημο, χωρίς να έχει κοινωνικά ερείσματα και αναφορές, αρκούν οι τεχνοκράτες. Σε ποιούς θα κατανεμηθούν τα βάρη στους πλούσιους ή τους φτωχούς δεν μας λέει.
ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ξανά. Γιατί είναι αυτός ο χώρος που μπορεί να σχηματίσει μια κυβέρνηση χωρίς βαρίδια και δεσμεύσεις του παρελθόντος. Χωρίς φίλους και κουμπάρους στο μπλόκ των μεγαλοεπιχειρηματιών. Που μπορεί να υπερασπιστεί τα λαϊκά στρώματα και μικρομεσαίους επιχειρηματίες-αυτοαπασχολούμενους, αγρότες συνταξιούχους. Που θεωρεί το μνημόνιο αναγκαστική συμφωνία και όχι «ευλογία» και ιδεολογία. Συμφωνία δύσκολη που πρέπει να εφορμοστεί με όση κοινωνική δικαιοσύνη επιτρέπει και που πρέπει να αφήσουμε σύντομα πίσω μας, όχι να την κάνουμε σημαία μας όπως οι αντίπαλοί μας. Γιατί μπορεί να διαμορφώσει μια σύγχρονη χώρα με αποτελεσματικό κράτος, με δημοκρατία. Μακρυά από το καθεστώς αναξιοκρατίας, ευνοιοκρατίας και διαπλοκής που ζήσαμε στο παρελθόν και που, όσο και να σκεπάζουν με υποκριτικές αυτοκριτικές τα στελέχη τους, είναι βέβαιο ότι δεν έχουν αποβάλλει, όπως αποδεικνύουν κάθε φορά.
Ξανά ΣΥΡΙΖΑ γιατί και η διαχείριση της οικονομίας, ακόμη και σε ασφυκτικά πλαίσια, έχει το πρόσημό της. Γιατί πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια να αλλάξει η Ευρώπη και να διευρυνθεί το ρήγμα που ανοίξαμε στην Ευρώπη του Σοϊμπλε. Γιατί προσβλέπουν στη δικοί μας νίκη και οι άλλοι λαοί της Ευρώπης.
Πιστεύουμε ότι ο πολίτης που θα βρεθεί μπροστά στην κάλπη την Κυριακή θα βρεθεί στο δίλημμα: ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ή να ξαναζήσει το παρελθόν; Η απάντηση είναι αυτονόητη.
Καλλιόπη Κανακάκη
Υποψήφια Βουλευτής με το ΣΥΡΙΖΑ
1 σχόλιο :
ΜΕ ΛΕΝΕ ΠΟΠΗ ΣΑΝ ΤΟ ΠΑΠΟΥ ΜΟΥ ΤΟΝ ΠΡΟΚΟΠΗ
Δημοσίευση σχολίου