0 Λευτέρης Θεοδώρου:Ένα καταφύγιο φαντασίας και χρωμάτων

"Αγαπητέ μου Λευτέρη, μεγάλη χαρά ανθρώπινη και αισθητική η επαφή με τη ζωγραφική σου. Γνήσια λαϊκή αίσθηση, ελληνική λεβεντιά και χάρη (10.1.83)».
Αυτά τα λόγια γράφηκαν από τον μεγάλο μας ποιητή Γιάννη Ρίτσο, φυσικά για τα έργα του Γρανιτσιώτη ζωγράφου Λευτέρη Θεοδώρου.
Το ζωγράφο, τον ποιητή, τον τεχνίτη, τον ανήσυχο άνθρωπο που μέσα από τα έργα του εξωτερικεύει τις εμπειρίες του, τις μνήμες του, με μια αφοπλιστική ειλικρίνεια και ένα εντελώς προσωπικό τρόπο.
Η ελληνικότητα της ζωγραφικής του είναι έκδηλη και αναδεικνύονται οι λαϊκές καταβολές του. Το άγριο μεγαλείο της ελληνικής φύσης, η ήρεμη αγροτική ζωή, η ομορφιά των παραδοσιακών εθίμων, τα ανεμοδαρμένα ξωκλήσια στα βουνά της πατρίδας του, προσωπογραφίες, νεκρή φύση, γυμνά ως και αλληγορικές και ονειρικές συνθέσεις αποτελούν τη θεματολογία του και τα έντονα χρώματα και οι ιδιαίτερες φιγούρες, την προσωπική του γραφή.
Ο ίδιος λέει για τη ζωγραφική του λέει: «Η αγάπη μου για τη ζωγραφική ξεκίνησε από πολύ νωρίς. Ήμουν οκτώ εννιά χρονών, όταν έκανα αντιγραφές από κάρτες και φωτογραφίες, προσέχοντας την πιστή απόδοση του χρώματος και δοκίμαζα τη νερομπογιά σε δικές μου φανταστικές συνθέσεις. Συνέχιζα να ζωγραφίζω, προσπαθώντας να βρω ένα δικό μου δρόμο που να με εκφράζει και να με ικανοποιεί σαν άνθρωπο και σαν καλλιτέχνη και αυτό νομίζω ότι το πέτυχα».
Στο Ντύσελντορφ όπου κατέφυγε κατά τη διάρκεια της χούντας, μπήκε στη σχολή Καλών Τεχνών.
Εκεί έζησε το κίνημα των χίπηδων, τα ταξίδια στην Ευρώπη νια την πώληση των έργων που έφεραν τις γνωριμίες και τις επαφές με πολλούς επώνυμους της εποχής Ιδιαίτερα στο Παρίσι όπου ο Ζωρζ Μουστάκι είχε σχεδόν υπό την προστασία του όλους τους Έλληνες καλλιτέχνες. Εκεί ήταν η Μελίνα που συνεργαζόταν με τη Ντόιτσε Βέλε, ο Ανδρέας Παπανδρέου που πέρασε για να οργανώσει το ΠΑΚ στο οποίο ο Λευτέρης έγινε μέλος, εκεί και ο Σημίτης, ο Τρίτσης, ο Γεννηματάς. Ο Παύλος Μπακογιάννης επηρέασε το έργο του. «Είχε όραμα. 0α γινόταν πρωθυπουργός αν δεν τον έτρωγαν», σημειώνει. Τα χρόνια αυτά η σημαντικότερη γνωριμία του, η οποία εξελίχθηκε σε σπουδαία φιλία, ήταν αυτή με το Ρίτσο.
Η ασθένεια του πατέρα του ήταν η αφορμή για την επιστροφή στο χωριό. Το κλίμα της εποχής και η δυνατότητα που έδιναν τα προγράμματα λαϊκής επιμόρφωσης, του έδωσαν την ευκαιρία νια ποικίλες πολιτιστικές δράσεις. Θεατρικές παραστάσεις, ξυλογλυπτική, ζωγραφική σε γυαλί και πέτρα, έδωσαν μια διαφορετική πνοή στα πολιτιστικά δρώμενα του χωριού. Τώρα όλα αυτά αποτελούν παρελθόν. Το μόνο αλλά σημαντικό που έμεινε είναι το εργαστήρι, που όσοι το επισκέπτονται φεύγουν κατενθουσιασμένοι. Την κακή εντύπωση που σου δημιουργεί το δρομάκι που οδηγεί στο σπίτι - εργαστήριο, την ανατρέπει η εικόνα του εργαστηρίου. Όλοι οι τοίχοι καλυμμένοι από έργα, κειμήλια, δώρα, φωτογραφίες και στο κέντρο ένα επιβλητικό ξυλόγλυπτο μπαρ, δια χειρός Θεοδώρου. Η διάθεση του να το μετατρέψει σε πνευματικό κέντρο, δημιουργικό τόπο συνάντησης καλλιτεχνών και δράσεων, σκόνταψε στη γραφειοκρατία.. Μια «πολύχρωμη όαση» για το χωριό που όμως δεν τυγχάνει της ανάλογης προσοχής. Ο πολιτισμός σε πλήρη απαξίωση, όπως άλλωστε συμβαίνει σε όλη την Ελλάδα.
Εν ολίγοις

Ο Λευτέρης Θεοδώρου γεννήθηκε στη Γρανίτσα Ευρυτανίας, ένα ορεινό χωριό πνιγμένο στα έλατα και στα πλατάνια, που είναι γνωστό και σαν γενέτειρα του Ζαχαρία Παπαντωνίου και του Στέφανου Γρανίτσα. Από πολύ μικρός αναγκάστηκε να ξενιτευτεί για να ζήσει. Είναι αυτοδίδακτος ζωγράφος, πολυσύνθετος, λυρικότατος με πλούσια φαντασία. Γυρίζοντας από το εξωτερικό, καταστάλαξε στο αγαπημένο του χωριό, μέσα στην ησυχία και το άγριο μεγαλείο της φύσης. Έχει εκθέσει έργα του στη Γερμανία, Αμερική, Αγγλία, Γαλλία, Δανία, Καναδά, στην Αθήνα και στο Καρπενήσι. Εργάτου έχουν πολλοί συλλέκτες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Επίσης έργα του υπάρχουν στην Αγροτική Τράπεζα και σε πινακοθήκες στην Ευρώπη.
Χ.Κ απο Ευρυτανικό τύπο 1997