(Πηγαίνοντας για την δουλειά μου χειμώνας1993)
Να τριγυρνάει κάποιο παιδάκι,
είδα μια μέρα σ΄ ένα δρομάκι
σαν κάτι να 'ψαχνε με την ματιά του
έντρομο κοίταζε ολόγυρά του.....
Κουρέλια κρέμονταν απ' το κορμί του
γυμνά τα πόδια του ,,,άδεια η ψυχή του..
Τι γύρευε άραγε αυτή την ώρα
πρωί,χαράματα μες το χειμώνα?
Μήπως ξεκίνησε για το σχολείο?
Μα δεν κρατούσε σάκα η βιβλίο....
Με βήμα γρήγορα φτάνω κοντά του
κι ευθύς με κάρφωσε με την ματιά του..
Θεέ μου τι μάτια ήταν εκείνα
γεμάτα θλίψη κι απελπισία.....
Κάνει να φύγει, μα το κρατάω
για σπίτι κι όνομα γλυκά ρωτάω...
-Δεν έχω σπίτι μου 'πε χαμένα
και δεν υπάρχει κανείς για μένα,
όπου νυστάξω πέφτω κοιμάμαι
και τ' όνομά μου πια δεν θυμάμαι....
όλοι στο δρόμο με λένε αλήτη
γιατί δεν έχω γονείς και σπίτι
ούτε δικό μου ,ούτε και φίλο
όλοι μου φέρονται όπως σε σκύλο....
Κάθε του λέξη ήταν μαχαίρι
του δίνω κάτι κι αμέσως φεύγει.....
βλέπω στο βάθος, ένα χεράκι
με χαιρετούσε το ζητιανάκι....
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου