22 Ως πότε θα τρώει σανό και φλέσουρα ετούτος ο λαός;

Σκληρή απάντηση Γ.Αθανασιά στον Σ.Κοσμά

"Oι «λαθεμένες» επιλογές μου ως πρόεδρος του Γηροκομείου Καρπενησίου"
Γράφει ο Γιώργος Στ. Αθανασιάς
Η αλήθεια είναι, ότι από σπανίως έως καθόλου απαντάω σε σχόλια και σε δημοσιεύματα επικριτών μου, όσο πικρόχολα, αρνητικά, άδικα ή αιχμηρά κι αν είναι. Βέβαια, και στα θετικά δεν απαντάω. Είναι αρχή μου αυτό.
Όμως για σας κ. Κοσμά (και για κάποιους σαν κι εσάς), αν και η κοινωνική παρουσία σας και οι απόψεις σας μου είναι πράγματα παγερά αδιάφορα, εντούτοις, κομμάτια να γίνει, θα κάνω μια εξαίρεση. Θα την κάνω την εξαίρεση, για πρώτη και για τελευταία φορά,  διότι στο δημοσίευμά σας διακρίνω τα πάντα, εκτός από συναίσθηση της επικρατούσας κατάστασης. Με λόγια απλά, σας βρίσκω να ζείτε και να είσαστε εντελώς εκτός πραγματικότητας. Συνάμα διακρίνω εμπάθεια και εισπράττω απουσία ευπρέπειας, ασθενή μνήμη, απόσταση από την αλήθεια, έλλειψη έρματος, αμετροέπεια, αλλά και έλλειψη ερυθρότητας και στοιχειώδους αιδούς.
Σας απαντώ, λοιπόν, γιατί, κατ’ αρχάς, θέλω να σας ευχαριστήσω που ασχοληθήκατε μαζί μου, να σας καταθέσω την εκτίμησή μου (το εννοώ) και στη συνέχεια να σας αποδώσω το «δίκιο» σας. Να σας αποδώσω το «δίκιο», που σας ανήκει και που απορρέει από ανάρτησή μου στο F/B, που αναδημοσιεύτηκε και από το Prasiaonline.
Για τους αναγνώστες μας θυμίζω, ότι η εν λόγω ανάρτησή μου αφορούσε στους δύο χιλιάδες πεντακόσιους (2.500) δημοσίους υπαλλήλους, που πληρώνονται από τον Έλληνα φορολογούμενο,
τους οποίους, αν και για να διοριστούν υπέβαλαν ανύπαρκτους τίτλους, δηλαδή υπέβαλαν πλαστούς τίτλους σπουδών, η κυβέρνηση θέλει να τους νομιμοποιήσει…!
Αυτονόητο είναι, ότι παράλληλα με αυτούς και για αυτούς, παρανόμησαν και κάποιες άλλες δεκάδες ή και εκατοντάδες  υπάλληλοι και λοιποί παράγοντες, προκειμένου να αποκτήσουν και να καταθέσουν για τον διορισμό τους τους ανύπαρκτους τίτλους, που κατέθεσαν.  
Πράγματι, το παραδέχομαι, είναι τεράστιο ατόπημα και πράξη αγνωμοσύνης και αγένειας η κριτική, που άσκησα στον υπουργό μιας κυβέρνησης, που πράττει και που ενεργεί ως κύμβαλο αλαλάζον κενό περιεχομένου, αλλά και μιας κυβέρνησης, που έχει αναγάγει το ψέμα σε επιστήμη και που έχει μετατρέψει σε ανέκδοτο την αλήθεια.
Όμως δεν υπήρχε κανένας λόγος να σηκωθεί τόση «σκόνη», διότι, όση «σκόνη» και να σηκωθεί, είναι αδύνατον να σκεπαστούν τα «φιλολαϊκά έργα», το «κοινωνικό πρόσωπο», η «αξιοπρεπέστατη» πολιτεία και οι κάθε λογής «καλοσύνες» των εκλεκτών σας, κ. Κοσμά.
Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω και ούτε να δικαιολογήσω την αντίδρασή σας, και ούτε το επίπεδο της αντίδρασής σας φυσικά, στα γραφόμενα ενός «αγράμματου», όποια κι αν είναι αυτά, μέσα από τα οποία εκφράζεται αυτός και μόνον αυτός και κανένας άλλος.
Να υποθέσω, ότι σας ενοχλεί το γεγονός, ότι ο του λόγου «αγράμματος», αν και είναι περιτριγυρισμένος από «γούρνες», από «στέρνες», από «λίμνες» και από κάθε λογής «προκλητικά νερά», που μέσα τους έτρεξαν να κολυμπήσουν –και κολυμπούν –«βατράχια»  και «βατραχοειδή», επιμένει στις απόψεις του, στις θέσεις του,  στις ιδέες του και στα ιδανικά του; Με λόγια απλά, να το αποδώσω στο γεγονός, ότι ο άνθρωπος αυτός γύρισε την πλάτη του στην πολιτική αλητεία και στα συνακόλουθά της; Στο ό,τι δεν υποτάχθηκε δηλαδή;
Δεν φαντάζομαι να φοβόσαστε στ’ αλήθεια, ότι κινδυνεύει η «λαοπρόβλητη» κυβέρνηση από ένα «παράφωνο» και «παράταιρο» κείμενο, που απευθύνονταν σε μερικές δεκάδες «φίλους» στο F/Β, όταν το έργο της το προβάλλουν και το υμνούν τα βιολιά και τα νταούλια που νυχθημερόν παίζουν και οι Ευρωπαίοι που συνεχώς και ακαταπαύστως χορεύουν, τα παλιά μνημόνια που σχίζονται σαν χασέδες, οι «σκληρές διαπραγματεύσεις» που φέρνουν για υπογραφή καινούργια μνημόνια, η «τρόικα» που εν μία νυκτί έγινε «θεσμοί», οι φτωχοί που βιώνουν συνεχώς και ακαταπαύστως την «ολβιότητα» της εξαθλίωσης, οι μικρομεσαίοι που αλλάζουν ανελέητα επίπεδο διαβίωσης και γίνονται σωρηδόν φτωχοί, οι πλούσιοι που γίνονται συνεχώς πλουσιότεροι, οι μισθοί και οι συντάξεις που συνεχώς ελαττώνονται, οι φόροι που συνεχώς αυξάνονται, η απελπισία και η ανασφάλεια που έχει κατακυριεύσει το σύνολο, σχεδόν,
του Ελληνικού λαού, οι επιχειρήσεις που διαρκώς κλείνουν, αλλά και οι άλλες… εκείνες που μαραζώνουν, η ανεργία που έχει φτάσει σε ύψη δυσθεώρητα, η ύφεση που δεν έχει κανένα προηγούμενο, οι αυτοκτονίες των απελπισμένων Ελλήνων που συνεχίζονται, τα Ελληνόπουλα που έχουν φύγει (μαζί τους και τα παιδιά μου), αλλά και τα άλλα που φεύγουν κατά χιλιάδες από τη χώρα μας αναζητώντας, εκτός Ελλάδος, ένα καλύτερο αύριο, οι λαϊκές εκδηλώσεις «αγάπης», «ευγνωμοσύνης» και «συμπόρευσης» προς τα μέλη της κυβέρνησης και προς τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, οι ακατάπαυστες κριτικές, οι διαφωνίες, οι λοιδορίες, οι προπηλακισμοί και τα χαμόγελα ειρωνείας και απαξίωσης που σε κάθε παρουσία τους εισπράττουν, από τα «μόλις» διψήφια νούμερα, που χωρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ από την προηγούμενη στις δημοσκοπήσεις Νέα Δημοκρατία, από όλους εκείνους που «διώχθηκαν» ή που «διώκονται», γιατί οδήγησαν τη χώρα εδώ που την οδήγησαν, από τα κόκαλα των Καρλ Μαρξ και Φρίντριχ Έγκελς, που εδώ και δεκαεπτά (17) μήνες τρίζουν ακατάπαυστα και από τόσα και τόσα άλλα.  
Κι όλες αυτές οι «καλοσύνες», περιτυλιγμένες με την «αγωνιστικότητα» των με χωρίς όρους υποταγμένων «ηγετών» και με την «ευσπλαχνία» του «καλού Σαμαρείτη», από έναν κομματικό σχηματισμό, που προεκλογικά έκανε απλόχερα, απερίσκεπτα και ασύστολα διαμοιρασμό υποσχέσεων χωρίς αντίκρισμα και που θέλει και που επιμένει να αυτοσυστήνεται ως «αριστερά».  Από έναν κομματικό σχηματισμό, που  αναρριχήθηκε στη εξουσία έχοντας ως  σημαία του και ως αιχμή του δόρατός του την διαφορετικότητα, ψηφισμένος, κυρίως, από ανθρώπους, που προσδοκούσαν την διαφορετικότητα, διότι ήθελαν –και θέλουν –την  Ελλάδα ένα σύγχρονο Ευρωπαϊκό και όχι ένα υποταγμένο, διαβρωμένο, διαφθαρμένο υγρό και πέτρινο κράτος και τη χώρα τους την ήθελαν –και τη θέλουν –να δεσπόζει στην περιοχή και όχι να είναι χώρα κατάντημα και ατροφικός πυρήνας των χωρών του τρίτου κόσμου.    
Αλήθεια, επειδή δεν σας παρακολουθώ, σε τόσους και τόσους άλλους (δημοσιογράφους, διανοούμενους, ιερωμένους, ηθοποιούς – κωμικούς και μη κωμικούς –παραγωγούς σατιρικών και μη σατιρικών εκπομπών και απλούς πολίτες), που κριτικάρουν ανελέητα τους εκλεκτούς σας, απαντάτε ή κάνατε την τιμή μόνο σ’ εμένα;
Παρ’ όλα αυτά, ζητάω ταπεινά συγνώμη για το ατόπημά μου αυτό.  Μάλιστα, ως ένδειξη έμπρακτης μετάνοιας, ζητάω να με αποστείλουν στης εξαιρετικά «φιλόξενης» Σιβηρίας τα κάτεργα και ας μην είναι εν ζωή και εν λειτουργία η πάλαι ποτέ κραταιά και άκρως «δημοκρατική» Σοβιετική Ένωση.
Ναι, ομολογώ, το σκέφτομαι διαρκώς το ατόπημά μου κι όσο το σκέφτομαι, τόσο λέω: «Κρίμα, που καταργήθηκε στην Ελλάδα η θανατική ποινή», γιατί, μ’ αυτά που πρεσβεύω και μ’ αυτά που γράφω, βασανιστικός και ανελέητος θάνατος μου ταιριάζει.
Μολαταύτα, και η πυρά είναι μια λύση. Έτσι κι αλλιώς, η Ελλάδα στον αστερισμό του σκοταδιού και του μεσαίωνα κινείται, γιατί να μην ρίχνονται οι διαφωνούντες και οι διαφορετικά σκεπτόμενοι στην πυρά;    
Παραδέχομαι, ότι δεν γνώριζα, και αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη γι’ αυτό, την υποχρέωσή μου να ζητήσω την αναγνώριση ή έστω την τυπική πιστοποίηση των «ταπεινών» τίτλων  σπουδών μου από το ΔΙΚΑΤΣΑ του ΣΥΡΙΖΑ.
Πάντως, παρά την απρονοησία μου, είχα, έχω και θα εξακολουθώ να έχω την άποψη, ότι ο χρυσός, όσων καρατίων κι αν είναι, είναι χρυσός και ότι ο τενεκές, όσο γυαλιστερός κι αν είναι, είναι τενεκές.
Επειδή τα πιστεύω μου ήταν –είναι και θα είναι –τρόπος  ζωής, δεν συνηθίζω να σταβλίζομαι σε γραφεία πολιτικών κι ούτε να επαιτώ την εύνοιά τους. Τουτέστιν, πιστεύω και ευαγγελίζομαι ένα κράτος αδιάφθορο, δικαίου, ισότητας, ίσων ευκαιριών, πρόμαχο, συνδρομητή και συνοδοιπόρο του πολίτη.
Παρ’ όλα αυτά, σε ό,τι αφορά στον μακαρίτη τον Καραπιπέρη, το καλύτερο, που έχουμε να κάνουμε, είναι να τον αφήσουμε στην ησυχία του, για να απολαμβάνει τα των έργων του. Πάντως, τολμώ να σας διαβεβαιώσω, ότι ποτέ του δεν θα προπαγάνδιζε και δεν θα υπέγραφε την φτωχοποίηση των Ελλήνων και την άνευ όρων παράδοση και υποταγή της Ελλάδας.
Σε ό,τι αφορά εμένα κι εκείνον, εγώ, ως «ευνοούμενός» του και ως «ευεργετημένος» από αυτόν, σαν ήρθε το 1974, κοίταξα τον ήλιο κατάματα κι έγραψα τα όνειρά μου στα σύννεφα με πράσινα γράμματα. Βλέπετε, ήταν ο μόνος τρόπος, που με συνέδραμε να βγάλω την «υποχρέωση».  
Βέβαια… Αναντίλεκτα… Ασφαλώς και δεν είναι απαραίτητα τα σεμινάρια. Κακώς… κάκιστα γίνονταν. Και, εάν εξακολουθούν να γίνονται, πρέπει το ταχύτερο να σταματήσουν. Και όχι μόνο αυτό. Οι διοργανωτές τους πρέπει να διωχθούν και οι συμμετέχοντες σε αυτά πρέπει να καρατομηθούν. Όταν μπαίνεις στο δημόσιο, όταν, ανεξάρτητα από τον καιρό, η καραβάνα γεμίζει, δεν χρειάζεται η επικαιροποίηση των γνώσεων σου, δεν είναι απαραίτητη η τεχνογνωσία, δεν υπάρχει κανένας, πιστέψτε με κανένας, λόγος να παρακολουθεί κανείς τις εξελίξεις της επιστήμης του. Άλλα  πράγματα του χρειάζονται και μόνο για εκείνα πρέπει να ενδιαφέρεται.
Αν και δεν δικαιούνται να ασκούν κριτική και να αφορίζουν ελαφρά τη καρδία τον διορισμό μου και την θητεία μου ως Προέδρου και ως Διοικητή του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Ευρυτανίας («Γηροκομείο Καρπενησίου») άνθρωποι, που δεν έστρεψαν ποτέ το βλέμμα τους προς αυτό (σαν κι εσάς δηλαδή), εντούτοις δέχομαι και αποδέχομαι, ότι η παρουσία μου εκεί ήταν «θλιβερή», «έβλαψε» το Ίδρυμα, η ιστορία των Ιδρυμάτων θα με γράψει, αν δεν με έγραψε ήδη, στις «μαύρες»… στις «κατάπτυστες» σελίδες της και όντως η επιλογή μου, από την τότε κυβέρνηση, ήταν μια άκρως «λαθεμένη» επιλογή, διότι, μεταξύ των άλλων, επί των ημερών μου:
1.-Το Θεραπευτήριο εντάθηκε στο πρόγραμμα ΕΣΠΑ με το ποσόν του ενός εκατομμυρίου (1.000.000,00) €, εκ των οποίων, περίπου, οι τριακόσιες χιλιάδες (300.000,00) €, δεν εκταμιεύτηκαν ποτέ για λόγους, που μόνο οι «αξιοκρατικά» επιλεγέντες διάδοχοί μου γνωρίζουν.
2.- Έγινε ανακατασκευή και συντήρηση της παλαιάς πτέρυγας.
3.-Αξιοποιήθηκε στο έπακρο η ηλιακή ενέργεια. Τουτέστιν, έγινε τοποθέτηση ηλιακών συλλεκτών και εγκατάσταση συστήματος θέρμανσης νερού, για την ικανοποίηση των αναγκών του  Ιδρύματος, που η απόσβεση του κόστους κατασκευής του πραγματοποιήθηκε  μόλις στον τρίτο χρόνο λειτουργίας του.
4.-Ο Διοικητής δεν τηρούσε ωράριο, ούτε ημέρες εργασίες είχε. Παραβρίσκονταν στο Ίδρυμα τις περισσότερες ώρες του εικοσιτετραώρου, όλες τις μέρες του χρόνου.
5.-Βρήκαν στέγη, τροφή και περίθαλψη άνθρωποι, που για χρόνια περιφέρονταν ανά τας οδούς και ανά τας ρίμας της πόλης μας (Καρπενησίου) σαν κυνηγημένα και σαν άφεντα σκυλιά.
6.-Αποκαλύφθηκε, ότι επί σειρά ετών στο Ίδρυμα συγχρωτίζονταν τρόφιμοι, οι οποίοι δεν φαίνονταν δηλωμένοι πουθενά, το Ίδρυμα δεν εισέπραττε τίποτα και από πουθενά για αυτούς, παρότι τους παρείχε στέγη, τροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και το απαιτούμενο νοσηλευτικό και λοιπό προσωπικό, με αποτέλεσμα να έχει ζημιωθεί, χωρίς κανένα λόγο, τεράστια ποσά.
7.- Έγινε οικονομικός έλεγχος στα οικονομικά του Ιδρύματος, που κατέδειξε μεγάλου χρηματικού ύψους υπεξαίρεση.
8.-Έγιναν σημαντικότατες προσπάθειες και τεράστια βήματα προς την κατεύθυνση της καταπολέμησης της εκμετάλλευσης και της διαφθοράς. Μάλιστα, σε υπόθεση, που κατέληξε στο ακροατήριο, παρουσιάστηκε και κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης του κατηγορούμενου, εκθειάζοντας την «αφιλοχρηματία» του, μεγαλοστέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ…!!! Βέβαια, η «αποστολή» του απέτυχε παταγωδώς, αφού ο κατηγορούμενος, πρωτόδικα, καταδικάστηκε σε δύο (02) χρόνια φυλακή με αναστολή.
9.-Έγινε προσπάθεια ίδρυσης και λειτουργίας παραρτήματος του Ιδρύματος στη Δυτική Ευρυτανία, αλλά…
Ας σημειωθεί, ότι ο εξοπλισμός του Ιδρύματος, που παραλήφθηκε εξαιρετικά πρόσφατα, προέρχεται από το ΕΣΠΑ και από τις ενέργειες του άλλοτε «επιζήμιου» και «ανεπαρκούς» Διοικητή.
Αυτά τα «φρικτά»… αυτά τα «επιζήμια»… αυτά τα «ανήκουστα» και άλλα παρόμοια γίνονταν τότε. Αυτά γίνονταν επί της θητείας ενός «ανεπαρκούς»… ενός «αγράμματου» Διοικητή, ενώ σήμερα…
Σήμερα, που η επιλογή της Διοίκησής του έγινε με τα «αλάνθαστα αξιοκρατικά κριτήρια» των «ειδημόνων» του ΣΥΡΙΖΑ, η διοίκηση του «ΓΗΡΟΚΟΜΕΙΟΥ» γίνεται με σύγχρονες και με άκρως επιστημονικές μεθόδους.  Χωρίς καμία απολύτως υπερβολή, γίνεται εξ αποστάσεως και δια αλληλογραφίας.  
Αν και είμαι της άποψης, ότι ο εργάτης ποτέ και για κανέναν λόγο δεν πρέπει να προβάλλει και να διατυμπανίζει τα έργα του, αλλά τα έργα πρέπει να προβάλλουν και αναδεικνύουν τον εργάτη, στην περίπτωσή μας δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Ως εκ τούτου, παρακαλώ και προκαλώ τον οιονδήποτε –κι εσάς φυσικά –να κρίνει και να συγκρίνει το έργο μου στο «Γηροκομείο Καρπενησίου» και με το πριν και με το μετά και με το παλιά και με το τώρα –τόσο σε τοπικό όσο και σε πανελλήνιο επίπεδο –και φυσικά δέχομαι και κάθε έλεγχο.
Τελειώνοντας και αφού σας επισημάνω, ότι ο στρουθοκαμηλισμός δεν λύνει προβλήματα (ποτέ του δεν έλυσε πρόβλημα), απεναντίας τα διατηρεί και τα επιτείνει, σας κούρασα που σας κούρασα, επιτρέψτε μου και τα ακόλουθα:
1.-Η διαδρομή μου μέσα στη ζωή και η παρουσία μου μέσα στην κοινωνία χαρακτηρίζονται από την απόλυτη ενεργητικότητα, καθαρότητα και διαύγεια. Μου χρωστάνε, δεν χρωστάω. Ως εκ τούτου, ως ενεργός και ως σκεπτόμενος πολίτης, έχω κάθε δικαίωμα, καθήκον και υποχρέωση, να κρίνω, να κατακρίνω, να επαινώ, να αποδέχομαι, να απορρίπτω,  να επισημαίνω, να διεκδικώ και να απαιτώ.
2.-Ο εξαγνισμός και η κάθαρση δεν ανάβλυσαν ποτέ μέσα από τις κραυγές, από την απαξίωση και από τον μηδενισμό. Ανάβλυσαν μέσα από την αλλαγή τρόπου πλεύσης, ήτοι μέσα από την αναγνώριση των παρεκκλίσεων και από την διόρθωση των λαθών και των συνεπειών τους.
3.-Είναι λάθος σας, και ματαιοπονία σας είναι, εκτίθεστε κιόλας, να προσπαθείτε να εξισώσετε την ανυπαρξία με την ύπαρξη, το έκνομο με το νόμιμο, το κίβδηλο με το αληθινό, το αφύσικο με το φυσικό, το λογικό με το παράλογο, το τίποτα με το κάτι, το συγκρίσιμο με το ασύγκριτο, την απάτη με την αυθεντία.
Ακόμη, έχετε υπόψη σας, ότι η μη ύπαρξη επιχειρημάτων, η λασπολογία και η αλόγιστη «άφεση αμαρτιών» υποδηλώνει απερίσκεπτα ή αφελή κίνητρα, κάνοντάς σας, συνάμα, να φαίνεστε περισσότερο εμπαθής (ενώ δεν είσαστε) και καθόλου πιστευτός.
4.-Είμαι της άποψης (δεν είσαστε υποχρεωμένος να την υιοθετήσετε), ότι πρέπει να επανεξετάσετε και να επαναπροσδιορίσετε τη στάση σας απέναντι σ’ εκείνους, που ποτέ τους δε δίστασαν να θυσιάσουν ολόκληρους λαούς για χάρη του δικού τους οφέλους και της δικής τους ευμάρειας, αλλά και απέναντι στους διαχειριστές και στους μεσάζοντες της πείνας και της ανέχειας ενός λαού, του Ελληνικού.
Και για το χρόνο σας και για την υπομονή σας, σας ευχαριστώ θερμά.-
Ειλικρινά δικός σας
Γιώργος Στ. Αθανασιάς    

Ο Σύριζα ,ο Φίλης και μια..ανέμελη "Παιδική Χαρά"