Το ιστορικό 1981, τότε που ο ανέτειλε ο αγκαθωτός πασοκοήλιος, βρέθηκα και γω, ως γνήσιος Έλλην, στο Δημόσιο. Οι αποδοχές μου τετραπλασιάστηκαν και η δουλειά μου υποτετραπλασιάστηκε σε σχέση με τη προηγουμένη ηρωική μου θητεία στην οικοδομή.
Ως ταξικά συνειδητοποιημένος εργαζόμενος ήρθα σε επαφή με το αντίστοιχο ΠΑΜΕ της εποχής. Οι συνδικαλιστές κήρυξαν απεργία για αύξηση μισθού (τι άλλο!). Όταν δήλωσα ότι “Εγώ δε θέλω περισσότερα λεφτά, περισσότερη δουλειά θέλω” έσβησα ως κόκκινος επαναστάτης. Πέρασα οριστικά στο μέρος του ταξικού μας εχθρού, που ήταν το ελληνικό Δημόσιο.
Με την εφαρμογή του πενθημέρου ενοχλήθηκα σφόδρα κι όταν είπα “Εγώ θέλω να δουλεύω κι όχι να κάθομαι” στα κρυφά μου παρήγγειλαν ζουρλομανδύα.
Όταν εφαρμόστηκε το εφτάωρο αντέδρασα δυναμικά. Όλοι σχόλαγαν κι εγώ καθόμουν ακόμα μια ώρα στο γραφείο, ώσπου με κάλεσε ο Διευθυντής για να δει τι σόι φρούτο ήμουνα. Ευτυχώς γλύτωσα την επίπληξη.
Όλοι είχαμε δίκιο.
Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στον εργασιακό χώρο της ορεινής αγροτοποιμενικής οικονομίας “όπου δεν είχε καθημερνές και σχόλες”, γιαυτό όταν είπα σε διάφορους διακοπομανείς: “Eγώ ούτε πήγα ποτέ διακοπές κι ούτε θέλω να πάω. Δουλειά θέλω”, όλοι κατάλαβαν τι σημαίνει να είσαι μπαστουνόβλαχος.
Στην συνέχεια κατέβηκα οικονομικός μετανάστης στην Αθήνα, όπου έζησα όλο το μεγαλείο του Ελεύθερου Κόσμου, που σου δίνει τη δυνατότητα να διαλέξεις λεύτερα και ευφρόσυνα, σε πιο πεζοδρόμιο θέλεις να πεθάνεις από πείνα.
Ποτέ δεν εντάχτηκα οργανικά στις στρατιές των προλεταρίων, που με τον ιδρώτα και το αίμα τους έγραψαν τους εργατικούς νόμους. Την εργατική νομοθεσία την βίωσα σαν μια θεωρητική άσκηση κι επαναστατική προγύμναση και σήμερα τη θεωρώ πλέον σαν την ιστορία του εργατικού κινήματος.
Από τα βάσανα του εργαζόμενου λαού, η ανεργία είναι διαρκές φαινόμενο του καπιταλιστικού συστήματος, που την έζησαν και τη ζουν όλοι οι μεροκαματιάρηδες του κόσμου. Τα άλλα, αυτά που συγκροτούν το σημερινό εργασιακό μεσαίωνα, είναι πρωτόγνωρα. Κι ο βάρβαρος πρώιμος καπιταλισμός παρείχε περισσότερη σιγουριά. Η μαύρη, η ανασφάλιστη και η μερική απασχόληση είναι οι πληγές της πρώιμης μεταβιομηχανικής κοινωνίας που ζούμε. Ως και γω, που από τη σκοπιά της προβιομηχανικής ζωής, "αγνοούσα" τις εργατικές κατακτήσεις του ώριμου καπιταλισμού, θα αγαναχτούσα και θα επαναστατούσα με τούτη την εργασιακή βαρβαρότητα. Αισθάνομαι ότι βρισκόμαστε σε μια μεταβατική φάση, μέσα από την οποία θα προκύψει μια νέα νομοθεσία και ηθική της σύγχρονης μισθωτής εργασίας κι ο νέος τύπος εργαζόμενου και εργοδότη.
Η κρίση -δυστυχώς- είναι ο καλύτερος κριτής και οδηγός για να βελτιωθούν λίγο τα πράγματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου