Οι ανασχηματισμοί συνήθως στέλνουν δυο μηνύματα. Το ένα είναι το επικοινωνιακό. Κάθε πρωθυπουργός που διαπιστώνει ότι βρίσκεται στο καναβάτσο, όπως το πιστοποιούν οι κατά καιρούς δημοσκοπήσεις, στοχεύει να σηματοδοτήσει ένα restart. Από τη μια να κατευνάσει το αίσθημα οργής της κοινής γνώμης και από την άλλη να εμψυχώσει το εσωκομματικό ακροατήριό του.
Το δεύτερο μήνυμα είναι το ουσιαστικό. Οταν ένας πρωθυπουργός έχει ανοίξει πολλά επιζήμια μέτωπα και έχει περιέλθει σε αδυναμία να τα κλείσει, δεν έχει άλλο δρόμο από το ανασχηματίσει την κυβέρνηση, έστω ανακυκλώνοντας τα πρόσωπα, σε μια προσπάθεια απεγκλωβισμού του ιδίου και απεμπλοκής του κυβερνητικού έργου.
Ας αφήσουμε το πρώτο μήνυμα. Δεν ενδιαφέρει και πολύ, πέραν από τις παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων. Το δεύτερο όμως είναι σημαντικό και μένει να αποδειχθεί από την πορεία η αποτελεσματικότητά του.
Διότι πράγματι, η κυβέρνηση αυτή, πελαγοδρομώντας ανάμεσα στην ιδεοληψία, την αναποφασιστικότητα και στις προσωπικές αγκυλώσεις άνοιξε ένα πλήθος μετώπων που ακόμη και το στοιχειώδες κυβερνητικό έργο δείχνει ατελέσφορο και προβληματικό.
Για παράδειγμα το μέτωπο Φίλη με την Εκκλησία και ο τρόπος με τον οποίο άνοιξε, όσο δίκιο και αν είχε ο υπουργός θα μπορούσε να καταλήξει σε κυβερνητικό Βατερλό. Κατέληξε σε προσωπικό Βατερλό του κ. Φίλη και ευτυχώς. Αυτή την περίοδο δεν είμαστε για τέτοια!
Θα μπορέσουν οι νέοι υπουργοί να ανταποκριθούν στις προκλήσεις αυτές; Ουδείς μπορεί να προδικάσει το αποτέλεσμα, παρά μόνο να επισημάνει ορισμένα ζητήματα και να διατηρήσει επιφυλάξεις.
Στον τομέα των επενδύσεων, λόγου χάριν. Ο έως χθες υπουργός Π. Σκουρλέτης επέδειξε με εμμονή μια αρνητική στάση σε όλες τις επενδύσεις ή τις επιχειρούμενες αποκρατικοποιήσεις. Πότε με τον Χρυσό στη Χαλκιδική και πότε με την πώληση του 17% της ΔΕΗ, ερχόμενος συχνά πυκνά σε σύγκρουση με τον έως χθες πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ Στ. Πιτσιόρλα. Τελικώς ο κ. Πιτσιόρλας έγινε υπουργός και μένει να αποδειχθεί αν από τη νέα θέση του δείξει την ίδια προσήλωση στις αποκρατικοποιήσεις που έδειξε ως πρόεδρος του ΤΑΙΠΕΔ.
Στον άλλο τομέα του υπουργείου Οικονομίας κ.λπ, είδαμε τον κ. Γ. Σταθάκη να ακολουθεί μια πολιτική με πολλές ανακοινώσεις, πολλή θεωρία, μπόλικη αναβλητικότητα, αλλά... «από τηγανίτα τίποτε». Θα μπορέσει ο πρώην πρόεδρος του Ινστιτούτου Levy Δ. Παπαδημητρίου να ανατρέψει την εικόνα; Η προτέρα διαδρομή του σε αμερικανικά think tanks θα του είναι ασφαλώς χρήσιμη, αρκεί να ξεχάσει μπαίνοντας στο υπουργείο του τις θέσεις που κάποτε διατύπωσε υπέρ της εξόδου από το ευρώ ή υπέρ τουλάχιστον ενός παράλληλου νομίσματος.
Στο αμιγές τώρα οικονομικό υπουργείο. Ο Τρ. Αλεξιάδης, ως πρώην συνδικαλιστής εφοριακός, διακατεχόταν από τη συνήθη φορομπηxτική λογική των κύκλων από τους οποίους προερχόταν. Η όλη του πολιτική είχε να κάνει με τη διαχείριση του στ;oχου «αύξηση δημοσίων εσόδων». Οχι προς ψόγον. Μόνο που αυτή επιτυγχάνετο αποκλειστικά από την αύξηση των φόρων! Η νέα υφυπουργός Κατερίνα Παπανάτσιου, που τον διαδέχθηκε είναι φοροτέχνης, επομένως γνωρίζει εξ αντικειμένου τα προβλήματα, το άγχος και το βάρος που φέρνουν οι φορολογούμενοι της πραγματικής οικονομίας. Θα βαρύνει τούτο τις αποφάσεις της ή θα επικρατήσει η διαπαιδαγώγησή της από τη μακρά εμπειρία της ως μέλος της ΚΝΕ;
Στο Υποδομών μένει ο κ. Χρ. Σπίρτζης, ο οποίος έστω και γκρινιάζοντας υλοποιεί τις μνημονιακές δεσμεύσεις, συνεπικουρούμενος πλέον από τον Γ. Μαυραγάνη, οποίος ωστόσο πρέπει να λησμονήσει ως αντίληψη ένα μέρος από το βιογραφικό του που αναφέρει ότι «προχώρησε σε νομικές και πολιτικές ενέργειες για την αποτροπή εγκατάστασης των παράνομων και εγκληματικών για την Εύβοια διοδίων Σχηματαρίου-Χαλκίδας με την υποβολή καταγγελίας-αναφοράς στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.»
Εν τέλει: Παρατηρώντας τη νέα σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι φανερή η προσπάθεια του Πρωθυπουργού να στείλει τα προαναφερθέντα δυο μηνύματα, να κλείσει κάποια μέτωπα και να κάνει ένα κυβερνητικό σχήμα πιο φιλικό στο κουαρτέτο.
Προφανώς (και σωστά!) ο στόχος να ολοκληρωθεί και η δεύτερη αξιολόγηση φαντάζει ως σταθερός. Αλλωστε, τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Η όποια ρύθμιση για το χρέος πιθανότατα θα συνοδευθεί με ένα τέταρτο μνημόνιο, χωρίς οικονομικά μέτρα, ενδεχομένως και χωρίς χρηματοδότηση, αλλά με ισχυρές επώδυνες δεσμεύσεις. Και αυτό πρέπει κάποιοι να το διαχειριστούν!
Αν το καταφέρουν, η ιστορία θα δείξει!
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου